kanat ritimleri

yeni adres.

2010-02-08T14:10:00.002+02:00

bundan gayrı bu adresteyim;

http://kaderheperkenzamanhepgec.wordpress.com/

...

orada | muhammet safa

2010-01-09T13:09:00.002+02:00

Hiç gidemeyeceğin bir yer,
Mesela bir Paris düşün
Sinema salonunda Fransız filmi,
17 numaralı salon 89uncu koltuk
Ter kokusu, insanı hatırlatan.

O zamanlar yeni doğmuş Notre Dame
İlkin sırtlarım sanmış dünyayı
Olmaz Dame olmaz
İnsan inadı işte…
Hani alırsın yeni bir kitabı
Açılmaz ilk sayfası nazından
Öyle bir inat, tatlı bir inat.

Yeni doğacak o sıralar Notre Dame
Ve Paris’te parfüm revaçta
Lümpenler arasında
Ter kokuyor insan, ter!

[edebiyat ortamı, sayı:12]

güvenli bir sığınak: hülya şekerci | yıldız ramazanoğlu

2009-11-15T14:21:00.004+02:00

Onu tanıdığımda İstanbul’da Mimar Sinan Üniversitesinde Sosyoloji bölümünü bitirmiş ve İslam Felsefesi alanında yüksek lisansa başlamıştı. Bu arada 28 Şubat sürecinin yarattığı baskı atmosferinin en şiddetle hissedildiği zamanlardı. İnsanlar sınıflandırılıyor ve ağır hak ihlalleri yaşanıyordu. Hakkın hukukun takipçisi olması gereken kurumlar birer birer kapanır ya da kendi kendilerini feshederken 1999’da Özgür–der kuruldu. On yıl önce kurulmuş ve epeyce deneyim kazanmış olan, birçok aşamasında yer aldığım Mazlumder’in kardeş kuruluşudur benim için. Hülya bir yol ayrımındaydı. Ya kişisel kariyerine devam edecek ya da büyük bir teveccühle adı üzerinde ittifak eden derneğin kurucu başkanlık teklifini kabul edecekti.

Zaman ne de çabuk geçmiş. Haksöz dergisinin Ekim 2009 sayısında bir cümleyle Hülya Şekerci’nin görevini yine çok değerli bir başka fikir ve eylem adamına, Rıdvan Kaya’ya devrettiğini okuyunca yüzlerce kare geçti gözümün önünden.

Beyazıt, Taksim, Saraçhane, Konsolosluk eylemleri; Filistinlilerin, Kürtlerin, başörtülülerin, F-tipi’ni protesto edenlerin, ölmeye yatanların, işgallere uğrayanların, işçilerin, emekçilerin, yok sayılanların yanında; işgalcilerin, darbecilerin, zalimlerin karşısında elinde megafonla sesi kısılıncaya kadar haykırarak, basın toplantıları düzenleyerek, bildiriler yazarak geçen bir on yıl.

Genç bir kızın, üç çocuk annesi genç bir kadına dönüşürken, bir yandan da herkesin güvenini kazanarak, “özüyle sözüyle işte insan!” dedirterek meydanlarda büyümesi.

Özgür-der benim için de her zaman önemli bir sığınak olmuştur. İstanbul’a taşınmamızdan itibaren karşılaştığım, dine yaslanan kurumlar arasında seçkin yeri olan, kadınlara medeni bir şekilde davranan, yol arkadaşı olarak eşitlikle ve dostça muamele eden emsalsiz bir örgütlenme olarak daima özel bir yeri olmuştur. Kadınlara geleneksel ezberler içinde kuşkuyla yaklaşan nice erkek de bu potada erimiş, buradaki hali benimsemiştir.

Hülya, yeni evli genç bir kadın olarak toplumsal yaşamdan çekilip gitmedi, tersine yaşadığı topluma her ahval ve şerait içinde sahip çıkılması gerektiğinin bilincinde biri olarak, yaşam enerjisini evi ve toplumu için paylaştırmayı, zamanını en verimli şekilde örgütlemeyi bilen biri oldu. Yine de teslim etmek gerekir ki onun fedakârca üstlendiği sorumluluklar normalleri zorlayan bir noktada ve bu yönüyle hiç birimize örnek teşkil etmeyecek kadar üst seviyededir.

Zaman içinde Özgür-der için ben de dâhil birçok kimse “daha kuşatıcı olmak, tolerans sınırlarını genişletmek lazım” eleştirilerimizi dile getirdik. Fakat onların ilkelerin yozlaşmaması ve belli ölçülerin kaybedilmemesi endişelerine de katılmadan edemedik. Sağlam duruşla sert duruş arasındaki ince çizgide zaman zaman sert, içine girilemez bir zemin imajı verdiklerini söylemek zorundayım. Öte yandan günümüzde her şeyin nasıl toz duman olduğuna tanık olurken de ilkelerin adamı olmanın değerini teslim etmemek mümkün mü?! Bütün hak savunusunu liberal aydınlara havale eden bir eğilimin gittikçe yayılmaya başladığı bugünlerde İslami duyarlılıklara yaslanarak geniş bir adalet halesi oluşturmak, böyle bir zeminden başka iyi insanlarla ortaklaşmak, su gibi ekmek gibi ihtiyaç haline geldi. Bu noktada kendi birikimimizi, İslam’dan yola çıkarak ortaya koymak noktasında Özgür-der’in yaptığı seminer çalışmaları, paneller, forumlar, yayınlanan dergi ve kitaplarla ufkumuzu açtığını teslim etmemiz lazım.

Tez yazma aşamasına getirdiği yüksek lisans çalışması yarıda kalsa da Hülya yazmaktan geri durmamıştır.

22 Eylül 2002’de “AB süreci ve Müslümanlar” başlıklı forumda, AB’ye girişin nihai hedef olarak algılanmaması gerektiğini, sadece siyasal ve toplumsal bağımsızlığımız için bir aşama olarak görülürse desteklenebileceğini, AB’nin de aslında emperyalist hedefleri olan bir birlik olduğunun unutulmaması gerektiğini söylüyordu. Bu noktada AB’yi kurtarıcı olarak görmek hayalcilikti. Öte yandan düşüncelerimizi rahatça ifade edebileceğimiz ortamlar istediğimizden, sadece bir açılım olarak girilebilirdi. Süreci ve bu süreçte elde edilecek kimi kazanımları destekliyordu.

2004’te “İnsan Hakları Algısında Nesnellik” konulu seminerinde ise dünya üzerinde yaşayan Müslüman halklar çok ağır hak ihlalleri yaşarken Batı’nın ulaştığı kısmen de olsa uyguladığı insan hakları normları, despotik Doğu toplumları ile kıyaslanamayacak kadar ileride diyordu. Yanlış olan Batı’nın ulaştığı bu normların Müslümanlar tarafından nihai bir üst kimlik olarak taşınmasıydı.

Haksöz’deki (Aralık 2007) “Niteliğin Önemi Niceliğin Belirleyiciliği” adlı yazısında ise, “fitne yeryüzünden kalkana kadar mücadele etmenin gereğine inananlar olarak kitlelere ulaşmanın önemini biliyoruz elbette. Fakat nitelikten yoksun hormonlu bir büyüme küçük darbelerle yıkılan kâğıttan evlere benzer, hoş görünmek için bazı doğruların gizlenmesine yol açabilir” diyordu.

“Kadınla İlgili Ayetler ve Perspektif Sorunu” yazısında ise (Haksöz, Mayıs 2008) zulme karşı verilen mücadelenin cinsiyetten bağımsız olması gerektiğini, kadını fitnenin odağı olarak görerek, mümkün olduğunca toplumsal alandan soyutlamaya çalışan geleneğin, ayetler ışığında sorgulanmasının şart olduğunu söylüyordu.

Onu defalarca tanık olduğum akşam dönüşlerinde çocuklarına kavuşma anının güzelliğiyle hatırladım şimdi. Bir kez daha şükran duydum. Daha nice kutlu görevlere…

[özgün duruş, sayı 10, 6-12 kasım '09]

...

mengüşoğlu'nun çok yönlü kalemi | cihan aktaş

2009-11-15T13:49:00.003+02:00

Kasım ayı kararan havası ve sıklaşan yağmurlarıyla, kışı çağıran ayazıyla yaz mevsiminin aydınlık günlerini erkence özlenen bir hatıraya dönüştürüyor. Artık haftalarca sıcak günlerin hatıralarıyla avunacak, gün olacak bereketi ve hareketi sadece kitapların dünyasında arayacağız.
Adapazarı’nın Kuzuluk beldesinde, Anadolu Eğitim ve Davet Gönüllüleri Platformu’nun hazırladığı bir program kapsamında, berrak görüşlü, açık ufuklu, okumaya düşkün, kimisi de yazar dostlarla iki gün geçirmiştim geçen yazın ortalarında. Herkes kitaplardan söz ediyor, kitaplar, kavramlar, toplumsal meseleler tartışılıyordu.

Diğer tarafta doğmaya hazırlanan bir gazeteye isim aranıyordu ki zaman içinde Özgün Duruş ismi öne çıkacaktı.

Programda yer alan panel ve konferansların, sohbetlerin genel teması, “erdem”di.

Metin Önal Mengüşoğlu, “Ahlak ve Sanatta Erdem” başlıklı panelin konuşmacılarından biriydi. İnsanı tabiatın üzerine çıkartan eser üretme yeteneğini irdeledi Mengüşoğlu konuşmasında. Ruh üflenen insan, tabiattan ayrılıyor. İşini, davranışını kendi elleriyle gerçekleştirmesiyle, kopuyor tabiattan.

Yazarımız, çok bilinen kavramları farklı bir açıdan inceleyerek okuyucularının düşünme sınırlarını zorluyor. Mesela “takva”, kalabalıkların içinde kaybolmaktan korkmaktır. Takvalı insan ise kalabalıkların içinde en öne çıkma çabası içinde olan kişidir. Bunun başka bir açıklaması, işini en doğru şekilde yapma azmi olmalı.

Ruh üflenen insanda var olan kendi tabiatını yaratma kabiliyetidir takva.

Biz 80’li yıllarda bunun tam tersini öğrenmiştik oysa: Takvalı olmak, kalabalıkların arasında kaybolmakla, kendi şahsiyetini cemaat içinde eritmek ve görünmez kılmakla aynı şeydi sanki.

Ahlak ve sanat, ruhta yerleşik iki meleke; Arapça halega kökünden türemiş kelimeler. Sanat ile ahlak arasındaki akrabalık, sanatta “güzel yapma”, ahlakta ise “iyi yapma” şeklinde cereyan ediyor. “Umarım böylece bu iki akraba, araya giren uzun zaman ve mesafe engelini aşarak birbirine kavuştular. İnşallah hiç ayrılmazlar bir daha”, diye yazıyor Mengüşoğlu, Vahiy ve Sanat isimli kitabında.

Mengüşoğlu’nu önce Ben Asyalı Bir Ozan isimli şiir kitabıyla tanımış, daha sonra ise Dr. S’de yazarımızın ilginç öykü evreniyle tanışmıştım. Öptüm Kara Gözlerinden isimli eseri, bir babanın kız evladına yaklaşımındaki taze bir görüşün temsili açısından olsun, açık yürekli ifadeleri ve sürükleyici dili açılarından olsun bir hayli çarpıcı gelmişti bana. Bu denemeler toplamı, bir babanın tahsilini sürdürebilmek için ülkesinden uzaklara giden kızıyla sürdürdüğü söyleşiler üzerinden çocukluğu ve gençliğiyle, eşiyle ilişkileriyle, ütopyasıyla ve bütün olarak içinde bulunduğu, aşmaya ya da yeniden tanımlamaya çalıştığı kültürle hesaplaşması olarak okunabilir.

Ne yazık ki Düşünmek Farzdır isimli eserine henüz ulaşamadım Mengüşoğlu’nun; pek çok kitapçıya sordum. Galiba baskısı tükenmiş.

Kelime dergisinden itibaren yazdıklarını önemli bularak okumayı önemsediğim, ufuk açıcı bir kalem Mengüşoğlu. Her düşünceyi farklı açıdan görüyor, bir başka istikamete çekiyor, uzaklaşıyor düşüncesinin merkezinden, farklı diyarlara yelken açıyor; ve fakat her seferinde o merkeze dönmeyi başarıyor. Şu var ki o merkeze kendini yenilemiş olarak, yeni ve dinamik anlamlar kazandırdığı kelimelerle dönüyor. Kendisini rahatsız edecek de olsa söylenmesi gereken sözü sarfetmekten geri durmuyor. Bu özellikleri nedeniyle da Mengüşoğlu bana Ali Şeriati ve Cemil Meriç’i hatırlatıyor.

[taraf, 9 kasım '09]

mantığın püskülleri.

2009-11-15T13:36:00.002+02:00

Kürt açılımı görüşmelerinde sert suçlamaların havada uçuştuğu Meclis oturumunda Ufuk Uras ile CHP’liler arasında renkli diyaloglar yaşandı. İşte Meclis salonunda gülüşmelere neden olan o diyaloglar:

TACİDAR SEYHAN - Bir on dakika daha konuşsun!

BAŞKAN - Sayın Uras, süreniz doldu.

ŞAHİN MENGÜ - On dakika daha verin.

MEHMET UFUK URAS - Efendim, bağırmaya gerek yok. Bağıranlar en haklı olsaydı otobüs terminallerindeki çığırtkanların en haklı meslek grubu olması gerekirdi.

ŞAHİN MENGÜ - Saygısızlık etme!

MEHMET UFUK URAS - Çok özür dilerim. Yani, biz 10 Kasım gibi bir özel gündemde milletvekilliğimizi unutup “aç aç” gecesinde kendimizi zanneden milletvekillerinden değiliz.

MUHARREM İNCE - AKP’nin alkışlamasından çok memnunsun galiba! Yazıklar olsun sana!

MEHMET UFUK URAS - Bağırmayın arkadaşım! Husumet bloklaşmasına ve suç kaynağına dönüşen koruculuk sistemi böyle devam edemez. İtirazınızda sorun Milli Eğitim Bakanıdır. Mantık derslerine müfredatta biraz daha ağırlık verse böyle manzaralarla karşılaşmayız.

[gazeteler, 15 kasım '09]

albino VII: türk şoförü

2009-11-12T13:27:00.003+02:00

hayat mizah edebiyat dergisi albino VII. sayısını ulaştı.
ankara'da;
birleşik kitabevi‘nde, tuna cad. 3/1 kızılay
turhan kitabevi‘nde, yüksel cad. no:8/32 06650 kızılay
...
http://kulupdilemma.wordpress.com/2009/11/04/albino-vii-turk-soforu-cikti/
...

insanlıktan çıkmak | mustafa kutlu

2009-11-11T23:34:00.002+02:00

Büyü bozuldu. Belki bu yüzden edebiyatın yerini medya aldı. Eski dünyanın bizi uçuran şiirsel bir yanı vardı, şimdi şiir bir yürek burkuntusu sadece.

Hayretimizi, şaşkınlığımızı yitirdik. Oysa insan korkar, şaşar, hayret eder, ürker, dehşete kapılır vesaire.

Havai fişeklerin rengarenk patlamaları, gökyüzünü boyamaları ile misket bombasının patlatılması nasıl da birbirine benziyor. Utanmasak “eğlenceli” diyeceğiz.

Acaba utanmak hâlâ gündemde mi; yoksa alay konusu edileli çok mu oldu?

Bakın geçen yıl bir “sahte rakı” operasyonu dolaştı dillerde.

Önce Menekşe sahilinde yaşlı bir alkoliğin cesedi bulundu. Yapılan inceleme sonucu adamın alkol zehirlenmesinden (sahte rakı) öldüğü anlaşıldı.

Sahte rakının peşine düşen polis çeteyi yakaladı. Çete reisinin bu işi defalarca yapmış, içeri girip çıkmış birisi olduğu anlaşıldı.

“Ne var bunda” diyeceksiniz değil mi?

Demeyin.

Sahilde ölen ihtiyarın bu adamın babası olduğu anlaşıldı. Yani adam oğlunun imal ettiği rakıdan içerek ölmüş.

İş bu kadarla kalsa iyi. Meğer bu ihtiyar da bu işin ustasıymış, o da sahte rakı imalatından defalarca içeri girmiş çıkmış.

İşte size bir “Babalar ve oğulları” hikâyesi. İnanılır gibi değil. Ama medyada öyle cinayetler görüyor, öyle dehşetli sahneler seyrediyoruz ki; bu tuhaf-acı-şaşırtıcı olay bir oyun, bir skeç gibi algılandı. Kah kah gülenler bile oldu.

Demek ki ölümün, işkencenin, toplu imhanın, bombaların, yıkılan evlerin, kaçışan insanların, kolu bacağı kopmuş çocukların görüntüsü bizi artık kazımıyor.

Kimse ekranın kapatmıyor.

Kimsenin kılı kıpırdamıyor.

Amerika Irak'a girdi, gireli seneler oldu, milyonun üzerinde insan öldü, medeni dünyanın umurunda değil.

Her iki buçuk saniyede dünyada açlıktan bir çocuk ölüyor, kimsenin umurunda değil.

Hissiyatımız (insanlığımız) dumura uğradı.

Gösteriler yapılıyor, bayraklar sallanıyor, nutuklar atılıyor, bütün bunlar ekran süsü gibi haber bültenlerine hareket katmaktan öteye gitmiyor.

Elbette bütün bunların bir sebebi vardır. O sebep malumdur. İnsanlığa insan olmayı öğreten “ahlâk”tan uzaklaşmak. (Öyle ki ahlâk bizi Allah'a götürecek diye ödü kopanlar “etik” kelimesine sığındılar). Ahlâkın bir tek kaynağı vardır. İlahî emir ve yasaklar. Öte dünya inancı, hesap günü. Yüzyıllardır bunun bir “safsata” olduğu pompalanıyor. Sen gününü gün et, ânı yaşa, kendini sev. Altta kalanın canı çıksın.

Hesap gününü hesaba katmayan bir “adalet” olur mu? Olur.

Güçlünün koyduğu kanun budur. Veyl mağluplara. Ama kan ve gözyaşından elde edilen servet sahibine huzur vermiyor. Sahip evinin etrafını duvarlarla, dikenli tellerle çeviriyor. Site kapısına güvenlik elemanları yerleştiriyor. Hiç inmiyor arabasından, etrafa bakmıyor. Haberleri ona ileten âletler, insanlar, casuslar, görevliler, laboratuarlar, üniversiteler, sivil toplum kuruluşları, ilim adamları, aktörler, bankalar kankalar var.

Yine de uyumadan önce kapısına vurduğu beş açılmaz kilidi defalarca kontrol ediyor.

Nafile. Beyhude.

Ruh sağlığı giderek bozuluyor. Ne içki, ne sex, ne uyuşturucu, ne doktor, ne ilaç içindeki yangını söndürmüyor. İçin için yanıyor adam; bu sebeple sağa sola saldırıyor. Bu adam insanlıktan çıkmıştır artık. Şefkat, merhamet, nedamet, feragat, cömertlik, sabır, şükür, rikkat, hürmet, hizmet onu terketmiştir.

Ne yazık ki hepimiz o adamın bindiği jipi, oturduğu evi, yüzdüğü havuzu, yediği havyarı, yatağa attığı hatunları, gezdiği bakir köşeleri, yediği kanlı kızartmaları, bir işareti ile rakiplerini yerle bir etmesini istiyor; adamın gücüne tapıyoruz.

Dinden çıkmak başka nasıl olur?

İyi uykular.

[yeni şafak, 11 kasım '09]

...

sivil ve demokratik anayasa konferansı | 10-11 ekim 2009

2009-10-07T20:16:00.005+02:00

1.GÜN – 10 EKİM CUMARTESİ

AÇILIŞ – 10.00 / 10.30
Murat Belge

1.OTURUM – 10.30 / 12.30
Yeni Bir Toplum Sözleşmesi Olarak Demokratik Anayasa İhtiyacı

Oturum Başkanı : Sami Selçuk

* Özgürlükçü Bir Anayasanın Temel Nitelikleri : Kezban Hatemi
* Türkiye’de Anayasa Yapımı : Levent Köker
* Ayrımcılık ve Merkeziyetçiliğe Karşı Çoğulculuklu Buluşma: Aysel Tuğluk
* Anayasa Yapımında Evrensel Tecrübe, Bilgi Paylaşımı ve Dayanışma : Mithat Sancar
* Demokratik Anayasa İçin Siyasi Uzlaşma İmkanları : Abdurrahman Kurt

2. OTURUM 13.30 / 15.30
Özgürlükçü Bir Anayasaya Doğru: Resmi İdeoloji Kaynaklı Gerilim Alanları

Oturum Başkanı : Fatmagül Berktay

* Anayasalardaki Vatandaşlık ve Türklük Tanımları : Mesut Yeğen
* Otoriter Laikliktn Özgürlükçü Laikliğe : Bilal Sambur
* Askeri Vesayet : Melek Göregenli
* Statükonun Korunmasında Yargı : Ergin Cinmen

3. OTURUM 16.00 / 18.00
Demokratik Bir Anayasaya İçin Koşulların Oluşturulması ve Güçbirliğinin Önemi :

Oturum Başkanı : Erol Katırcıoğlu

* Demokratik Bir Anayasanın İnşası İçin : Hilal Kaplan
* İnisiyatifi Devletten Topluma Geçirebilmek : Bekir Berat Özipek
* Cinsiyetçi Olmayan Bir Anayasa : Hülya Gülbahar
* Barış Ortamının Tesisi ve Demokratik Anayasa : Vahap Coşkun
* Demokratik Anayasa Arayışında Harç Olabilmek : Oral Çalışlar

2. GÜN – 11 EKİM PAZAR

1.OTURUM – 10.00 / 13.00
FORUM 1
Demokratik Anayasaya Girişimlerinde Bulunabilmek : Yöntem ve İçerikte Uzlaşmaya Doğru

Oturum Başkanı : Gençay Gürsoy

( Davet edilen siyasi parti ve oluşumlar )
AK Parti, DTP, DSİP, EMEP, LDP, ÖDP, SP, SHP, Yeşiller Partisi, 10 Aralık Hareketi, Demokrasi İçin Birlik Hareketi, Demokratik Toplum Kongresi, Özgürlükçü Sol Hareket

2.OTURUM – 13.30 / 15.30
Demokratikleşme Sürecini Birlikte Örgütleyebilmek Sivil ve Demokratik Anayasa İnisiyatifi İçin İşbirliği

Oturum Başkanı : Ayhan Bilge

( STK ve kitle örgütleri )
Alevi Bektaşi Federasyonu, Anayasa Kadın Platformu, Barış İçin Kadın Girişimi, Barış Meclisi, Başkent Kadın Platformu, Çağdaş Hukukçular Derneği, Diyarbakır Barosu, DİSK, Genç Siviller, Halkevleri, Hak-İş İnsan Hakları Derneği, KESK, Liberal Düşünce Topluluğu, MAZLUM- DER, Sivil Toplum Geliştirme Merkezi, Türkiye Gönüllü Teşeküller Vakfı, TMMOB, Türk Tabipler Birliği, Türkiye Protestan Kiliseler Birliği, 78’ler Vakfı Girişimi

TARTIŞMALAR – 16.30 / 17.30

Sonuç Bildirgesi ve Kapanış

10 / 11 Ekim 2009
Angora Otel

İstanbul Caddesi Kazım Karabekir Kavşağı / Ulus / Ankara
İletişim İçin : ( +90) 537 602 74 73, konferans2009@hotmail.com

http://www.sahibindenanayasa.com/index.php?route=detail_content&id=813

...

altyazı | ekim '09

2009-10-07T20:13:00.003+02:00

İKİ DİL BİR BAVUL
Bir iletişimsizlik aracı olarak ‘dil’

50. YILINDA YENİ DALGA
8 yönetmenden 8 film ile Yeni Dalga’ya bugünden bakmak

UZAK İHTİMAL
Mahmut Fazıl Coşkun’dan bol ödüllü bir ilk film

AŞKIN (500) GÜNÜ
En son ‘gençlik fenomeni’

SAM RAIMI
‘Korkunun auteur’ü son filmiyle köklerine dönüyor

ALTIN PORTAKAL ve FİLMEKİMİ
Ekim ayının iki vazgeçilmez festivalini değerlendirdik

Aylık Sinema Dergisi Altyazı, 88. sayısının kapağına Orhan Eskiköy ve Özgür Doğan’ın belgeseli İki Dil Bir Bavul’u taşıyor. Denizlili bir öğretmenin, tüm öğrencilerin Kürtçe konuştuğu bir köy okuluna atanmasını ve anadil farklılığından dolayı öğretmen ve öğrenciler arasında yaşanan iletişimsizliği sade bir dille aktaran İki Dil Bir Bavul, filmi Türkiye’deki güncel politik bağlamı içerisinde değerlendiren iki ayrı yazıyla ele alınıyor.

Derginin son sayısının büyük bir bölümü ise Yeni Dalga’nın (Nouvelle Vague) 50. yıldönümü için hazırlanmış özel içeriğe ayrılmış durumda. Yıllardır üzerinde yazılıp çizilen bir akımın ne olduğunu tarif etmekten ziyade günümüzden Yeni Dalga’ya bakınca neler gördüğümüzü, kimi klasikleşmiş kimi kıyıda köşede kalmış sekiz Yeni Dalga filmiyle inceleyen dosyada Altyazı yazarları, Alain Resnais’nin Hiroşima Sevgilim, François Truffaut’nun Çalıntı Öpücükler, Jean-Luc Godard’ın Vivre sa vie ve Agnès Varda’nın Yersiz Yurtsuz gibi filmlerinin kendilerinde bıraktığı izler üzerinden ‘Yeni Dalga ruhu’ denen kavramı filmlerin içinde arıyorlar.

Altyazı’nın Ekim sayısında dikkat çeken diğer filmlerden bazıları ise şöyle: Yukarı Bak / Up (Pete Docter), Ölümcül Tuzak (Kathryn Bigelow), Son Vampir (Chris Nahon), Günışığı Temizleme Şirketi (Christine Jeffs), Pontypool: Öldüren Kelimeler (Bruce McDonald), Hayatın Tuzu (Murat Düzgünoğlu), Tıkanma (Clark Gregg), Donmuş Irmak (Courtney Hunt).

...

yalsızuçanlar: bediüzzaman, bu toprakların vicdanı olmuştur

2009-09-24T05:30:00.003+02:00

Geçtiğimiz günlerde Timaş Yayınları’ndan “Dem” adıyla bir roman yayınlandı. Romanın özelliği Bediüzzaman’ı farklı bir üslûpla anlatmasıydı. Yazar Sadık Yalsızuçanlar “Dem bütün malzemelerini kendi hayatımdan alan bir kitap” diyor ancak bu malzemelerle hayat seyrini değiştiren başka bir hayatı, yani Bediüzzaman’ın fikrî hayatını bizlere ustaca aktarıyor. Biz de Yalsızuçanlar’la kalbindeki, ruhundaki, aklındaki Bediüzzaman’ı konuştuk…

Dem romanını nasıl bir iştiyakla yazdınız?

Açık olmak gerekirse Bediüzzaman’la ilgili bir kitap yazmak için bu kitabı yazmadım. Öykü ve roman yazarken ‘Ben bir kitap yazayım’ niyetiyle yazmıyorum. Son dönemde yazdığım romanlar yaşadığım ruh halleriyle ilgili. Kendim için ihtiyaç duyarak yazıyorum. Elimden bir tek yazmak geldiği için… Kendimi açıkçası yazar olarak da görmüyorum, ama yazı denen şeyle ilişkim olduğunu hissediyorum. Her romanın otobiyografik tarafı vardır. Yazar neyi anlatırsa anlatsın bir ruh göçü yaşar. Hz. Şems'i de anlatıyorsa Niyazi Mısri’yi de anlatıyorsa veyahut Deli Petro’yu da anlatıyorsa ruh göçü yaşayarak Bediüzzaman’ın tabiriyle onun kalbine, ruhuna misafir olur bir nev'î hulul eder. Onun lisanıyla tekellüm eder. Dem bütün malzemelerini kendi hayatımdan alan bir kitap. Hikâyemi üniversiteye kadar ancak getirebildim onun için birkaç kitap daha yazacağım. Bediüzzaman’ı tanıma hikâyem benim açımdan değerli…

Bize bu hikâyeyi anlatır mısınız?

Benim çocukluğum ve gençliğimin ilk yılları Malatya’da geçti. Dedem Sadık, Nakşi dervişiydi. Uzun saçlıydı, saçlarını örerdi. Kürt baskın melezdi. Babaannem Ermeni kökenli samimî bir Müslümandı. Dedemle babaannem ara sıra beraber zikir çekerlerdi. Dedem Adnan Menderes’i severdi. Babam tuhaf bir şekilde Halk Partiliydi ve partinin delegesiydi. Ancak geleneksel inançları olan biriydi. Babam sinema işletirdi. Onun için benim hafızamda yerli yabancı bir çok film mevcut. Cumhuriyet modernleşmesinden yeterince nasibini almış bir aileydik. Yaralı ve geniş bir aileydik. Biz daha çok anne tarafıyla birlikte yaşıyorduk. Büyük dayım kabadayı idi. Dev Yolcularla ilişkisi vardı. Küçük dayım ise alkol bağımlısıydı. Ailemizde kavga ve gürültü eksik olmazdı. Çözülmekte olduğumuzu hissediyordum.

Böyle bir ailevî yaşantıyla Risâle-i Nur arasında nasıl bir bağlantı kurdunuz?

Ben lise ikideydim. Boş derste gezerken liseye bitişik ulaştırma taburunun dikenli telleri arasından temiz yüzlü, kumral, çakır gözlü peltek konuşan bir adamın beni çağırdığını fark ettim. Gittim tanıştık. Bana çok sıcak davrandı. Kendisi Almanca öğretmeni imiş ve yedek subaylık hizmetini ifa ediyormuş. Beni hafta sonu sohbet ettiklerini söylediği bir eve dâvet etti. Dem’de ilk gidişimdeki heyecanı ve şaşkınlığı anlatmaya çalıştım. Türkiye’nin büyük hikâyesi içinde bu karşılaşmanın önemli boyutu oluşturduğunu düşünüyorum. Türkiye’nin dinî, sosyolojik, ekonomik kaderinde Bediüzzaman’ın açtığı çığır merkezde yer alıyor.

Muhtemelen Nur Medresesine gittiniz. Oraya girdiğinizde neler hissettiniz?

Çok şaşırdım. Gramerleri, oturup kalkışları, çehreleri farklıydı. Ortak davranış kodları varmış gibi hareket ediyorlardı. Çok sıcak, sade ve samimîlerdi. Onların bana erişkin bir insanmış gibi davranmaları beni çok etkiledi. Çok hijyenik, temiz bir ortamdı. Orda kırmızı ciltli kitabı açtılar. Mağfiretin rengi olan kırmızının Bediüzzaman’ın tercihi olduğunu sonradan öğrendim. İlk okunduğunda yıldırım çarpmış gibi oldu. Ayaklarım bir anda yerden kesildi. Bediüzzaman gökle yerle temasını kuran adam. Biz olağan alanlarda kaybettiğimiz şeyi olağanüstü âlemlerde bulabiliyoruz. Bediüzzaman sizi o âleme çekiyor.

Yani ilâhî mesaja…

Yeniden hikmete…Modern zamanlar 19. yy değil 15. yy’dan başlar. Kitlesel ve küresel karaktere sahiptir. Sadece Amerika, Avrupa, Orta Asya ve Doğu’yla ilgili değil bir sel gibi önünde ne varsa katıp götürüyor. Birkaç klan dışında modernleşmeden etkilenmeyen hiçbir insan ve topluluk yoktur. Bu süreçte insanın adım adım hikmet ve irfanla bağları zayıfladı, örselendi, koptu. Bu insanda olduğu gibi toplumunda ruhunda ve kalbinde gerçekleşti. Hikmet ve irfan okunarak dinlenerek değil hazır olarak, yola girerek ve yaşanarak elde edilir.

Mevlânâ’ya ‘aşk nedir?’ diyorlar ‘Beni onda bil’ diyor. Bediüzzaman doğrudan hikmetin kalbinde oturan bir adam. Kendisine hikmet verilmiş bir adam. “Kime hikmet verilmişse ona çok hayır verilmiştir”in sırrına ermiş bir zat…

Bediüzzaman’ın açtığı yolun Türkiye’nin kaderinde büyük rolü var diyorsunuz. Ancak bir çok Nur Talebesi bu etkinin farkında değilmiş gibi konuşuyor?

Türkiye’nin sosyolojisinde, siyasî hafızasında binlerce Risâle-i Nur ve Bediüzzaman’a karşı açılmış dâvâlar var. Otuz yılı tecritlerde ve işkencelerde geçmiş hakikate adanmış bir hayat. Son devrin mazlûmlarına yapılan işkenceler üç beş yıl sürmüş ancak Bediüzzaman’a yapılan işkenceler sistematik olarak otuz yıl sürmüş. Bu Bediüzzaman’ın mazhar olduğu sırla ilgili.

Efendimiz’e (asm) ve Allah’a ne kadar yakın ve aşık olursanız bunun bedeli o kadar ağır olur. Türkiye’nin dinî hafızası Nurculuğun tarihiyle dolu. Fakat Bediüzzaman bir hizip oluşturmuş değildir. Bediüzzaman’ın öğretisi cihanşümul, kozmolojik ve kozmiktir. Dili ve grameri de öyledir.

Hakikaten Bediüzzaman neden farklı bir dile ihtiyaç hissetmiştir?

Yesevî, Hemedanî gibi değişik âlimlerin değişik zamanlarda yaptığını Bediüzzaman 20. yy’da yapmıştır; insanların hikmetle ve irfanla bağları koparıldığı için iki sözlüğü bir arada kullanmıştır. Modern zamanların sorularına hikmet geleneğinden yeni cevaplar üretmek gerektiğini fark etmiş kendine verilen zenginlikle yeni gramer meydana getirmiştir. O sözlüğün anlamı yeniden gelenekle köprü kurmaktır. Modern zamanlardaki kırılma daha şiddetli olduğu için hizmetini daha ödünsüz bir şekilde yürütmüştür. Hediye kabul etmemesini sadece kul hakkıyla açıklamak mümkün değildir. O hakikatin pürüzsüz bir şekilde tecelli etmesi için üzerinde bir toz parçası bile bulunmayan bir ayna olması gerektiğini fark etmiş. İnsanlarla ve iktidarla ilişkisini bu minvalde yürütmüş.

Risâlelerin Türkiye’nin siyasî, ekonomik, toplumsal ve ahlâkî konuda büyük izler bıraktığını söylediniz. Bunu biraz daha izah eder misiniz?

Bediüzzaman’ın daha çok ahlâkî bir zemin kurma derdinde olduğunu belirtmemiz gerekiyor. Gayr-ı ahlâkî bir zeminde ahlâkî anlamda siyaset yapılamayacağını, ticaret yapılamayacağını görüyordu. Bu anlamda öncelikle zeminin ahlâkîleşmesi için çaba göstermişti. Ahlâkın büyük oranda referansının din olduğunun da farkındaydı. Esasen sorun ahlâkîydi, ama özü itibariyle dinî, imanî idi. İmana vurgusunu da bu açıdan değerlendirmek lâzım. Bediüzzaman, bizim modernleşme içeriğimize, biçimimize, yöntemlerimize itiraz ediyordu. Zaman, haklılığını gösterdi. Modernleşme adı altında köktenci bir sekülerleşme, dünyevîleşme, dinden, kutsaldan arınma anlaşıldı. Biçimsel bir algı ile sorunlara yaklaşıldı. Şekle ilişkin şeyler çözüm diye önerildi hatta dayatıldı. Tabiî, modernleştirici seçkinlerin despotik uygulamaları, özgürlüğü yok edecek biçimde bir politika yürütmeleri, toplumsal yapıda ciddî sorunlar üretti. Bediüzzaman hem ferdiliğini korudu, hem özgürlük tutkusundan vazgeçmedi, hem de ‘bu topraklar’ın yeniden irfanla, kelâmla, hikmetle mayalanması için çaba gösterdi. Ekonomik ve siyasal değişim içinöncelikle zeminin değişmesi gerektiğini bugün herkes fark etmiş durumda.

Bu ülkede Bediüzzaman yaşamamış gibi davranmak nasıl bir durum?

Bunu, yaşadığı dönemde siyasal ve kültürel elitler yapıyordu. Ama boşa çıktı. Sonradan kimi dinî gruplar ve kanaat önderleri de kıskançlıktan, kendi yöntemlerini, kendi gruplarını fazla önemsemekten benzeri bir yanlışa düştüler, Bediüzzaman’ı yok saymak istediler. Bunun da, bugün geldiğimiz idrak ve algı düzeyleri bakımından bir anlamı kalmamıştır. Bugün, insaf ve idrak sahibi herkes, Bediüzzaman’ın, bu topraklarda durdurulmuş olan geleneksel medeniyetimizin yeniden hareketlenmesi için ne denli işlevsel ve etkin işler yaptığını, toplumun kalbine nasıl müdahale ettiğini, bu topraklara ne türden tohumlar ektiğini biliyor, görüyor.

Tarih bütün gerçekliğiyle yazılsa Bediüzzaman Türkiye tarihinde nasıl bir karakter olarak karşımıza çıkar?

Yüksek insanlık bilgisinin, özgürlüğün, nasıl erdemli olunabileceğini kusursuz bir örneği olarak, diyebiliriz. Bediüzzaman, bu toprakların vicdanı olmuştur. Bunda dost düşman herkes müttefiktir. Anadoluyu yeniden mayalamıştır. Bu anlamda bir modern zamanlar bilgesidir, azizidir. Kelâmı yeniden ifade etmiştir. Kelâm derken bir ‘İslâmî ilim’ alanını kastetmiyorum, logos’u, hakikat-i Muhammediyeyi kastediyorum. Beşeri insan yapan sırrı kastediyorum.

Kendisine açılan dâvâlar neden bu kadar çok?

Malcolm X’in bir sözü vardır : ‘Tarih boyunca, meselenin şah damarını elinde tutan insanlar daima büyük tepkilerle karşılaşmıştır’ der. Bu, Bediüzzaman için fazlasıyla geçerlidir. O, kalbini doğrudan insanın kalbine vuruyor.

Siz Nur ekolünün cihanşümul olduğunu söylüyorsunuz. Öyleyse hâlâ neden kendi ülkesinde hak ettiği değer verilmiyor?

Az önce konuştuğumuz gibi Bediüzzaman’ın dili ve içeriği, cihanşümuldür. Kozmik bir dili, dünyası var. Zaten okuma zorluğu da buradan kaynaklanıyor. O cihanşümul gelenekle ilişkilerimiz bugün çok problemlidir. Modern zamanlar dediğimiz şeyin zaten başta karakteri budur. Geleneksel hikmetle ilişkilerimizde bir yırtılma hatta kırılma yaşadık. Bediüzzaman’ın diline, dünyasına nüfuz etmede bu yüzden bir güçlük yaşıyoruz. O büyük, muazzam semavî sofra çekildi. Biz, geride kalanlarla yetiniyoruz. Bediüzzaman, o sofrayı yeniden önümüze serdi. Bizi dâvet etti. Değer atfedenlerin bizatihi kendilerinin değerli olması, o değerle değerlenmiş olması gerekiyor.

Siz Risâle’nin dilinin özgün olduğunu söylediniz. Peki insanlar “anlamıyoruz deyip sadeleştirilsin” diyor. Sizce insanların emek harcaması mı lâzım yoksa dilinin orijinalinin uzaklaştırılması mı lâzım…

Sözlüğe aşina olmak ayrı bir şeydir yani sözlük ayrıdır, anlamın şiirselliği ve evrenselliği ayrıdır. Daha doğrusu şöyle diyeyim. Geleneksel hikmetin diline yabancılaşmış insanlar açısından bir sözlük sorunu olduğu kesin. Bu, Bediüzzaman’ın ‘dilinin anlaşılması’ndan çok, bizim o sözlükle aramızdaki sorunla ilgilidir. Her şey için emeğe ihtiyaç var. Kaldı ki, hikmet, okunarak elde edilebilen bir şey değil. Hikmetin dili, sembol ve sükuttur. Sessizlik, sadece söylenmeyeni içermez, söylenemeyeni de kuşatır. Ama, nazarla değil kelâmla mayalayan insanlar konuşur ve yazarlar. Bediüzzaman, ikinci sınıftandır. Anlam sorunundan çok, bizim onu anlama sorunumuz var. Bu da hem hazırlanmayı gerektiriyor hem de emek harcamayı.

Sizce bu kadar yok sayılmalarına rağmen Nur ekolleri devlet tarafından takip ediliyor mudur?

Tabiî ki… Devlet kendisini, kamusal alanı, toplumsal olanı ilgilendiren her şeyi, herkesi, her olguyu dikkatle izler. Bu normaldir. Önemli olan devletin nasıl algıladığı, ne türden tepkiler verdiği, nasıl ve niçin izlediğidir.

Bir de Said Nursî’nin demokrasi taraftarı olmadığı şeriatı savunduğu noktasında tartışmalar var. Sizin görüşünüz nedir?

Bediüzzaman, şeriat ile özgürlük arasındaki ilişkiye çok kafa yormuş. Özgürlüğü refere ederken, tanımlarken böylesi bir ahlâkî gönderme alanına başvuruyor. İman ne kadar güçlü olursa özgürlük o kadar parlar, diyor. Saadet asrını örnek veriyor. Bu anlamda, Bediüzzaman’ın, katılımcı, çoğulcu bir demokrasi algısına, katılım kanallarının tümüyle açık olduğu bir siyasal ortama imada bulunduğunu söyleyebiliriz.

Sizce Kürt sorunu konusunda Bediüzzaman’ın bakış açısı nasıldır? Bugünün tartışmaları çerçevesinde değerlendirebilir misiniz?

Kürt sorunu dediğimiz şeyin içeriğinde ve boyutunda, Bediüzzaman’dan bu yana pek çok değişiklik yaşandı. Ama, öze, esasa ilişkin belirleme ve önerilerinde hâlâ haklılığını koruyor. Örneğin aralarında Kürtçenin de bulunduğu birkaç dilde eğitim-öğrenim önermişti, bu, bugün de gündemimizde. İnsanların etnik kimliklerini Allah’a sipariş edemediklerini veri alarak milliyetçiliğin patolojik bir şey olduğunu söylemişti, bu, bugün Kürt sorununa ilişkin konuşmaya başlarken her insaf ve iz’an sahibinin ilk adımda veri aldığı bir şey. Daha adem-i merkeziyetçi bir yapıdan yanaydı. Bugün yerinden yönetimin güçlenmesi gerektiğine vurgu yapıyor herkes. Tabiî, onun, çeşitli zamanlarda, çeşitli olay ve olgulara ilişkin sözlerinin yeniden okunması gerekiyor. Aslolan ilkesel düzeyde önerdiklerinin üzerinde durulmasıdır.

Bediüzzaman’ın temel itirazı tümüyle seküler ve etnisiteye dayalı bir devlet ve siyaset kurgusuna idi. Bu kurgunun ciddî patolojiler üreteceğini önceden görmüştü. Etnisiteyi refere eden bir ulus kurgusunun, bir ulus-devlet kurgusunun ciddî anlamda reaksiyonlar üreteceğini, ırkçılığı besleyeceğini biliyordu. Kürt sorununun sadece bir kimlik değil, aynı zamanda bir refah sorunu, bir ‘eğitim’ sorunu, bir zihniyet ve kimlik sorunu olduğunu, yani bunların toplamından ibaret olduğunu söylüyordu.

[ röp. h. hüseyin kemal, yeni asya, 18 eylül '09 ]

...

yüce diriliş partisi'nde bayramlaşma.

2009-09-21T03:36:00.006+02:00

21 Eylül 2009 Pazartesi, yani Ramazan Bayramı'nın 2. günü, saat:15:00-17:00'de Yüce Diriliş Partisi İstanbul İl Merkezinde bayramlaşma merasimi yapılacaktır. Tüm diriliş erlerine duyurulur.

Yüce Diriliş Partisi Genel Başkanı

A. Sezai Karakoç

http://www.yucedirilis.org.tr

...

edebiyat ortamı 10 | eylül-ekim

2009-09-03T02:44:00.004+03:00

http://edebiyatortami.blogspot.com/

...

1 eylül'de ''barışa adanmış filmler''

2009-08-31T09:47:00.010+03:00

1 Eylül Dünya Barış Günü dolayısıyla DOCUMENTARIST, arşivindeki barış temalı filmlerden oluşan bir seçkiyi Hollanda Başkonsolosluğu’nun işbirliği ile yeniden seyirciyle buluşturuyor. “Barışa Adanmış Filmler” başlıklı seçkide, dünyanın dört bir köşesindeki savaş/barış deneyimlerini anlatan, benzer süreçlerden geçmiş toplumların tanıklıklarını yansıtan yedi önemli belgesel yer alıyor. Barışı inşa etmeye başlamak için öncelikle geçmişle yüzleşmek gerektiğini, kalıcı bir barışın geçmişte yaşanan acıların inkarından değil onunla hesaplaşmaktan, unutmaktan değil hatırlamaktan geçtiğini gösteren filmler bunlar.
Hepsi de dünya çapında ses getirmiş ödüllü belgesellerden oluşan yedi filmlik seçki, 1-2-3 Eylül 2009 tarihlerinde Beyoğlu’nda Hollanda Başkonsolosluğu’na bağlı tarihi kilise Union Church’te ücretsiz olarak gösterilecek. (SON DAKİKA: Estela Bravo'nun Arjantin'in "kayıp çocukları" üzerine yaptığı "Kimim Ben?" adlı belgeseli de seçkiye eklenmiştir.)

PROGRAM

1 Eylül, Salı

18:00 Kayıp Vatan, 53’ + Eve Dönüş, 25’

19:30 Grozni Rüyası, 95’

2 Eylül, Çarşamba

18:00 Gülüyor muyum Görmek İçin, 59'

19:30 Cenin’in Kalbi, 89’

3 Eylül, Perşembe

18:00 Kimim Ben?, 75’

19:30 Burma VJ, 85’

...

[cenin'in kalbi]

[kayıp vatan]

[gülüyor muyum görmek için]

[grozni rüyası]

[burma vj - kapalı bir ülkeden haberler]
...
www.documentarist.com
...

fayrap 19 | eylül '09

2009-08-31T09:06:00.003+03:00

http://fayrap.blogspot.com/

...

selim temo: kürtçeye en büyük haksızlığı kürtler yaptı.

2009-08-31T07:55:00.004+03:00

[...]
-Anadilde eğitim için yeterli eğitimci var mı peki?

-Anadilde eğitim için sadece Doğu ve Güneydoğu'daki Kürt nüfusu içinde düşündüğümüzde iki yüz bine yakın öğretmen gerekiyor. İşte sosyal bilgiler, fen bilgisi, inkılap tarihi, edebiyatı Kürtçe bilen insanlar gerekiyor. Şu anda böyle bir kadro yok. Bu yüzden bu talep haklı olmakla birlikte gerçekçi değil. On sene sonra ben Kürtçe fakülteler görüyorum, belki bütün eğitimi Kürtçe, Türkçe, İngilizce olan. Çünkü bu sadece Kürtlerle ilgili bir mesele değil. Kürtlerin Kürt kültürüne hapsedilmemeleri gerekir. Dünyayı takip etmeleri gerekir. Kürt edebiyatı sadece Kürtlerin birbirini anladığı, Kürtlerin sevdiği bir edebiyat olamaz.

-Yani kalkış noktanız Kürt milliyetçiliği değil diyorsunuz.

-Asla. Tabii Kürt meselesi Türkiye'de çok ideolojikleştirildi. İdeoloji, gerçeklik hakkında yanlış bilinç demektir. Artık onun içerisinden çıkamıyoruz. O kadar çok yalan söylendi ki bu yalanlar gerçeğin yerini almaya başladı. Şu anda biz belki yalanların üretildiği süreç kadar uzun bir zaman diliminde onların yerine doğruları koymakta zorlanacağız. Kürtçe hem çok eski bir yazılı tarihi, yazılı edebiyatı olan bir dil, hem büyük eserleri, mesnevileri, mevlitleri, bilimsel kitapları olan bir dil.

-Türkler uzun süre Kürtçe diye bir dil yok yalanını söylediler. Kürtlerin söylediği, kendilerini de inandırdıkları en büyük yalan neydi?

-Şudur: "Biz mağduruz. Tarih boyunca hep haklı ve mağdur idik. Hiç kimseye zulüm etmedik, hiçbir halkın topraklarına girmedik". Oysa 1204 yılında Bangladeş Kürtlerin elindeydi. Bangladeş'e kadar işgal etmişlerdi. 980 yılında Kürtlerle Vikingler Bakü kapılarında savaşıyorlardı. Viking sikkelerinde görebilirsiniz. Viking tarihinde geçer bunlar. Halen Yemen'de yaşayan Kürt asilzadeleri vardır. Cezayir'de yaşayan Kürt aşiretleri vardır. Yani bir zamanlar emperyal bir halktı Kürtler de. Varlığınızı bu tarihi mağduriyet yalanı üzerine kurduğunuz zaman yaptığınız ve söylediğiniz her şey doğru kabullenilmeye başlıyor. Çünkü siz mağdur olduğunuz için anlayışla karşılanmayı bekliyorsunuz. Kürtçeye en büyük haksızlığı bence Kürtler yaptı.

-Ne yaparak?

-Dili sadece politik bir karşı çıkışın simgesi haline getirerek. Yıllar önce bir Kürt siyasetçisinin bir tanımı vardı. Birinin ellerini, ayaklarını bağlıyorsunuz. Serçe parmağını azıcık hareket ettirmesine "terör" diyorsunuz, "ihanet" diyorsunuz. Böyle bir toplum serçe parmağı ile kendi üzerine bu kadar düşünemezdi. Biz neydik, nereden nereye geldik, dünyaya bizim katkımız nedir? Dünyaya neden ikinci bir Selahattin Eyyubî'yi veremedik?

-Gerçekten yok mu ikinci bir Selahattin Eyyubî?

-Bence var. Ehmedê Xanî, Melayê Cizîrî, Mevlanâ Xalit, Baba Tahir Üryan, Said-i Nursi, Ebu Hanife Dineverî.

-Sünni Türklerin mezhep imamı Ebu Hanife de Kürt, öyle mi?

-Maalesef! Acı ama gerçek! Ebu Hanife Dineverî hem çok büyük bir astronomdur, hem çok büyük bir İslam alimidir, İslam tarihçisidir. Beş ciltlik bir nebatlar kitabı vardır. Beşinci cildi Kürdistan'daki endemik bitkiler üzerine yazılmış.

-Kürtçe mi yazılmış?

-Hayır. Arapçadır. Bilim dili Arapça o zaman. Sonuçta Kürtler de bir İslam toplumu. Bilim kitaplarını Arapça yazdılar.

[...]

-Sürgün ve mazlum edebiyatından sıyrılmaya davet ediyorsunuz halkınızı?

-Evet. Kendine acımakla bir yere varılmaz. Ben şunu iddia ediyorum. Eğer Kürtler kendilerini toplumsal temelleri ve hikâyeleri doğru olan, bu acı ve mağduriyet dışındaki bir şeyle yorumlayabilselerdi, bu şekilde mağdur söylemin içerisinde kalmasalardı, en aşağı bir yirmi Edward Said çıkardı Kürtlerden.

-Onca acı çekerken bunu yapabilirler miydi?

-Kendi kültürlerinde var bu yetenek. Filistinli Edward Said Hıristiyandı hiç değilse. Gidebileceği pek çok kapı vardı. Siz Müslümansınız, hiçbir yere gidemezsiniz. Irak almaz sizi, Suudi Arabistan almaz. Osman Sebrî diye bir şairimiz vardı, 1993'te öldü. Osman Sebrî'yi Fransa yönetimi Madagaskar'a sürmüştü. Gidebilecek hiçbir yeri yok Kürtlerin. Edward Said en azından Avrupa'ya gidebiliyordu. Ama ne yaptı? Avrupa'nın Med ve Yunan savaşlarından beri 2500 yıldır geliştirdiği oryantalist söylemi bir tane kitapla alaşağı etti. Biz ne yapabiliyoruz?

-Kürtler neyi yapamadı?

-Biz Türkiye'de hangi entelektüelin, hangi akademisyenin, hani bilim adamının Kürtlerle ilgili söylediği bir yalanı çürütebildik? Sadece şunu söylüyoruz, ya işte biz şöyle yaptık, annem şöyleydi, babam şöyleydi, biz annemle tandıra giderdik. Bu değil ki. Dünya çok büyük Nuriye Hanım. Edebiyat nedir? Edebiyat bir insanı anda yakalamaktır. Köyü yakılırken de anı yakalayabilirsiniz, bira parası çıkışmadığı zaman da, tuzluğu uzatırken yere düşürürken de yakalayabilirsiniz insanı. Edebiyat bu ayrıntının, o anın peşindedir. Siz köyü yakılırken bir insanı anlattığınızda da çok iyi anlatamayabilirsiniz, ama tuzluğu düşürdüğü zaman çok iyi anlatabilirsiniz. Edebiyat ideolojiler üstü bir şeydir.

-Kürt siyasi hareketine angaje olan Kürt edebiyatını büyük bir atılım mı bekliyor artık?

-Son dönemlerde yaşanan trajedi bir nebze azalınca bu mümkündür tabii. Kürtler son yüzyılın hiçbir döneminde bugünkü kadar güçlü ve özgür olmadılar Ortadoğu'da. Bu trajik yük, bu halkın yaşadığı acımasız gerçeklik, tabii ki Kürt yazarını büyük ölçüde etkiledi. Çünkü hepsi işkence gördüler, öldürülenler oldu. Şu gün ise o durumun biraz insani bir noktaya yaklaşması, Kuzey Irak'ta bir devletlerinin olması, adlarının pekala kullanılabilmesi edebiyatın üstündeki yükü azalttı. Şimdi artık edebiyata ayıracak daha fazla zamanları var.

Tabii Kürt sorunu çözülürse pek çok insan işsiz kalacak, o da ayrı.

-Çözümsüzlükten beslenenler aç kalacak yani?

-Çok büyük bir rant alanı Kürt sorunu. Mesela siz çok az yeteneklere sahip olup çok önemli yerlere gelebiliyorsunuz. Çok hızlı bir şekilde yükselebiliyorsunuz kamusal alanda. Çünkü Kürt sorunu hakkında yazdığınızda dikkat çekiyorsunuz. Çok daha fazla oy alıyorsunuz bu sorunu derinleştirerek. Oradaki sosyal gerçekliği, politik talepleri, insanların halk olarak taleplerini kabul etmeyerek ya da bizzat onun sözcülüğüne soyunarak. Kürt sorunu bu yüzden çözülmesi en zor sorunlardan birisidir. Kürt sorunu cep telefonu sektöründen bile daha büyük bir rant alanıdır. Kürt sorunu çözülürse Türkiye'de askeriyesinden eğitim sistemine, medyasından ticaretine varıncaya kadar çok insan işsiz kalır. Kürt sorunu olduğu için Doğuda, Güneydoğuda çok rahat bir şekilde devletten ihale alabilen bir kesim var. Devlet orada diyelim ki bir okul yaptıracak. Oradaki Kürt olan ya da Kürt siyasetinin içerisinde olan müteahhite vermiyor, başka birine veriyor. Ya da belediyelerin ihalelerine oranın siyasetine yakın olan Kürtler girebiliyor. Devlet her yıl çok fazla miktarda silah alıyor. Dünyadaki kapitalist ilişkiler içerisinde silah ticareti yapanlar bundan çok büyük paralar kazanıyorlar. Türkiye'deki mevcut yapı bu sorunun olması nedeniyle bu kadar girift, bu kadar çözülmez bir noktada yıllarca. Ergenekon bunun sonucudur.

söyleşen: nuriye akman, 30 ağustos 2009, zaman.

söyleşinin tamamı;

http://www.zaman.com.tr/haber.do?haberno=886291&title=selim-temo-ergul-kurtceye-en-buyuk-haksizligi-kurtler-yapti

...

yumuşak ge | sayı üç.

2009-08-28T02:42:00.001+03:00

bu sayıda:
bebekler 5 •
üç gün masalı 6 •
olmadığın 12 •
büyük yolculuk-jorge semprun 14 •
sahipsiz şehir korosu 17 •
yine bakacak mıyız yıldızlara 18 •
sudan bir pazarlık 22 •
şiirin estetik değeri ölçülebilir mi? 24 •
ondalık yalanlar 35 •
ayna içinde ayna-michael ende 36 •
dio ed io 40 •
momo-michael ende 42 •
hapishane notları 44 •
esrar dergisi 47 •
intelijansiya 50 •
tutanak 52 •
söz uçar sözcü ölür 60 •
göğü basık ülke 65 •
korku ve titreme-kierkegaard 71 •
ruznâme 72 •
mum – la chandelle 75 •
pinpon hikâye 76 •
.
http://www.yumusakge.com/
.

yıldız ramazanoğlu: din feminizmden fazlasını verir.

2009-08-28T02:31:00.004+03:00

Türkiye’deki sosyal problemlere, özellikle kimlik sorununa ciddiyetle eğildiğinizi biliyoruz. Eserlerinizde de buna dair bölümler var. Sürekli, öfkeden uzak ve kuşatıcı bir İslam anlayışını savunuyorsunuz. Bu bağlamda, Türkiye’deki İslamcıların farklı kimliklere bakışını nasıl değerlendiriyorsunuz? Sözgelimi Kürt meselesinin, Aleviliğe yaklaşımların yahut işçi haklarının bir çözüm arayışı bağlamında İslamcı kesimin gündemini yeterince doldurduğunu düşünüyor musunuz?

Dindar insanlar olarak farklılıkları çok büyütmemiz doğru değil. İnsanın varoluş dramı özde tamamen ortak. Aynı anne babadan geldiğimiz çok açık. Eğer temelde sağlam bir adalet duygumuz olursa cesurca herkesle bir araya gelebilir ve özgüvenle başkalarının hakikatine eğilebiliriz. Zaten İslam tam da bunu ister bizden. Bu konuda eksiklerimiz bencilliklerimiz çekingenliklerimiz ve tereddütlerimiz var. Bunları aşmak için bize yön verecek Kur an ve peygamberimizin Kuran’a dayalı yaşamı son derece aydınlatıcı.

Ülkemizde sizin gibi, kadın çalışmaları yapan Müslüman/İslamcı kadın yazarlar var. Ayşe Böhürler, Cihan Aktaş, Fatma Karabıyık Barbarosoğlu, Nazife Şişman bunlardan öne çıkanlar. Bu yazarlar kimi kesimler tarafından “feminist” olarak itham edilmekle birlikte, aralarında bundan rahatsız olmayan, kendisini “feminist” takdim edenler de yok değil. Müslüman bir yazarın feminizme bakışı ne yönde olacak? Ya da kadın hakları konusunda dayanak noktalarımız ne olmalı?

Temelde kadın erkek çatışmasına dayalı kendini kadından yana tanımlayan yaklaşımlara yakın değilim. Fakat tarih içinde İslam’ın temel dinamiklerinden uzaklaşan, kadını aşağılayan kimi saçmalıkların İslam adına öne sürülmesine de şahit olduk. Kadına statü kaybettirici hadisler bile uyduruldu maalesef. Temelde din insana yönelir, cinsiyetçi bir yaklaşım yoktur. Herkesin bir kul bir kişi ve bir mümin olarak kendini gerçekleştirmek ve Allah’ın rızasını en mütekâmil bir şekilde kazanmak için önü yolu açık olmalı.

Tabi bu noktada sormak lazım: Siz hiç feministlikle itham olundunuz mu?

Tabi ki. Her zaman. Fakat ayinesi iştir kişinin. Hak ve adaletten yana durmaya çalışıyorum. Bunu kimin nasıl tanımlayacağı ile ilgilenip vakit kaybetmek istemiyorum. Feminist yaklaşım da doğruları ve yanlışlarıyla insani bir birikim oluşturdu ve bu hak mücadelesi de ilgimi çekti her zaman, okumak, konuşmak, tartışmak için verimli bir alan oldu. Her aynada bakmalı bir Müslüman kendine. İslam feminizmden daha fazlasını vaat ediyor. İki açıklamaya da eğilmesem bunu nereden bilebilirim ki.

Türkiye’deki kadın çalışmaları çoğunlukla teori düzeyinde kalıyor sanki. Bugünün yapısı aksiyona çok izin vermiyor mu? 20–30 sene öncesini düşünecek olursak, mesela Şule Yüksel Şenler’in misyonunu devam ettirecek kadın aktivistler neden eksisi kadar sahnede yoklar?

Her dönemin koşulları araçları tarzı yöntemi farklı olabilir. Ben günümüz Müslüman kadınlarının da büyük bir kısmının olması gerektiği gibi kendini ve İslami ilkeleri çok iyi taşıdığını düşünüyorum. Her zaman zaaflar, eğilip bükülmeler olacaktır ki bu noktada erkekler çok daha büyük zafiyet içinde maalesef. Sanırım vazü nasihat dönemi biraz sona erdi. Şimdi insanları etkileyen yaşam içinde somutlaşan örneklikler. En çok ihtiyacımız olan şey bu.

Kalemi elinize almanıza sebep olan, “evet yazmalıyım” dedirten ne oldu? Bir kırılma noktası var mı?

İlkokul çağlarında yazarak ifade etmenin gücünü fark etmiştim sanırım çocuk aklımla. Şiirler yazıyordum. Yaşadıklarımdan ya da tanık olduğum yaşamdan yola çıkarak yazdığım küçük metinleri okuyunca var olan gerçekliklerin yazarken evrildiğini, içine ruhumdan bir şeyler katılarak genişlediğini hatta başkalaştığını görüyordum. Bu heyecan verici ve tekrar yazmak için tetikleyici.

Çok yönlü bir insan olmak ne güzel. Edebiyata dönecek olursak, son dönem Türk edebiyatı sizce hangi noktada? Beğendiğiniz, varsa sıkı sıkıya takip ettiğiniz diyelim, çağdaş yazarlar kimler?

Çok iyi diyebilirim. İyi şiirler yazılıyor. Roman az belki ama iyi hikâyeler yazılıyor. Türkçenin geliştiğini düşünüyorum. Özellikle romanın daha çok içinde yaşanan toplumsal gerçekliklerin içinde yol almasını dilerim. Kimi romanlar edebi bir üslubu yakalıyor içerik çok soyut. Kimileri de toplumu analiz ediyor ama insanı kuşatan derinlikli edebi bir dili yok. Takip ettiğim yazarlar var. Ama takdir edersiniz ki isim saymak riskli bir şey.

Siz, denemeden öyküye, köşe yazılarından gezi yazılarına kadar geniş bir yelpazede seyrediyorsunuz. Bununla birlikte öykünün hayatınızda daha farklı bir yeri var. İnsana dair çok ince noktalara temas ediyorsunuz, kendi problemlerimize eğiliyorsunuz ki okuyucularınız açısından da sizi özel yapan bu. Neden roman değil de öykü mesela? Öyküyü açınızdan farklı ve özel kılan nedir?

Öykü beni cezp ediyor. Başımı döndürüyor. Başlayınca bir nefeste yazıyorum iskeletini. Yazarken cidden sarsılıyorum. Bir ana ya da duruma kendimce anın olanca şiddetiyle ya da sakinliğiyle yeniden bakmış oluyorum. Öykü mizacıma uygun. Romanın uzun zamana yayılan, içine konu hakkında bütün malzemenin zoraki yerleştirildiği tarz bana uzak. Yine de bir hikâyenin sınırlarını aşan meseleler var kendini yazdırmak isteyen. Uzun soluklu bir zaman nasip olursa olur bir gün belki.

En fazla rağbeti hangi eserleriniz görüyor? Öyküleriniz ve diğer yazılarınız diye bir ayrımdan söz etmek uygun olursa, okuyucunun ilgisi hangi tarafta ağırlığını daha çok hissettiriyor?

Bunu tespit etmek kolay değil. Aslında başka tür diye bir şey yok sanki hayatımda. Hep öykü yazdığım. Gerçek ya da kurgu. İnsanın üzerinden geçen gerçekliğe bakıyorum. Biraz da olsa yavaşlamaya çalışıp “peki öyleyse başka türlü ne olabilir” i arıyorum ve acıları eşitsizlikleri tahammül edilemez olanı aşındırma çabası sanırım yazdığım her ne olursa olsun.

Biraz kişisel olacak ama çok merak ediyorum. Siz yazmanın yanında çokça gezen birisiniz. İçimden Geçen Şehirleri yazdınız. En çok etkilendiğiniz, sizi kendine en çok bağlayan şehir hangisi oldu? Bir şehir insanı neden ve nasıl kendine bağlar?

Bu konuda tam bir şehir romantiğiyim. Gittiğim her şehre neredeyse aşık oluyorum. Nürnberg’de bir ömür boyu yaşarım diye düşünmüştüm, sonra Saraybosna’ da küçük bir evim olsa diye hayal kurdum. Şam’ın yakınlarındaki Busra kasabasına yerleşip orada yaşayabileceğime inandım bir gün. NewYork bende her zaman şefkat ve öfke uyandırıyor. Ankara’yı her zaman özlerim. Fakat şimdi her yerde yaşarım gibi geliyor, ama İstanbul her şeyin her yerin hülasası gibi. Bu yüzden şanslıyız. Allah’a en yakın olduğumuz şehir en güzelidir herhalde. Kalbin yatıştığı, mutmain ve teslim olduğu yer neresiyse.

Peki, yeniden edebiyata dönelim. Çağdaş doğu edebiyatına biraz uzağız galiba. Arap ve Fars yazarları çok takip etmiyoruz. Bunlardan öte Afrikalı ve Uzakdoğulu yazarlardan nerdeyse hiç haberimiz yok. Amin Maalouf kitaplarını Arapça yazsaydı herhalde onu da tanımayacaktık. Hece dergisinin Ortadoğu öykücülüğü konusundaki gayretli çalışmalarını bir kenara koyacak olduğumuzda bu alanın eksikliği ciddi bir biçimde hissediliyor. Bu eksiği gidermeye yönelik çalışmalar yapılıyor mu ülkemizde? Çeviri faaliyetleri ne düzeyde mesela?

Sanırım Kültür Bakanlığı bir şeyler yapıyor. Çok hızlı bir kültür alış verişi yok. Biraz da kişisel çabalar olmalı. Tanıştığımız iyi yazarlar için referans olmalıyız. Bu konularda yatırım yeterli değil diye düşünüyorum. İyi bir araştırma çalışması da şart. Hece’yi kutluyorum bu büyük emek isteyen sayılar için. Çok değerli çabalar, Allah vakitlerini bereketlendirsin.

Sizin söz konusu –Arap, Fars vs- yazarlardan takip ettikleriniz, varsa kimler?

Tercüme edilince ya da İngilizce yayınlanınca izlediğim kişiler var. Aslında hepimizin bildiği kişiler. Tahar ben Jellon, Sadık Hidayet, Hanif Kureyşi, tanıştığım ama Arapça bilmediğimden okuyamadığım Nadia Khost, Miral el Tahawi ve haklarındaki hiçbir yazıyı, haberi ve şiirini kaçırmak istemediğim Furug, Sohrap Sepheri sayabileceğim bazıları…

Peki, şu sıralar ne okuyorsunuz?

F. Aliye’nin Refet’i, Müge İplikçi’nin Kafdağı’’sı, İbrahim Tenekeci’nin bütün şiirleri yeniden, Karagöz, Fayrap, Dergâh eski sayılar. Tarkovsky’den Mühürlenmiş Zaman, sırayla yanımda gezip duruyorlar.

Başucu kitaplarınızı sorsak? Biraz da biz gençlere tavsiye niteliğinde.. “Kesin okunmalı” dediğiniz kitapları merak ediyoruz açıkçası.

Seyyid Kutub’un Fizilal il Kuran’ı, Kandehlevi’nin Hayatü’s Sahabe’si, Sezai Karakoç kitapları, Ali Şeriati ve Cemil Meriç külliyatı, Turgut Uyar’dan Büyük Saat, Hz. Adem , İsa, Ali ve peygamberimizi anlatan ehil ellerden çıkmış siyer kitapları…aslında böyle sorular afallatıyor beni. İnanın çok zorlanıyorum. Haddimi aşmak istemiyorum. Çok kitap var. Zamanla değişir, yeniden kurulur başucu kitapları. Birden şu geliyor aklıma: Mecid Mecidi’nin Baran filmini seyretmeyen kalmasın. Birçok kitaptan iyidir. “hepisinden iyisi bir gönüle girmektir” demek istiyorum absürd bir bitirişle.

E, sormasak olmaz: ufukta yeni kitap projesi var mı?

Hepsi hikâye yazdıklarımın ya, ben de yine bir hikaye kitabı hazırlıyorum. Bir de İstanbul öyküleri yazıyorum.
Yıldız Ramazanoğlu’nun yazmak isteyen gençlere tavsiyeleri neler?

Bu bir tutku. Azim istiyor. Engelleri kaldırmak için kararlılık gerekir. Okura odaklanmaya hiç gerek yok. Uzun vadeli bir çaba. Disiplin emek ve azim istiyor. Neredeyse hayatı adamakla özdeş bir çalışma şart. Her gün yazmak lazım. Kesintiler ketleyebilir. Dünyevi karşılık beklememek şart. Aksi halde yılabilir genç bir insan. İçimizde Allah’a yakın olmakla telif etmeliyiz ki beyhude bir iş olarak görünüp içimizi çürütmesin.

Çok teşekkür ediyoruz Yıldız Hanım.

Söyleşen, Ammar Kılıç.

http://www.dunyabizim.com/

...

ela gözlüm | paula darwish

2009-08-28T01:36:00.001+03:00

kerem et aklından çıkarma beni.

zarifoğlu'nun hangi dizesi, cümlesi kaldı da gitmez aklınızdan? | m. fatih kutan

2009-07-25T00:27:00.005+03:00

Zeynep ve Uzaktan Fırat Üzerine İkili Anlatım, Berdücesi-1962, Uyarılan Şair ve ''Aha Şeyhefendim Aha yüreğim'' dediği şiiri, okurken bir yere tutunmak veya oturmak hissi doğuran şiirleri Cahit abinin, zira çökertiyorlar insanı. ''Bulutlar açmadı/Mavi gök orda mı'', ''Namlu düşer ol vakit rüyalar gelir kalbe'', ''Suyu biz böyle geçeriz/Bizi afet sanırlar'' aklıma ilk düşen dizeleri. Adını andığım ilk şiirindeki şu dizeler nedendir bilmem müjde ve kader gibi: ''Düğündür sanıyorsun ey güvey/Bir gelin bulundu sana işaret edilenlerden oldun/Bugün bir cennet hüneri kazandın/Anan bacın kurban olsun sana/Toprak damlardan bir kız aldın/Ona selalarla git/Onu besmeleyle değiştir''. ''açar ordularını sevgilimdir'' eşi ve benzerini bir başka yerde görmediğim dizesidir, pahası biçilmiyor. Yaşamak'ın 128. sayfasından iki cümle: ''Evimizde her türlü musibete ve hastalığa karşı bir tek doktor ve ilaç vardı: dua ve aspirin. Daima şifa bulduk.'' Allâh rahmet eylesin ustama.

[ http://www.dunyabizim.com/news_detail.php?id=1265 ]
...

gençler hangi dergileri okuyor. | m. fatih kutan

2009-07-25T00:24:00.003+03:00

Yıllar önce babam bir Dergâh getirmişti eve, hangi sayısıydı hatırlamıyorum ama orta sayfasında bir İranlı kadın yönetmenle söyleşi vardı, arka kapaktaysa Mustafa Kutlu’nun bir denemesi, S. Hüseyin Nasr ile bir anısını anlatıyordu. Tekrar tekrar okumuştum, bıkmadan. Dergâh’ı takipteyim yıllardır. Hece, Karagöz, Mostar, Mor Taka, Yolcu, Fayrap, Edebiyat Ortamı, Sözcükler, Mesele, İzdiham sıklıkla takip ettiğim dergilerim. Yasak Meyve, Varlık, Mühür, Akatalpa, Heves, Beyaz Gemi, Bireylikler, Dize, Eliz, özel durumlarına veya keyfime göre aldıklarım. Param olursa –veya kalırsa- da Doğu Batı, Keşkül, Kültür, Özgün Düşünce alıp, hatmedebilme tehlikem var. Merdiven Şiir, Kitap Haber gibi Ali Ural’ın yönetimindeki her türlü yayının sürmesini isterdim, isterim. Altay Öktem geçen yıllarda Karakalem dergisini çıkardı, ‘çizgidışı’ydı, takip ederdim. Altyazı sinema dergisi olarak kaçırmadığım bir yayın, müzik kategorisinde Roll’u kafama eserse arada bir alırım. Özlemek bahsinde, Mavera diyorum. Mavera’nın ciltleri arasında bir ciltte, Haziran ’81 tarihli 55. sayısında ilk şiir olarak Cahit Zarifoğlu’nun ‘‘Başım Eğik Dilim Kapalı Gözler Kançanağı Anlamında’’ şiirini okuduğumdan beri, içinde ‘‘Aha Şeyhefendim Aha yüreğim’’ kıvamında dua edilen bir şiir yayınlayacak dergiyi, o güzelliği çok özlüyorum.

[ http://www.dunyabizim.com/news_detail.php?id=1416 ]
...

kandil mi kutlu doğum mu? | m. fatih kutan

2009-07-20T20:17:00.004+03:00

Kandil. Bunca mağara barındıran yüzler arasında, ayakların birbirine dolandığı bulvarların griliğinde, taşıtlar, solgunluklar, soysuzluklar, başkentler ölümler, vebalar, Beydeba, İkbal, Camus çıkmazlarında, elbet kandil. Kutlu doğum ve hafta meseli, bana iç açıcı gelmiyor pek. Bu doğum ne 'kutlu' tabiriyle, ne de hafta aralığında algılanabilir. Vakt'i haftalara biz ayırmadık. Biz pusula istiyoruz. Işık hâlinde bir pusula. Kandil.

[ http://www.dunyabizim.com/news_detail.php?id=735 ]
...

hayatın iktidarı | leyla ipekçi

2009-07-07T18:40:00.003+03:00

Taraf’ın gündeme getirdiği ve yayın yasağı konan son genelkurmay haberinden hemen önceydi. Hakkâri’de doktorluk yapan arkadaşım Dilek, neşe içinde aradı. “Nihayet hayallerimiz gerçek oluyor, sinemamıza kavuşuyoruz” dedi. Üstelik de canla başla çalışarak çok kısa bir süre içinde gerçekleştirmişlerdi bu hedeflerini.

Genelkurmay haberiyle birlikte çevredeki sohbetlere kulak misafiri oldum. Kimi bütün gerçekliğiyle her şeyin ortaya dökülmesini, sorumluların ceza görmesini istiyordu ve ancak bu şekilde ordunun hak ettiği prestije kavuşacağını söylüyordu.

Kimi de bütün bunların her dönem bir iktidar savaşından kaynaklandığını ve bu kez ‘cemaat iktidarı’nın bu vesileyle daha da güçleneceğinden çekindiğini anlatıyordu.

Bense bu defa ısrarla Hakkâri’de açılan sinema örneğini verdim. Hayatın iktidarının her zaman siyasi çekişmelerin üzerinde seyrettiğine inanıyordum. Flaş haber olsa da, haber yasağı gelse de, hiç haber olmasa da.

Evet, Hakkâri’de 26 yıl sonra ilk sinema o gün açılacaktı. Arkadaşım bana, akşam televizyonda izlersin demişti coşkuyla. İnşallah demiştim içimden. Çünkü Güneydoğu’ya hayatla ilgili, insanla ilgi gerçekleri görecek bir bakışla bakmıyorduk.

Bizim için kurgulanan hikâyeleri herkes kendi meşrebince yorumlayarak anlatıyordu çoğunlukla. Yerel haber kanallarının hayatı yansıtan çeşitlilikteki haberlerini izleyen yine aynı bölgenin insanları oluyordu. Kendilerini okuyor, kendilerini dinliyorlardı.

Biz ‘batıdakiler’in payına ise merkezî haber ajanslarının seçip uygun bulduğu ‘terör’ veya ‘töre’ haberleri düşüyordu. Hayatın dehşetinde kendi payımıza düşen suçu ve sorumlulukları bizzat kendimize unutturan haberlerdi çoğunlukla bunlar.

Hakkârili avukat Rojbin Tugan, şehit haberlerinin yoğunlaştığı bir dönemde, Taraf’ta yayımlanan yazısında memleketin batısına doğru ilerledikçe duyduğu şaşkınlığını “ateş sadece düştüğü yeri yakmasın” diyerek dile getirmişti:

“Kulağım göl kenarındaki müziğe ve halaya gidiyor, aklım daha birkaç gün önce uğurlanan dokuz insana” diye dertleniyordu. Yaşanan bunca ölümün yasını ülkece tutamadığımız, hayatı bu kadar ucuz ve hafif biçimde uğurladığımız için de utandığını belirtiyordu.

Onun doğudan baktığında göremediği gerçek ise şuydu: Yalnızca yası değil, coşkuyu da görmüyorduk biz.

Yüksekova ve Hakkarinews sitelerinin haberine göre, Hakkâri Üniversitesi ve Hakkâri Valiliğinin desteğiyle kurulan Baran Derneği’nin girişimleri sonucu açılmıştı ‘Vizyon sineması’. Ve gösterilen ilk film Usta filmi olmuştu.

Filmin ekibinin de açılışa katıldığı törende, Vali Muammer Türker, Belediye Başkanı Fadıl Bedirhanoğlu, Hakkâri Üniversitesi Rektörü Prof. Dr. İbrahim Belenli, Usta’nın yönetmeni, yardımcısı, yapımcısı ve onların yanı sıra başrol oyuncusu Yetkin Dikinciler de birer konuşma yapmıştı.

Daha önce konuk olduğu TRT Şeş’te Kürtçe şarkılar söylemesiyle ve oradaki yerel yöneticilerle kurduğu sıcak ilişkilerle tanınan vali Türker, Hakkâri’nin elbirliğiyle çok güzel sanat ve kültürel faaliyetlere sahne olacağını belirtiyordu.

Küçük çocukların panzerlere taş atmasının memleketin batısında flaş haber olduğu; bu çocukların hain ilan edilerek yetişkin gibi yargılanmasının bir türlü önlenemediği; bölgenin sürekli olarak ‘terör saldırıları’ ve ‘mayınlı tuzaklar’la, kaçakçılık haberleriyle anıldığı bir ortamda açılan sinema müthiş bir mücadele örneğiydi oysa.

Yıllardır siyasette ya da orduda; doğuda ya da batıda; içte ya da dışta birilerinin bitmemesi için uğraştığı bir şiddet ortamı var. Daima başkalarının kanıyla bedel ödediği bir ortam bu. Ve hepimizin küçük ve büyük hikâyesini kendi iktidarının kelimeleriyle yazmak istiyor.

Hakkârililer için bugün Vizyon Sineması’nın ne anlama geldiğini anlayabilseydik, kendi hayatlarını, kendi hikâyelerini aramaya çalışanların bugün artık hepimizin ortak hakikatine neler bırakmak istediklerini daha net görebilirdik.

Barış pazarlıklarında konuşulmayan bir dille anlardık belki de birbirimizi. Ve böylesine bir anlamak; bizleri daima bölünmenin, şiddetin, kaosun tekinsiz ortamında tutarak kendi iktidarlarını sürdürmek isteyenlere karşı en iyi direniş biçimi olurdu.

taraf, 16 haziran '09

...

hani bunlar faşizme karşıydı | ahmet kekeç

2009-06-11T00:29:00.002+03:00

Peşinen söyleyeyim: Bu yazıyı ağzı bozuk akademisyenler; Turgut Özakman okurları; CHP’nin ‘başımıza gelmiş en iyi şey’ olduğuna inanan serseriler; ‘slm’, ‘nbr’, ehu ehu’ şeklinde tuhaf sesler çıkaran çağdaş Türk gençliği ve kadrolu sapıklarım okumasın.

Onlarla uğraşacak zamanım yok.

Hem zamanım yok, hem takatim yok.

Uzasınlar...

Sözüm, karşıt düşüncede de olsa ‘fehmetmesini’ bilen akıl ve vicdan sahiplerine:

Hepimiz, Hürriyet yönetmeninin ‘sevimli, yaşlı, tonton bir adam’ diye tavsif ettiği Kenan Evren’in tezgahından geçtik. Öldük, işkence gördük, sürüldük, kitaplarımızı yaktık, vs...

Bu satırların yazarı bile, henüz ‘politik bir figür’ olarak temayüz etmediği halde, evinde bulundurduğu kitaplar yüzünden iki kez gözaltına alındı.

Ne mi oldu?

Dayağımı yedim ve çıktım.

Enis Batur’un borcu vardır bana... Yakalattığım (!) kitaplardan birinin kapağında ‘Şiir ve İdeoloji’ yazıyordu çünkü.

Neyse, ufunetiyle hayatımızı karartan 12 Eylül, akabinde ‘kurumları’yla da canımıza okumaya devam etti. Bu kurumlardan en tanıdık olanı Yüksek Öğretim Kurumu’dur... Kısaca YÖK...

Çok değil, on yıl öncesine kadar, kendilerine ‘aydın’ sıfatını uygun gören herkes, tüm akademisyenler, tüm sanatçılar, tüm Kemalistler, tüm Maocular, tüm milliyetçiler, tüm CHP’liler, hatta tüm şairler YÖK’e, YÖK siyasetine karşıydı.

Bu kurum, çünkü, tüm aydınların, tüm solcuların, tüm şairlerin, tüm İlhan Selçuk’ların, tüm Emre Kongar’ların temelden karşı çıktıkları 12 Eylül darbesinin ürünüydü ve asıl işlevi eğitim-öğretim işlerini düzene sokmak, kaliteli üniversiteler kurmak, bilimsel özerkliği sağlamak değil, statükoya kul köle olacak nesilleri yetiştirmekti.

Böyle diyorlardı.

En sert YÖK eleştirisini CHP yapıyordu. Bu partinin programında YÖK’ü ortadan kaldırmak, ‘eğitim-öğretim işlerine çeki düzene vermek’, demokratik bir maarif sistemi kurmak ilk sıraları işgal ediyordu.

Sonra ne mi oldu?

Hepsi 12 Eylül çizgisinde birleştiler.

Kendilerine ‘aydın’ sıfatını uygun gören herkes (bunlardan biri şairdir; hem kötü şiirler, hem kötü yazılar yazmaktadır, aynı zamanda kötü bir insandır, aynı zamanda terbiyesiz bir adamdır) parlamentoya, TBMM’den çıkan meşru hükümete ve irade-i milliyeye karşı, bir cunta mahsulü olan YÖK’ü savunmaya başladı.

Çünkü, başkanlığını Erdoğan Teciç’in yürüttüğü YÖK, üniversiteleri hem ‘kamu güvenliğine’ memur etmiş, hem de bir tür ‘Hitlerjugend kuşağı’ yetiştiren laik dergahlar haline getirmişti.

Gün geçti, devran döndü, YÖK’e vaziyet eden kafalar değişti. Bununla birlikte yönetim, spekülasyondan uzak daha mütevazı kadrolara elverdi.

Peki, YÖK’ün (kurumsal olarak) yarattığı sakınca ortadan kalktı mı?

Hayır...

İçeriğinden boşaltılmış olması, zaten ‘faşizan niyetlerle’ kurulmuş bir kurumu daha özerk, daha akademik, daha çağdaş kılmaz... ‘Kurumsal’ varlığı devam ettiği sürece, YÖK başlıbaşına bir ‘sakınca’ olarak ortada durup duracaktır.

Dolayısıyla, bu kurumun derhal ve acilen ortadan kaldırılması gerekiyor.

İktidar partisinin geçmişte bu yönde bir çalışması vardı, muhalefet engeline takıldı.

Peki, muhalefetin niçin böyle bir derdi yok?

İşte YÖK el değiştirdi, artık ‘öteki çocuklar’ vaziyet ediyor.

Pekala bu kurumun ‘kurumsal varlığını’ tartışmaya açabilirler.

Malzeme çok...

Kendilerine ‘aydın’ sıfatını uygun gören akademisyenlerimiz, sanatçılarımız, şairlerimiz, Kemalistlerimiz, Maocularımız niçin (YÖK’ün ortadan kaldırılmasına yönelik) bir huruç hareketi başlatmıyorlar?

Silivri’dekilerin darbe yapıp iktidara gelmesini, YÖK yönetiminin yeniden ‘bizim çocuklara’ elvermesini mi bekliyorlar?

star, 10 haziran '09

...

bir ölü haziran | m. fatih kutan

2009-06-06T15:07:00.000+03:00

derin bir adımla yoklamalı göğsünü
halkın ve toprağın, dingin serüveni
acı’nın kök verdiği yerden kabarmakta
ve tabiat fevri bir kenar süsü dudağımda
hırpala bu mahşeri meydanlardan
dağdüşlerinin ertesinde aklımıza konan kuşlar
göğe bir telaş bağışladılar: imtihan
ey alnımı okutan sevgili cennet sana
intiharı bir borç bilirim!

karanlık ağrılardan bir genç kıza uzanan
göz uçları kördüğüm günlerin ilmekleri
saçlarında çözülmüş vebal
bir ırmağın bütün mevsimlerini merakla
künhüne vardığım ölüm ışımaları, sen
dingin serüveni toprağın avuç içlerinde
bir çizgi saltanatı, yaşama dirençli ellerde
mizan diye bahtıma sunulan, bir ses yalnızı
bir ölü haziran.
...

yan yana kayıt | celâl fedai

2009-06-06T15:03:00.001+03:00

Cahit Zarifoğlu'nu rahmetle anarak...

Gerçi ben resimle başlamadım sen Zarif gibi, duyduğum müzikti yekten;
Tablolarım bilyelerimdi; boz toprağın, kızıl suyun rengini çeşitlendiren.

Renkli göremedim, mevsim tekti; bir kahraman gezer dururdu dışarıda:
Elleri diye seslerini tutardım nasılsa sesleri yeterdi elleri gerektirmeyen.

Yaşı benzemesin derlerdi: Bu çocuk çıktığı kadar bağırır dedesi avazlı.
Benzesin huyu suyu bir de ezanı -bulunursa tabii ondan bir dinleyen...-

Üzülürüm hep terk edilmiş ata ocağının şerefesinde seslenemedim hâlâ;
Gerçek şu ki sesim kötü ama üzülürüm neden şiir cenginde en önde ben?

En öndekileri kim diker oraya yan yanadırlar lakin bir başlarına konuk;
Onlar ki karşılarındaki serdengeçtileri arkalarındakilerden çok seven...

__Biz hep Şri Krişna önünde Arcuna olacağız bunu iyice bilecek miyiz?
Soruşum şüphemden değil yanım yöremdeki ganimet düşkünlerinden.

Ben ister miydim emeklerken sorulaydı yürümeden koşayım bu yaşıma?
İstemezdim... İyi ki sormamış, o güzelin peşinde bana yazgımı sevdiren.

Geldik merkeplere binmiş olarak bir resmin sonunda gömütlükten bir yere
Seni bir 'Zarif, Çoban'; kendimi yanında düşünürüm hep bir zenci Celalîylen.
...

yanma | cahit zarifoğlu

2009-06-06T14:13:00.002+03:00

Ve elbet
Gözlerim sularımdan çekilince
ürkek bir ceylanla anlaşırım
yüzünün çok yakını olan bir liman
dilinin ve ağzının verdiği baş dönmesine
bahçeni tutan tavşanlara sığınırım

Kanımdan geçilmiyor moraran ağzım
Kovalanıyorum
İkindi zaman kararan iç çarşılar
ey şafak bir askerle anlaş
Çünkü namluya sürüldün
İşte burada bir ordu yürüyen karnımda
İzim sürülüyor köpeklerin sürünerek yaklaştığı
Anlaşılıyor
Hatırlarımıza dokunulmamış
Fakat el konmuş aşkı yaşatırken kuğuların
Geleceğimizin serin suları ve gölleri

Ey kadın kokla beni
Hayatım yasaksınız

Gelinmiyor akşan zaman kaplanı
Kaçmıştım yeni bir ırmak şeklinde
Hayvanların ilkbahar sıcakları bölümünde
Kıvrılıp yeniden yakalanıyorum
Cam kesiyor göğüslerimi
Boynuma zümrüt bir gerdanlık atmışım

Hem şarklıyım ben
Gövdem yara dolu

Sevdiğim kolla beni
Anlıyorum

Fakat artık dayanılmaz sarmaşıklara
Öpüşüyorlar
Harbin bittiğini söyle ayrılsınlar

Çünkü gece zamanın katranıdır
Gelip geçici değil omurgamdaki didişme
Çantamda sevişme askerleri
Harbin bittiğini söyle

önce beni boğacaklar özgür ve sevecen olmak için
bir bıraksam
yakut bir kuşun içinde duran ellerimi

Sevdiğim
Önce kemir bu tel örgüleri gövdemden
Geç derimin altındaki tehlikeleri
Yürek kızgın bir kuma devrilmeden
Yokla beni

Anlıyorum kaçmaya zaman yok
Şafak birden doğrulacak

...

fidel'in yüzünden! | özgür şeyben

2009-06-06T04:40:00.005+03:00

Türkiye’de 70’li ve 80’li yılları çocuk olarak yaşayanlar, eğer anne-babaları devrimciyse, yaşıtlarından farklı bir hayatın içinde büyüdüler. Düşleri ve oyunları bile bu kimlikle şekillendi dense yeridir. Ebeveyninin, dünyayı değiştirmek ya da en azından ülkelerini daha yaşanabilir bir yer kılmak adına verdikleri mücadelenin birinci elden tanığı olan bu çocuklar, anne babalarını, bir düşle paylaşmak zorunda kaldılar.
Gözaltılar, cezaevleri ve yitip giden sevdiklerinin acısıyla, yaşıtlarından önce büyüdüler. Önceki yıllarda Çağan Irmak’ın, Babam ve Oğlum, Handan İpekçi’nin Babam Askerde gibi filmleri, bu çocukların hikayelerini etkileyici biçimde sinemaya aktaran yapımlar olarak dikkat çekmişti. Geçen hafta gösterime giren Julie Gavras imzalı Fidel’in Yüzünden'se (La Faute à Fidel!) aynı dönemi Fransa’da yaşayan çocukların hikayesini beyazperdeye taşıyor.

Julie Gavras'ın ilk yönetmenliği
70’ler Fransa'sında yaşayan küçük kız çocuğu Anna’nın, anne ve babasının yaşadığı politik değişim karşısında yeniden şekillenmek zorunda kalan hayatına tanıklık eden Fidel’in Yüzünden, Julie Gavras’ın ilk sinema filmi.
1969’da politik gerilim filmi “Z” ile En İyi Yabancı Film dalında Oscar alan, 1982 yılındaysa Cannes Film Festivali’nde Altın Palmiye’yi Yılmaz Güney'le paylaşan Missing’i (Kayıp) yöneten usta sinemacı Costa Gavras’ın kızı Julie Gavras, bu ilk yönetmenlik denemesinde, otobiyografik unsurlar barındıran bir öykü anlatmayı tercih ediyor.

Beklenmedik ziyaretçi
İspanyol göçmeni bir avukat baba ile Marie Claire dergisine yazılar yazan Fransız annenin kızı olan dokuz yaşındaki Anna, küçük erkek kardeşinin tüm yaramazlıklarına rağmen Kübalı dadısı Pilomena ve ailesiyle birlikte mutlu bir hayat sürmektedir.
Bu sırada İspanya’daki halası, kocasının Franko rejimi tarafından öldürülmesi üzerine küçük kızıyla birlikte Anna’ların evine sığınır. Bu beklenmedik misafirin gelişi Anna’nın hayatını eski haline dönmemek üzere değiştirecektir.
İspanya’nın aristokrat ailelerinden birine mensup olan Anna’nın babası, feodal geçmişinin nimetlerini reddederek Fransa’ya geldikten sonra, geride bıraktığı ülkesindeki Faşist rejimi de unutmuş görünmektedir. Dul kalan kızkardeşinin yeniden hayatına girmesiyle ideallerini hatırlayan ve bunlar için mücadele etme kararı alan genç baba, karısıyla yaptığı Şili seyahati sonrasında tamamen farklı bir insana dönüşür.

Şili ve Allende
Önce kaldıkları evi terk edip daha mütevazı bir eve taşınan karı koca, mesleklerini de bırakarak, Allende’nin seçim kampanyası ve kadın hakları için çalışan birer aktivist oluverirler.
Anna, gözleri önünde gerçekleşen bu değişimden hiç de memnun değildir, çünkü bahçeli evlerini terk edip, küçük bir daireye tıkılmış, Castro düşmanı dadısı Filomena’dan ayrılıp Yunan göçmeni bir bakıcının kollarına bırakılmıştır.
Bütün bu değişimin sorumluluğunu eski dadısı Filomena’nın deyimiyle “Sakallı komünistlerin” varlığına bağlayan Anna, bütün bildiklerini sorgular hale gelmiştir.
Artık babası rahibelerin ders verdiği Hıristiyan okuluna gitmesini istememekte ve “faşist” olarak nitelendirdiği Mickey Mouse’u okumasına karşı çıkmaktadır.
Sık sık değişen bakıcılarının da etkisiyle Anna’nın kafası iyice karışacak ve izleyiciyi, hüzünle tebessümün bir arada yaşandığı duygusal bir yolculuğa çıkaracaktır.

Acemiliklerden uzak bir ilk film
Ferzan Özpetek’in Cahil Periler’inden hatırlayacağımız Stefano Accorsi’nin baba, Julie Depardieu’nünse anne rolünde başarılı birer performans sergilediği filmin en önemli oyuncusu olan Anna rolündeki Nina Kervel, yeteneğiyle büyülüyor.
Müziğinden, görüntü yönetimine kadar her yönüyle, ilk filmlerde sıklıkla rastlanan acemiliklerden uzak durmayı beceren Julie Gavras’ın ilerleyen yıllarda önemli bir sinemacı olarak anılacağı şimdiden belli.
Bir mültecinin kızı olan Julie Gavras, hayatı boyunca politik kişiliğiyle var olan ve bu yönüyle dünya sinemasında önemli bir yer işgal eden babasının izinden gideceğinin sinyallerini, bu ilk filmiyle veriyor.

Fidelin Yüzünden- La Faute à Fidel!
Yönetmen ve Senaryo: Julie Gavras
Oyuncular: Nina Kervel-Bey, Julie Depardieu, Stefano Accorsi
Yapım Yılı: 2006, Fransa

bianet.org

...

Fidelin Yüzünden

http://www.lafauteafidel-lefilm.com/

...

zarifoğlu'nu neden çok sevdik?

2009-06-03T12:32:00.005+03:00

zarifoğlu'nu neden çok sevdik? sorusuna çoğunluğu onu görmemiş okurları cevap veriyor!

mustafa demirci, cahit abiden yaptığı bir besteyi ilk defa bu programda paylaşıyor!

AhmetmuratZekibuldukMuratmenteşİbrahimtenekeciİsmailkılıçarslanMevlanaidrisSuavikemalyazgıçLütfiarslanSeyfullahaslanVolkanakmeşeAykutnasipkelebekCesurküçükMahmutbıyıklıBülentparlakYunusemreözsarayEnesözelMustafaaldıAbdüssametbilgiliHüseyinakınAhmetmercanAliuralMetinkarabaşoğluYusufkaplan

altıhaziran, saataltı, ikibindokuz,

türkiye yazarlar birliği, sultanahmet.

irtibat, asım gültekin.

zencidervişşeyhiniçıldırasıyaseviyor!

...

ahmedo ronî | nizamettin ariç û aynur doğan

2009-06-02T17:31:00.004+03:00

[nizamettin ariç, ahmedo roni]

[aynur doğan, ahmedo]

Ehmedo ronî heyran tu ne mîr î ne hekîm î
Kuro gede tu ne mîr e, ne hekîm e
Li bala dilê min evdala xwedê de
Tavî kî ji tavî ya biharê
Meha gulan û nîsan û adar e
Li ser sing û berê min evdala xwedê de
Ne dixûricî ne dibarî
Ehmedo lo lo ...

Ehmedo ronî heyran navê min besna ye
Kuro keder navê min besna ye
Li tilî û pêçî minê ar morî wek şemaye
De sing û berê min evdala xwedê
Ji te re mîna kûşk û seray werçî ma ye
De berê kerîyê pezê xwe ser de gêr ke
Min ê bi hemdê xwe ji te re destûr da ye
Ehmedo lo lo

Ehmedo ronî heyran bira dê û bavê min
Xêrê bikin
De bira dê u bavê min xêrê bikin waêê qet nebînin
Dewezê çewa neda me ehmedê kur û barî
Ma di gûnd de min dil tê da
Wezê da me gedê kurapê min ê
Heramî mêra xudanê heft jina heftê salî
Wezê bala xwe dididimê heba ferê dirana tune di devda
Ehmedo lo..

türkçede;

ahmedim aydınlığım
hayran olduğum sen ne bey ne de hekimsin
ben allah'ın garibinin gönlünde
bir bahar yağmuru
aylardan mayıs, nisan ne mart
ben allah'ın garibinin gögsünün üzerinde
ne döküldüm ne de yağdım

ben garibim
yüreği özlem dolu bir garibim
gece karanlıktır seni göremiyorum
dediler ki erkeklerin yasının sesi
kalmamış gelmiyor ülkede
ben kalmayayım
yazın sıcağında eriyip kalmayayım

...

çakal carlos'un avukatı: yaptığım iş sanat.

2009-05-29T19:31:00.003+03:00

Çakal Carlos'tan Filistinli direnişçilere, Baader-Meinhof üyelerinden Cezayirli direnişçilere kadar birçok sanığın avukatlığını yapan Jacques Verges, "Galip gelecek olan estetiktir, adalet değil. Zafer, dosyadaki aynı ögelere dayanarak, jürideki kişilerin en çok özdeşleşebileceği öyküyü anlatanın olacak" dedi.

Hukukçular Derneği'nce, Cemal Reşit Rey Konser Salonu'nda düzenlenen konferans öncesinde, kendisini kara kurtlar sürüsünde "ak kurt" olarak nitelendiren Verges'in hayatıyla ilgili belgesel film gösterildi.

Konuşmasına, hayatını sistemlere karşı mücadeleyle geçirdiğini belirterek başlayan Verges, genel olarak "terörist", "militan", "sakıncalı", "anarşist" ya da "toplum düşmanı" gibi yaftalarla anılan müvekkillerini savunurken, yaptığı işe hep inandığını ve onu sanat olarak algıladığını ifade etti.

Avukatların, hukuki bir dosya karşısında, daha çok sinema montajcısına benzediğini ifade eden Verges, "Çekilmiş film parçacıklarına, yani sorgu tutanaklarına dayanarak, savcı ve savunma avukatı iki ayrı öykü anlatacaklardır. Bu öykülerden biri yalan, diğeri doğru değildir. Her ikisi de doğrudur ve doğru değildir. Çünkü ikisi de birer hakikati dile getirirler, tek hakikati değil" şeklinde konuştu.

"Kopuş savunması" ile hakim söylemi ince ince eleştirdiğini savunan Verges, içinde bulunulan çağda adaletin tecelli edeceğine değil, estetiğin galip geleceğini öne sürdü.

Verges, Baader Meinhof mensuplarından Cezayirli direnişçilere, Filistinli özgürlük savaşçılarından Çakal Carlos'a kadar, sistem karşıtlarını savunurken de başarılı olmasını sağlayan etkenin, estetiğin galip geleceğine yürekten inanması olduğunu savundu.

Verges, "Galip gelecek olan estetiktir, adalet değil. Zafer, dosyadaki aynı ögelere dayanarak, jürideki kişilerin en çok özdeşleşebileceği öyküyü anlatanın olacak. İşte benim adalet anlayışım. İtiraf ediyorum ki tuhaf bir anlayış ve beni kara kurtlar sürüsünde ak bir kurda dönüştürmeye yetiyor" şeklinde konuştu.

Türkiye'ye meslektaşlarıyla, avukatların ortak meselelerini konuşmaya geldiğini ifade eden Verges, suçu değil, suçu işlediği isnat edilen kişiyi savunduğunu söyledi.

Konferansın ardından, Hukukçular Derneği Başkanı Kamil Uğur Yaralı, Verges'e plaket verdi.

ÖCALAN DAHİL HERKES SAVUNULABİLİR

NTV'ye konuşan Jacques Verges’e göre Abdullah Öcalan dahil herkes savunulabilir. Verges'in bir diğer önemli kiriteri halk desteği. Buna göre bir davanın arkasında geniş bir halk desteği varsa, terörist olmakla suçlanan biri özgürlük savaşçısı olarak savunulabilir.

ÇAKAL CARLOS'LA YOLLARIMIZI AYIRDIK

"Genel olarak benim fikrim şu: Herkes savunulabilir. Benim bu konudaki en önemli kriterim strateji konusunda avukatla mahkumun kesinlikle hemfikir olması. Size iki örnek vereceğim. Carlos'la birlikte 4 ay çalıştım ve yollarımızı ayırmak zorunda kaldım. Çünkü strateji konusunda ayrıldık. İkinci örnek Claus Barbie. Nazi tezlerini, üstün ırkı benim de savunmamı isteseydi kesinlikle kabul etmezdim.

Ben bu tip davalarda hukuki olarak artık herkesin kabul ettiği kopuş savunması konseptini öne sürdüm. Eğer hakimin değer yargılarıyla sanığın değer yargıları tamamıyla farklıysa idam kararının çıkma ihtimali yüzde 100'dür. Ben mahkemeyi davayı kullanarak o insanı idamdan kurtarmaya, müebbet hapse mahkum ettirmeye çalıştım.

Mahkemedeki net bir şekilde ortaya koyduğumuz duruşu ve tezi medya aracılığı ile kamuoyuna taşıdım. Kamuoyu hiçbir zaman yanılmaz ve ben genelde kazanırım."

TERÖR TANIMI DEMOGOJİK

Verges, 11 Eylül sonrası ortaya çıkan, "sivillerin zarar gördüğü her eylem terörizmdir" anlayışına şiddetle karşı çıkıyor:

“Öncelikle ABD ve batı ülkelerinin bu tanımlamasını tamamiyle demogojik buluyorum. Çünkü bu ülkeler Hiroşima, Naggazaki gibi felaketlere yol açtı. Irak'ta halka yaptıkları zulmü düşünün. Su arıtma tesisleri bombalandı, ambargo nedeniyle alınamayan ilaçlar yüzünden 500 bin çocuk öldü. Terörizm sivil kayıplar demekse onlar da terörist ülkeler."

timeturk.com

...

tevarih* | ali ayçil

2009-05-27T01:32:00.004+03:00

yüzümdeki gölgeyi kabr-i zulmet sanırdı
şu sarkan gök altında beni görseydi fikret
fikret ki ufka bakıp, ''yaklaşıyor, yaklaşıyor, yaklaşıyor'' demişti
redingotu içinde ödlekken meşrutiyet.

benim yaram neresi ey devri cumhuriyet
önce buradan başlasın girdapların tahlili, buradan açılsın şuur
çünkü işte gök sarktı,kıyılar terk edildi, boşlukta kaldı hayat
boşlukta kaldı beni dünyaya alıştıran ilmihalin rahlesi
kızlar sevdim yetmedi, kırlar sevdim hakir gördü tabiat.

patiskadan bir gülüştür harbin meyvesi annem
eğer onun oğluysam inanmam karnavala, bütün renkler muhacir
kızılalma denince aklımı mevsimlere taktığımı kim gördü
söyle ey yaslı hançer, kim duydu senle aramızdaki nişanı attığımı
ahiydim bezirgânın uhdesine soktular, asiydim yağlı kement
ben çaktım ben nalladım ben işledim sancağı, niçin yazmıyor tahrir.

tümen tümen gelincikle savundum yine de düştü tabya
düştü kızlar biliyor keten gömlek içinde yetim kalan memeden
masonmuş şeyhülislam, sarayda opera oynuyormuş
tabyanın düştüğünü ilk orada öğrenmiş üzülmüş haşmetmeap
oysa ben balkanları ölü asker, küflü fişek, dul zabit
ve çürümüş cesetlerle çıkardım zimmetimden, çıkardım bitti iskan
kırık hilal üstüne kar yağarken ordaydım...

*''gök sarkınca prozak, yer çekince penisilin'' şiirinin birinci bölümüdür.

[ fotoğraf; sis, handegül koçak ]

...

kedi merdiveni | idris özyol

2009-05-27T01:27:00.002+03:00

babam benden sonra doğmuş olmalı
bu sizden sakladığım bir kara parçası
suya bakıyorum kırk yıl suyun alfabesine
balık yumurtasında içimden çıkarttıklarım

çektik fünyesini ağacın patladı nar
bir kedi dokuz anadan doğar

kendi gövdemi mi kayaya aşladım
dallarım başka ağacın yapraklarında
beyaz saçlarımın altında siyah geçmiş
tenimi ürkütüyor daha fazla yaşamak

kedilerde yer değiştiriyor geceyle siyah
gizleniyor bir koku çiçeğin dişlerinden

bir adam iki dinazor kemiği üç bilet
dağların karnında dünyanın bebeği
damarlarını bana ekiyor mermer
geçiyor gövdeme yüzeylerin kanı

elmada elektrik kedide merdiven
dostlarım kamçı izi sırtımda

...

gül nazarı | betül dünder

2009-05-27T01:19:00.004+03:00

ağlar kendine doğru koşan atlar
bir gülü öpmüş gibi yanağından
dudağında kırmızı yokuş
yaşlı zamana uzayan…
annemin ardına saklanan sabahlar
o ki yeryüzüne bırakılmış bumerang
bacaklarıyla kara bir atı bekler
-kime söylediysem bunu
bir bulut gibi indirdi sırtındaki göğü-

sevilmeye yatan bir ormanın aralığından
göğe eriyen ırmak
taşmak için
kadından doğma bir atı bekler
-kime söylediysem bunu
bir karabasan gibi gördü düşünü-
unutmuş olamaz!

kederli ve taşralı ruhların taşıdığı
kırılan o gölgeler bile yeter
kalbiyle suya gelin gidenleri ürkütmek için
tezgâhta ne var?..biraz söz biraz daha
-kime söylediysem bunu
bir kedi gibi yaladı ayaklarının sesini-
unutmuş olamam!
derindir
bir gülün bir güle seslenişi

[ayna yorgunluğu'ndan]

...

hesret çekdim | lejla jusic

2009-05-24T12:13:00.005+03:00

hesret çekdim [uygur türkçesi]

Aydin ayriyalmaymen ay yüzüngni körgende
Eymenip qaralmaymen qoshumang türülgende

Oooo hesret chektim, oooo o yarni saghindim
Oooo hesret chektim, oooo o o yarni saghindim

Qoshumang türülgende renjigenmiding mendin
Ishenchim sanga kamil, ümüd üzmedim sendin

Oooo hesret chektim, oooo o yarni seghindim
Oooo hesret chektim, oooo o o yarni seghindim

Men seni panah tartip aywaningda yataymu
Alte künlük alemde sening derdingni tartaymu

hasret çektim [hâl-i hazırda anadolu türkçesi]

Aydan ayıramıyorum ay yüzünü görünce
Utanıp bakamıyorum kaşlarını çatınca

Oooo hasret çektim, ooo yari özledim
Oooo hasret çektim, oooo o o yari özledim

Kaşlarını çattığında benden incinmiş miydin
Güvenim sana tam, ümit kesmedim senden

Oooo hasret çektim, ooo yari özledim
Oooo hasret çektim, oooo o o yari özledim

Ben senin penahına sığınıp eyvanında yatar mıyım
Altı günlük dünyada senin derdine dayanır mıyım
...
*leyla yusiç, boşnak sanatçı. sarayevo demeden evvel adı zikredilesi. derd.

...

avantgardé | üç

2009-05-24T00:43:00.003+03:00

çizgi
sancar dalman

elvedasız kuşların râvisi
fatma çolak

seküler, kabuktur; bana öz gerek, öz; yani 'sen'
yusuf kaplan

aydın ne kadar aydın ?
safa polat

sisteme giriş denemesi 1 iki
adnan dizer

yeni koşullar yeni anlatımlar
yasin şafak

cinema paradiso
sümeyra böcekçioğlu

bir adama ölmeden ölümü anlatmanın ülkesi
ömer aybars

siyonizm’in siyasal dili ve kavramsal imkânları [ özel dosya ]
servet kızılay

denize mersiye - ibrahim el rubeyşi
[guantanomo şiirleri'nden]
çev. avantgardé

mutantlaştırılmış korkular
ulaş baltacı

ahirzaman şiiri mi ?
raif kadıoğlu

bana müslüman bi kız bulsana baba
gayr-i mümeyyiz

korna kopsa gereksizdir penguen
tolga tup

tay köprüsü faciası - william topaz mcgonagall
çev. ömer faruk peksöz

yaş değiştirme törenine yetişen öyle bir şiir
[iktibas]
edip cansever

http://www.avantedebiyat.net/

...

endülüs'ü yeniden düşünmek | akif emre

2009-05-19T13:52:00.006+03:00

GIRNATA- Endülüs medeniyeti üzerine yazılıp çizilenler genelde medeniyet bilincinden yoksun geçmiş özleminden ibaret kalır. Bir medeniyete dökülen bunca ağıta rağmen "medeniyet idraki"nden yoksun olması müslümanlar için ironik bir durumdur.

Endülüs yeterince kavranmadığı içindir ki onun düşüşten sonraki serancamı yeterince bilinmez. 1492 bir düşüşün miladı olmaktan öte bir unutuşun tarihidir aynı zamanda. 1492 yılını hatırlamamız biraz da buradan sürülen Yahudiler sayesindedir. Yahudilerin Osmanlı topraklarına gelişlerininn 500. yılı nedeniyle Endülüs hatırlanır gibi olsa da bir medeniyeti omuzlayan Müslümanların akıbetine dair hiç bir soru işareti yoktur kafamızda.

Oysa Endülüs düştükten sonra orada çok büyük sayıda Müslüman nüfus kaldı. Bunların toplu olarak son kez sürülüşlerinin 400. yıldönümü bu yıl. 1609 yılında 800 yıl hükmettikleri, önemli kısmı İslamı seçen oranın yerlisi olan Endülüs bakiyesi Müslümanların İspanyadan sürülmelerine kadar geçen süre içinde yaşadıkları acılardan, bir tür soykırıma dönüşen baskılardan habersiziz. Oysa 1492 ile 1609 yılları arasında zorla hristiyanlaştırma ve engizisyon mahkemelerinde işkence ve ölümler karşısında sürdürülen bir direniş vardır. Bu süre zarfında yer yer segilenen direnişlerin yanısıra iki büyük isyan hareketi Endülüs tarihinin önemli bir parçasıdır.

Gırnata düştükten sonra zorla hristiyanlaştırılmak istenen ve her türlü İslami ibadetin yasaklandığı dönemde engizisyonda yargılanmak için gösterilen gerekçeler arasında yıkanmanın ve boğazlanmamış hayvan eti yememenin yeterli olduğunu hatırlatmak bile yaşanan acıların boyutuna dair fikir verebilir; 1609'da topluca sürülenlerin 1 milyon kadar insan olduğu düşünülürse yaşanan dramın çapı hakkında fikir edinilebilir.

Gırnata'da dün başlayan, üç gün sürecek bir toplantıda "moriskolar"ın (hristiyan yönetimi altında kalan Müslümanlara İspanyolların verdiği isim) sürülmeleri ve hristiyan yönetim altındaki konumları tartışılıyor. Bu arada İspanya'nın yaptıkları haksızlıktan dolayı yahudilerden özür dilediğini ama asıl zulmü yaşayan Müslümanlardan henüz özür dilemediğini hatırlatmakta yarar var.

Bu arada büyük sürgüne rağmen kendisini gizleyerek varlığını koruyan Müslümanların olduğu da bir gerçek.

Serin Gırnata akşamında bir masa etrafında İspanyol asıllı Müslümanlarla konuşurken adeta tarihin akışının değişmekte olduğu hissine kapıldım. Gecenin karanlığında başımızın üstünde gökte asılı yanan bir meşale zinciri gibi duran El Hamra sarayına bakarken, dinlediğim hidayet öyküleri aslında bir medeniyet bilincinin yeniden dirilişinin işaretleri gibiydi. Kendisi bir zamanlar ünlü bir müzisyen olan Endülüslü Müslüman "Fas'a ilk gittiğimde duyduğum müzikle çocukluğumda köyümde duyduğum müziğin aynı olması yaşadığım ilk şok oldu" diyor. Daha sonra sufi Müslümanların okuduğu ilahilerin ritmine kapılarak Müslüman olduktan sonra, çocukluğunun geçtiği köyü ve oradaki gelenekleri tekrar hatırlamaya çalışınca köyünün aslında Müslümanlığını gizleyerek varlığını sürdürmüş bir müslüman köyü olduğunu keşfediyor. Ninelerinin gizli gizli çocuk ruhuna üfledikleri duaların Müslümanlıktan başka bir şey olmadığını keşfediyor. Ve ilave ediyor, 20. yüzyılın başına kadar pek çok Endülüs köyü Müslüman olduklarının bilincinde olarak gizlice müslüman kalmayı başardılar.

Endülüs'te yaşanan dram iki medeniyetin dünya tasavvurunun, öteki ile olan ilişkilerinin karakteristik özellikleirni ele vermesi bakımından önemli. Bunu kavrayabilmek için Endülüs İslam medeniyeti kadar düşüşten sonra orada yaşananlara bakmak gerekir. Bu anlamda moriskoların yaşadığı baskı ve buna karşı direnişleri, bu direnişin üstü örtük biçimde bu günlere kadar nasıl geldiğine dair paylaşacak çok şey var. –İmkan olursa bu konuyu tekrar ele almanın ufuk açıcı olacağını düşünüyorum.

14 mayıs '09, yeni şafak.

saylan güzellemesi | etyen mahçupyan

2009-05-19T13:43:00.003+03:00

Herhalde çok az olay laik kimliğin liberallik ve solculuk içinde böylesine bir Aşil topuğu teşkil ettiğini gösterebilirdi... Ergenekon davası çerçevesinde yapılan gözaltı ve arama operasyonlarının sonuncusunda Türkan Saylan’ın da evinin aranması laik aydın çevresinde bir ‘yakınlaşma’ yaratmış gözüküyor. Doğrusu bu kesim açısından bundan sonra Ertuğrul Özkök’e söylenecek fazla bir şey de kalmıyor. Çünkü görünen o ki Özkök gerçekten de bir tür ‘merkez’ konumunda... Anlaşılan ‘çağdaşlık’ demokratlığa yatkın gibi duran birçok kişi için bile çok daha hakiki bir çekim alanı. Aksi halde ortaya çıkan bu Türkan Saylan güzellemelerini anlamak mümkün değil.

Laik kesimin yazarlarının son olayda Türkan Saylan’ı kayırma konusunda içgüdüsel bir bütünleşme yaşadıklarını gözlemliyoruz. Hemen herkes analizlerini Saylan’ı ayırarak yapma konusunda titiz davranıyor. Saylan’ın bugüne kadar sergilediği ideolojik tutum yok sayılıyor. Sanki karşımızda hayatını hayır işlerine adamış bir filantropist var. Oysa Saylan’ın hayır işi gibi gözüken çalışmaları bile tümüyle ideolojik bir arka plana sahip oldu. Çocuklara burs verme adı altında, ‘çağdaş’ çocuk yaratma projesi vardı ve buradaki ‘çağdaşlık’ da modernizmin pozitivist ve kemalist yorumundan nasibini almıştı. Dolayısıyla Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği’nin asıl misyonu, toplumu ‘laik olmayanların’ olası egemenliğinden korumak ve ‘laik’ hegemonyayı genişletmekti.

Galiba bu amaç kendisine liberal, solcu veya demokrat diyen bazılarının da fıtraten yakın olduğu bir pozisyonu ima ediyor. Çünkü Saylan türü ‘laikliğin’ ne olduğunu irdeleyen fazla insan yok. Oysa karşımızda dışlayıcı, tanımlayıcı ve tek tipleştirici bir laiklik bulunuyor. Çağdaş yaşamı savunduğunu söyleyenler, gerçekte yüzeysel bir modernliği latent faşizmin içine yedirmeye çalışmaktalar. Bugün Türkiye’nin kendisine ‘dindar’ diyen kesimlerinin önemli bir bölümü Saylan ve benzerlerinden daha laik... En azından laikliğin bir karşılaşma, mesafe alma ve adaptasyon içerdiğini biliyorlar. Laikliği başkalarını kendimize benzetmek olarak ele aldığımızda, karşımıza gerçek bir irtica çıkacağını da muhtemelen hissediyorlar.

Şaşırtıcı olan laik kesimin fikrî önderlerinin, hep sözünü edip durdukları bu nüansları bir anda unutabilmeleri. Bunun nedeni Saylan’ın hasta olması ve geçmişte cüzamla mücadele türünden çabaların başını çekmesi olabilir. Ne var ki zihniyet farklılığı iyi ya da kötü insanı ima etmez... Her zihniyette hayırseverler olduğu kadar katiller de çıkabilir. Dolayısıyla hayırsever ya da katil olmak kendiliğinden belirli bir zihniyeti göstermez. Oysa bu son olayda Saylan’ın ‘iyi’ bir insan olmasından hareketle, darbeci olmayacağı söylenmiş oluyor.

Diğer taraftan maddi bilgiler bu yargının ne denli naif olduğunu ortaya koymakta. Saylan son yılları kapsayan darbe sürecinde ‘aktif sivillik’ rolü üstlenmiş, Şener Eruygur’la birlikte miting düzenlemişti. Yaptığının ne anlama geldiğini bilmeyecek kadar naif olduğu mu söylenmek isteniyor? Bugün Saylan güzellemesi yapanların kaçamayacağı bir gerçek var: Türkan Saylan her yaptığını ideolojik olarak anlamlandıran ve militanca yapan biri. Herhalde akli melekelerinin zayıflığını öne sürecek durumda da değiliz. Kriminal bir eylemin parçası olmayabilir ama bir örgütün başında ve o örgütün içinde de kriminal suça yakınlaştığı anlaşılan insanlar bulunuyor.

Böylesine büyük örgütlerde her türlü insanın bulunduğu türünden bir muhakeme Saylan’ı kurtarmıyor. Çünkü o kendi iradesiyle ve hasta olmasına rağmen bu örgütün başında olmayı tercih ediyor ve yönetim kadrosunu da denetliyor. Bu gerçeklere rağmen Saylan güzellemesi yapmak isteniyorsa, kemalizm ve modernizm güzellemesine de yanaşmaktan başka çıkış yolu yok. Nitekim Saylan da evinin aranmasından iki gün sonra şöyle demekteydi: “Ülkemizi sattırmayız, böldürmeyiz. Her devrimin bir karşı devrimi vardır. Devrimimizi korumak zorundayız.” Bu bir itiraf... Saylan ideolojik açıdan Ergenekon’un parçası olduğunu bundan daha iyi söyleyemezdi. Ama burada hiç olmazsa bir tutarlılık var.

Bilemiyorum Saylan güzellemesi yapanlar bu sözleri nasıl ‘duydular’... Ülkeyi sattırmamak ve böldürmemek üzerinden giden kaba, yüzeysel ve arkaik söylemin yıllardır devletçiliği ve inceden inceye faşizan bir tahakkümü beslediğini bilen aydınlarımız, kendilerini nasıl hissettiler... Amacını karşı devrimi durdurmak olarak tanımlarken, toplumsal çoğulculuğa, demokrasiye, özgürlüğe ve hatta değişime karşı duran bu zihniyete destek vermiş olmanın sıkıntısını yaşadılar mı...

Saylan ‘bu işleri’ kendi devrimini korumak üzere yapıyor. Ancak o devrim ‘Türkiye Cumhuriyeti’ni kuran Türkiye halkına’ artık dar geliyor. Çünkü bu halk o devrimin ima ettiğinden daha özgürlükçü ve daha demokrat. Saylan’ın hayır işleri siyasi mücadelesinin ayrılmaz bir parçası ve bu siyasi mücadele de statükonun, askerî vesayetin korunmasından yana. Ama bunca yaşanandan sonra bile laik kesim hâlâ bu ‘performansa’ güzelleme yapabiliyor... Kendi kimliğinle yüzleşmek ne kadar da zormuş...

22 nisan '09, taraf.

de te fabula narratur! | bandista

2009-05-08T03:35:00.005+03:00

Bandista: anlatılan senin hikayendir!*

Bandista bir aralık, bu darlık bu basmakalıp, bu ayık kafayla esrik taklitleri, bu aramızda yaşayan katilleri teşhir etmek gerek dedi evde uyuklarken. Uyanmak gerek dedi önce kendi kendine, evde bir gitar çaldı manuş, klarnet aktı meyanlı, kaydırmalı, akordeon zaten doldurmuştu köşe bucak, vurmalılar hazırdı "marş"a, başladı ev'in hikâyesi, varyetesi söküp söküp yapmanın. Bandista evi şenlik kıyamet bir eylem bandosu şimdi ses vermekte ska, balkan, vertov, reggae, eşitlik, özgürlük, cango, votka, adalet, kökler sularından...

Bandista evinde geceler gündüz gündüzler denktir geceye, bu evde güneş batsa da dinlenir ev hece heceye. Bu evin odaları geniş uzun dar hayal; bu evde mebzul miktar kapılar kilitsiz gıcırdar. Bu evde koridorlar, sokaklar ve meydanlar, sahneler salonlar dansla sesle hınçla çığlıklar... Bu ev bir dağ başında bir gettoda ya da down-town'da, bu ev dev bir karavan bu evi bulur arayan. Bu evin sakinleri kara kızıl mor renkleri, yeşil sarı turunç ve nar, bu ev binbir bedenle var. Bu ev döker alınteri, bu ev rahim yangın yeri; söndürür kandilleri nice esrik sever evi. Bu evde geçmiş hüzünle değil hüsnü kabulle, bu evde gelecek yokla değil beklenir telaşla. Bu ev tenha bu ev dar-maduman kanma yalan, gözyaşları ağıtlar destanlar epik tasalar, bu evde yasalar değil ses verir yoldaş maison'lar!

* ...Sollte jedoch der deutsche Leser pharisäisch die Achseln zucken über die Zustände der englischen Industrie und Ackerbauarbeiter, oder sich optimistisch dabei beruhigen, dass in Deutschland die Sachen noch lange nicht so schlimm stehn, so muss ich ihm zurufen: De te fabula narratur!

...ama eğer Alman okur, İngiliz sanayi ve tarım işçilerinin durumuna omuz silker, ya da iyimser bir biçimde Almanya'da işlerin bu kadar kötü olmadığı düşüncesiyle kendini avutursa, ona açıkça şunu söylemeliyim: De te fabula narratur!
Karl Marx, Das Kapital, Vorwort / Önsöz, 1867

albümü hemen buluyoruz buradan:

http://www.tayfabandista.org/

zencinot:

kara çocuk raksı ve ille de rumba bir harika!

...

serseri | sayı 17

2009-04-23T13:10:00.000+03:00

Bilal Kılınçarslan, Ophelia'nın Çiçekleri
Ferdi Amca, Lağmen Şiir
Ümit Yaşar Özkan, (Beş Kısa Öykü)
Macit Şehra, Salıncak Şiir
Cahid Efgan Akgül, (Üç Kısa Şiir)
Çetin Tankoç, Çikolata Kutusu
Hüseyin Cahid Doğan, Hymatlos
Uğur Sezen, Ruh Doktorları
Emine Yalçın, Sistikfibroz
Suavi Kızılağaç, Saatsiz Tren
Ramazan Ekici, Çıra - Çatı
ve
Prof. Namık Açıkgöz'ün A.Bilgili'ye Cevabı

...

''ve bunları elbette çabucak geçelim sevgilim''

http://www.serseridergisi.com/

ğ dergisi | sayı 1

2009-04-23T12:58:00.001+03:00

1 takdim
5 gemide gece
6 üç gün masalı
12 kış yolculuğu
13 hayat bir deka/danstır
14 genç yazarlar tedirgin mi?
23 tangoda yiten silüet
24 ricat ülkesi
26 ükk

31 la noyéé
33 taşlar
34 hapishane notları - 1
36 duvar
38 birinci tez
43 milât
44 pinpon hikâye

www.yumusakge.com

infaz | arif ay

2009-04-19T11:38:00.002+03:00

mahcup bir cellat gizli bende
her gün yağlar durur ipini
vakti yok infazların
kendi infazda vakitlerin
hızarlara gelemem gayrı
hizalara da
çürütülmüş bir köküm şurda burda

seni düşlemeye gün yetmiyor artık
günler bende bakırçalığı
serin rüzgarlarda saçların
yapraklarda sesin
bin yıldızlı gök yaptım gözlerinden
sevgilim demek için geceme

zor yollardayım
önüm ardım cinnet mahyaları
cam kırıkları dökülüyor ıslıklardan
gül değil yalnızlık bu elden ele
kıyamet habercisi çarşılarda

...

göçtü kervan kaldık dağlar başında | ismet özel

2009-04-12T02:17:00.003+03:00

Ah nice bir uyursun uyanmaz mısın
Göçtü kervan kaldık dağlar başında
Çağrışı tellallar inanmaz mısın
Göçtü kervan kaldık dağlar başında

Emr-i hac göçeli hayli zamandır
Muhammed cümleye dindir imandır
Delilsiz gidilmez yollar yamandır
Göçtü kervan kaldık dağlar başında

Yunus sen bu dünyaya niye geldin
Gece gündüz Hakkı zikretsin dilin
Enbiyaya uğramaz ise yolun
Göçtü kervan kaldık dağlar başında

*âf!

mortaka 12 | görsel imge muhtırası

2009-04-08T20:55:00.008+03:00

mor taka 12 - bu sayıda

yazısız/ı -1
bu sayıda -2
editöryal -3
arif damar ile söyleşi - 6
görsel imge levhaları/ y.bedri -9
arif damar/ cacala (şiir) -17
hüseyin atabaş/ geçiyor zaman (şiir) -18
veysel çolak/ taşbaskı (şiir) -19
mahmud derviş/ sen şu andan kendinden başkasısın -20
erdal alova/ ateş dolaşımı (şiir) -21
hilmi haşal / göğün gölgesi (şiir) -22
nurettin durman/ ruhumu kurtarmak için (şiir) -23
necmi zekâ/ ne dedin ne dedin (şiir) -24
ihsan deniz/ "baht-ı siyâh" üzerine monolog -25
ahmet ada/ yaz için prelüdler ıv,vıı -26
çiğdem sezer/ bisküvi tozları (şiir) -27
âdem turan/ morsalkımlınisan (şiir) -28
berna olgaç/ hiç ve her şey ıı (şiir)-29
ercan yılmaz / güzel atlar (şiir) -30
dosya/ şiirde teknik ve estetik -31
hüseyin atabaş/ şiirde estetik ve teknik -32
ahmet tüzün/ şiirde teknik ve estetik olan var mıdır? -33
necmi zekâ/ "nasıl"a nasıl bakmalı? -34
cihan okuyucu/ divan şiiri estetiği ve estetik -35
ahmet ada / şiir tekniği ve estetik -43
haşim hüsrevşahi/ farsça şiirde görsellik -45
gökher şükrü baylan/ aydınlanmanın şiirdeki gölgesi.. -49
niyazi karabulut/arap şiirinde estetik -52
celâl fedai/ şiirde eski ve yeni hünerler -57
erdal sarıçam/ türk satirik şiirinde teknik ve estetik -59
aime cesaıie/ şiir ve bilgi -65
hilmi haşal/içerik biçim biçem:şiir -69
metin cengiz/felsefe ve şiir -70
görsel imge/siyah beyaz -71
kemal özer / günlükler -72
veysel çolak/ insan için direnişin şiir -73
caner ocak/ gökçedir yeryüzünde (şiir) -74
z.betül yazıcı/ hangi el (şiir) -75
anton neumayr/ georg trakl şiiri'nin patolojisi -76
özer ciravoğlu/ günce-şiir -80
ihsan bektaş / acelesi yok (şiir) -81
nurettin taşçı/ sevincik (şiir) -82
tamer sağır/ çok uzun kılıçlar geçiyor boğazdan -82
atila er/ ey farfara! (şiir) -83
erdinç dinçer/ gece saklardı seni (şiir) -83
c. hüseyin düz/ mevsimler,-güllere kıymak içindir -84
gülden aşçıoğlu/kendinden ayrılanlar ... -84
adnan algın/ s'ağır boşluk (şiir) -85
mustafa eroglu/ ikinci çarşının delisi (şiir) -85
dilek değerli/ oda (şiir) -86
nevzat akyar/ misafir (şiir) -86
necla maraşlı /başka bir yaşamın ardında -87
a.uğur olgar/ bir ben kaldım kavuşmasız (şiir) -87
müesser yeniay/kucağında oyuncak bebek -88
tamer abuşoğlu/ hüseyni (şiir) -88
pia tafdrup/ iki şiir -89
jorge luis borges/satranç (şiir) -90
robert creeley/ şiirler -91
j.c.mangan/sibirya (şiir) -92
salah abdussabur/ leyla ve mecnun'dan -93
selim tunçbilek/ şiir yaşıyor -94
sidar s.özmen/ vals (şiir) -96
fatih demirci/ kaan romero -97
dilek akın / günah eskizinde yaşama davet (şiir) -100
sıddık akbayır/okur tipolojileri -101
mehmet şamil/ şair, kader ve esrar (şiir) -102
bahtiyar vahapzade ile söyleşi -103
müştehir karakaya söyleşi -105
tamer gürbüz söyleşi -107
zekeriya saka söyleşi -108
z.nesrin inankul/ m.m.mazhar alphan -110
nalan gür söyleşi -112
mustafa e.kılıç söyleşi -113
hasan akarsu / kitap tanıtımları -115
seçme haikular / -117
erdem menteşoğlu /topal osman ve ali şükrü bey'i ... -119
türkan yoldaş/ trabzon havalisinde kesişen hayatlar -121
rıfat gürsoy/ deniz dediğin budur işte (öykü)-129
derya uzun/ ilk insanın ayak izleri gobustan ... -130
niyazi bulut/ hayat ile gerçek arasındaki ince çizgi -132
m.nihat malkoç/ yazmalar yetim kaldı -133
kemal bulut / antik sözcüklerde trabzon -ıx -135
ayla aksoyoğlu / görsel imge-1 -136
enes malikoğlu/ faîl-î malûm bir cinayete (şiir) 137
ayla aksoyoğlu/görsel imge levhaları-2 -138
bize gelenler -139
mektup/ imren çalışkan tüzün -140

http://www.mortaka.com/

http://www.yasarbedri.com/

cafcaf nisan! > puantiye | gülsüm kavuncu

2009-04-07T16:10:00.023+03:00

http://www.cafcafdergisi.net/

http://www.dunyabizim.com/

selam sana ey söz yontucusu | turan karataş

2009-04-07T12:53:00.003+03:00

onarılmış yas bitiği

ali emre

hece yayınları

80 sf.

Onarılmış Yas Bitiği (Hece, 2008), Ali Emre'nin üçüncü şiir kitabı. İçinde 35 şiir var. Düzyazışiir diyebileceğimiz iki ürün dışında diğerleri bilinen şiir kalıpları/ yapıları içinde; serbest koşuklardan başka üçlüklerden, dörtlüklerden oluşan şiirler de az değil. Kafiye, şiirin sesine yardımcı olsun diye zaman zaman başvurulan bir unsur olarak dikkati çekiyor. Son on yılın şiir yazanları içinde dikkati çeken bir isim Ali Emre. Dergilerde imzası altında gördüğüm şiirleri okumayı ihmal etmediğim, değer verdiğim bir şair. Kendi kuşağı içinde de ayırt edilen bir özgünlüğü var.
Ali Emre'nin şiirlerinde açık ettiği yani söylemeye çalıştığı özü, aslında bir şiirinin başlığına koyduğu ifadelerle özetlemek mümkündür. Şöyledir büyük harflerle yazılan o uzun başlık: Uçurtmanın tekmil ipleri kopmuştu, üşüyorduk, kötüydük, göğün elleri koynundaydı, sokaklarda düş toplayan bir rüzgâr kalmıştı… Evet, manzara böyledir. Şairin bize gösterdiği dünya bu. Yaşananlar/ yaşamalarımız bu kerteye gelmiştir. Toplum dediğimiz büyük deniz "darağacı suratlı", "ahali de puşt" yani. Şairimizin derdi bunlardan yanadır.
Onarılmış Yas Bitiği'nde yer alan şiirlerde yergi başköşede. Açık ve gizli (ironi/humor) demeden, gerekli gereksiz mi olduğuna bakmadan, Emre şiirlerinde yergiye büyük yer veriyor. Nefi'ye asırlar berisinden bir dörtlükle selam göndermesi bundan. Ne var, şiir yergi sularına girdi mi, "gırtlağımızdaki bıçak" ifadesiyle söylendiği üzere tehlikeli damarlarda seyrediyor. Ben şairin yerinde olsa/ydı/m, bazı dizelerde ve şiirlerde "yaprak gibi titreyen" o ince, o ahenktâr sesini yergi uğruna terk etmezdim. Neyesi, yergi, günün kurbanı olur çok zaman. Çünkü güncelden beslenir. Yıllar, asırlar sonrasına kalıveren yergi türünden eserlerin sayısı o kadar azdır ki. Ali Emre'nin iki güz şiiri de harika bence. Birincisinin sonundaki iki dize fazladan gelmiş konmuş oraya, sanki zait duruyorlar. İkinci şiirin bilhassa ilk bölümü daha güçlü ve güzeldir. Şiirden tadımlık üç dize:
Utanmaz bir dilber gibi geçip gitti içimizden yaz
/…/
Artık ne sözün gücünden korkar içimizdeki güleç haydut / Ne de ölümün bitip tükenmez hünerlerinden
"Güz Dizeleri"ndeki bu mısralar unutulacak gibi görünmüyor bana, ışıltılı bir tarafları var. "Üçüncü Haçlı Seferinde Tırnağına Kan Oturmuş Bir Tüccarın Dilinden" şiirinin ikinci kısmına da şapka çıkardım. Daha önce, bu şiir dergide yayımlandığında da göz kamaştıran tarafını görmüş, beğenimi ifade etmiştim. Şiirin beğendiğim ikinci kısmının ilk beşliğinde gizli bir alay da var, ama tatlı bir humor bu. Diğer şiirlerdeki gibi iğreti ve sırıtkan değil. Şairimizin memleketi için yazdığı "Kastamonu" şiiri de dilâver bir şiir. Sağlam bir yapısı var; eksiksiz ve fazlasız. "Tiril tiril bir sıla türküsü…" Diğer şiirlerde anlamıyla biçimiyle parıl parıl parlayan ve buraya almadan geçemeyeceğim dizeler de var:
Yıllar sonra sevgiliye dokunmak gibi bir şey / Korkuyorum, boş bulunup ölmekten bir gün omzunda / Gün ne çok acıya döner puslu ve bezgin yüzünü / Dilimin ucunda yorgun bir sözlük konaklar / Kulağımızda ezan, eğnimizde kefen, dudağımızda çığlık / Bu kaçıncı yaz bize uğramadan böyle alıp başını giden / Sevgili yalnızlığım, yanındayım işte, bir güzel sevin…
Bunlar, Ali Emre'nin her biri ayrı bir hoşluk duyuran kusursuz denebilecek dizeleri, her biri bana kalırsa birer mısra-ı berceste. Kuşkusuz kıymetlerini erbabı bilebilir. Gelgelelim, Ali Emre'nin şiirlerinde anonim sözler ve meşhur şiirlerin adları ya da meşhur ifadeleri adeta tozu dumana katıp cirit atıyor. Hem de tırnak içine alınmadan (italik yazılmayı da kabul edemeyiz).
"Çarşı İzni" şiirinde "dilo dilo yaylalar", "yükümüz şimşir kaşıktı", "komşu kızını zapteyle", "bizim oğlan aşıktı", "o şimdi asker" gibi, beni bağışlayın, zırtapoz sözler, şiirin bir bölümünü perme perişan etmiştir. Hâlbuki aynı şiirin sonundaki "gözyaşından bir heykele dönmüştü annemin yanakları" dizesi, ayışıklı bir sofra bağışlar bize.
"Frenk Avlusu" şiirine boca edilen "Horozdan korkan oğlan", "Dünyanın en güzel arabistanı", "Yeşil sarıklı ulu hocalar", "Evleri balkonsuz yapan mimarlar", "İlim bir nokta idi onu ben çoğalttım" ifadelerinin, kanaatimce şiirin atlasına ve atmosferine getirdiği bir şey yok. Yine aynı şekilde "Elif Dediğimde Çarşı" şiirinde başka eserlerden/ yerlerden alınmış "geyikli gece", "mis sokağı", "tahanın kitabı", "dağlar bizim değil ama ferman hep padişahın" "davul tozu ve minare gölgesi", "vatan gerek ölmeye", "Elifin uğru nakışlı tamam yavru balaban bakışlı" gibi ifadeler, adeta şiiri kuşatma altına almış, kendi özgün varlığını tehlikeye koymuştur. Beri yanda, söz konusu şiirler için yararsız olan bu ifadeleri, kuşkusuz tırnak içinde alıntılamak, kitap adı olanlarını da eğik yazmak gerekir. Sözü çoğaltmaya ne lüzum var. Belli ki, Ali Emre'ye, has bir şiir kumaşı bağışlanmış. Onu iyi kesip biçmesi, ondan atlas elbiseler dikmesi kendi elinde. Bana kalırsa, Ali Emre'nin ilk elde yapacağı iş, şiirlerini karakoncoloslar gibi kuşatmış anonim ifadelerden, klişelerden, argo tabirlerinden arındırması olmalı. Yergiyi de tadında tutmalıdır.

[yeni şafak kitap]

saraybosna blues | m. fatih kutan

2009-03-26T22:20:00.005+02:00

saraybosna blues

semezdin mehmedinoviç

çev. ay başman – sina baydur
pupa yayınları

Ne vakit aklıma düşse Saraybosna, bu düşüncemin kenarına şarkılar değer mutlaka. Leyla Jusic’in sesi önce belli belirsiz hafif, vakit ilerledikçe etkileyici bir koku gibi kuşatır Saraybosna hayallerini. Hiç yoluna düşülmemiş, yakın gelecekte de yol görünmeyen şehrim. Hamuru onun toprağından karılmış biri kadar yakın olma isteğimin kaçınılmaz sonucu olsa gerek, onun sakinlerinin ona seslendiği gibi söylüyorum hep adını: Sarajevo. Yıldız Ramazanoğlu’nun Zilha’sını Saraybosna’da farzetmiştim, öyküde bir şehir belirteci olmamasının da verdiği cesaretle. ‘‘Nehre baka baka gözlerimizi dinlendireceğiz ne güzel’’ cümlesini de bu şehrin güzelliğine yorduğumdan, Saraybosna’yı biraz daha derine yerleştirmiştim hemen.

Bu düşlerin, düşüncelerin, hayallerin ve milyonlarca insanın rüyalarının üzerine bir karanlık örten savaş yıllarından geçti Bosna. Savaşın bir Pazar günü başladığından gayet emin Semezdin Mehmedinoviç. Her Pazar futbol oynadıkları arkadaşlarından birinin yokluğunu fark etmiştir ama pek de önemsememiştir açıkçası. Maçtan sonra eve doğru yol alırlarken bir grup ‘kafaya çorap geçirmiş’ adam yollarını keser. O gün maça gelmeyen ‘bizim takımdan’ dediği Sljuka’yı bu grup içinde fark etmesinin doğurduğu sorulara cevap bulamayacaktır, tıpkı o kafası çoraplı adama sorduğu ‘Sljuka, sen misin?’ sorusuna bir cevap alamadığı gibi. Soruların cevapsız haliyle de her şey ortadadır ne de olsa.
Mehmedinoviç, savaştan önce edebiyat ortamlarında bulunan, çocuklar için şiirler yazan, lirik bir üslup kullanan Radovan Karadziç hakkında dikkate değer notlar sunuyor kitabında. 2008’in Temmuz ayından yakalanan ve 1992-1995 yılları arasında Bosna’da işlenen katliamlarla ilgili olarak hakkında aralarında soykırım, insanlık suçu ve savaş suçlarının da bulunduğu 11 ayrı suçlama bulunan Karadziç için ‘‘Miloseviç’in nasyonalist-stalinist projesi için aradığı mükemmel çömez’’ yorumunun ardından Karadziç’teki değişimi şöyle anlatıyor: ‘‘Yüz ifadesi vahşileşmişti, bir zamanlar tanıdığım insanın yerine bir başkası gelmişti. Alçakgönüllü tavırları, bir ölünün bedeninden ayrılan ruh gibi uçup gitmişti.’’ Karadziç’in yalanlarını televizyonda dinleyince kütüphanesindeki Karadziç’in çocuk şiirleri kitabını –Mucizeler Olur Mucizeler Olmaz- yırtmasına oğlu Harun engel olur. ‘‘Oğlum bu kitabın yazarını tanıyordu ve böyle bir adamın ona zarar verebileceğini kabul etmiyordu.’’ Karadziç’in savaş öncesinde bir psikiyatr/şair oluşu, hepimiz için aşılması güç yüksek bir duvar sanırım. Bir de Karadziç’in, ‘acımak yok, haydi gidelim/şehirdeki soysuzu gebertelim.’ mısrasının savaş kampanyasında slogan olarak kullanıldığını düşünürsek.

Savaşın şiddetlenerek devam etmesi insanların zaman ve yaşam algılarını tamamen alt üst etmektedir, sıhhatli bir hâlin dışına çıkılmaktadır gün be gün: ‘‘Saldırılar önümüzdeki aylarda da sürecek olursa, çoğu kişi Wilson Yolu’nda tepsine düşen kestaneleri el bombalarından daha ağırmış gibi hissedecek.’’ Kuşatma altında ve her gün bombalanan bir şehir, caddeler boş, fakat mesela aksatmadan işine giden bir gassal vardır, Hajra. Tüm kurumları felç olmuşken gasilhânesinin ‘mesai’si aksamayan bir şehir profili, acı’yı saf hâliyle anlatabiliyor bize. Bu minval –minval, şiddet demek bu şehirde- üzre savaş devam ederken yazarın da fazlasıyla rahatsız olduğu bir durum vardır: Hâlâ, ‘neden bunlar başımıza geldi’ diye soran ‘entellektüeller’. ‘‘Aptallar, anlamıyorlar ki cevabı: Çünkü! Sadece çünkü. Ve bu nedenle artık herhangi bir soru sormak için çok geç.’’ Bazı Müslüman sanatçıların şehri işgale gelen Çetnikleri getiren konvoylarla Belgrad’a kaçmalarını aşağılık duygusuna bağlıyor ve aynı sebeple birçok Müslüman’ın çocuklarına Ortodoks isimleri verdiklerini belirtiyor Mehmedinoviç. Yazarın bu ifadeleri gerçekten şaşırtıcı, zira savaş döneminde İHH adına Bosna’da bulunan ve muhabirlik yapan Hakan Albayrak ‘Saraybosna Aslanları’ yazısında bunun tam zıddı cümleler kurar: ‘‘Aliya İzzetbegoviç ve arkadaşlarının kurduğu Demokratik Hareket Partisi’nin ilk kongresi, ‘MÜSLÜMANLAR – İsimden Kongreye’ sloganıyla yapılmıştı. İsim… Boşnak’ları 1878’den, yani Osmanlı’nın Bosna-Hersek’i terk etmek zorunda kaldığı günlerden 1990’lara taşıyan; bu halkın Halsburglar, Yugoslavya Krallığı, 2. Dünya Savaşı ve Tito Yugoslavyası dönemlerinde –dimdik olmasa bile- ayakta kalmasını sağlayan, büyük ölçüde Müslümanca isimlerdi. […] ‘Valter Saraybosna’yı Savunuyor’ adlı meşhur partizan filminin Boşnaklar açısından en muteber sahnesi, direnişçi bir kızın Naziler tarafından kurşuna dizildiği sahnedir. Boşnak seyircisi ne partizanların, ne de Nazilerin yanındadır; onu ilgilendiren, partizan kızın öldürüldüğü sırada, onu seven başka bir partizanın geceye karşı haykırdığı isimdir: AZRA!’’

1995 Şubat’ına değin bu kitabı oluşturan notları tutar Mehmedinoviç. İnsanlardan ve milletlerden bir beklentisi kalmamıştır artık, Hajra’nın -ne de olsa bir gün lazım olacak diye- hediye ettiği sabun ve havlu ‘ölü bir adam’ olma düşüncesine alışmasını kolaylaştırır, kitapların şarapnelleri tutma özelliğini de öğrenmişlerdir mesela, sığınakların bütün duvar boşluklarını kitaplarla kapatmışlardır ve ‘şehir, artık askeri harita misali dümdüz’ olmuştur. Tüm bunların yanında kuşatma altındayken sinema festivali düzenlenebilen bir şehirden bahsediyoruz. Kitabın sonunda yazarla yapılan söyleşide Sırplar ve Boşnaklar arasındaki yaşama bakış farkını net olarak gösteren bir örnekten bahsediliyor: ‘‘O sıralar olan biten her şeyin en hakiki temsilcisi No Smoking adlı müzik grubuydu. Grup sonraki senelerde, biri Saraybosna’da diğeri de Belgrad’da olmak üzere ikiye ayrılmıştı. Savaşın sonunda No Smoking’in Saraybosna kolu aşk şarkıları CD’si çıkarırken, Belgrad kolu savaş şarkıları CD’siyle öne çıkmıştı. Belli ki onlar için savaş henüz bitmemişti.’’ Hem ne diyordu Zilha, ‘‘Herkesin gönlünde uzun bir kış gömülü. Dışarısı bahar. Kuş barışıyla havalanabiliriz tekrar. Uçuşabiliriz. Parçalara ayrılabiliriz. Her dağa bir parçamız konulmuştur. İbrahimî bir seslenişle tek parça olup sesin sahibine doğru uçuveririz.’’

[ hece edebiyat dergisi, mart 2009 sayısı]

tеодулија [teodulija] | vino veritae

2009-03-18T14:01:00.016+02:00

haklarında çok şey bilmiyorum.

sırp grup.
ivica stojanovic ve branko isakovic'ten oluşuyor.

halk şark'ılarını yorumluyorlar.
piyasa tabiriyle, 'ethno-folk' müzik yapıyorlar.
balkanlar misak-ı millî muhabbeti dışında ancak bu kadar yakın olabilirdi.
sırp ve hırvat ve boşnak şark'ılarını hep birbirlerine karıştırmışımdır zaten.
sebebini akif emre'den öğrendim, demişti ki:
'boşnak slav kökenden gelen demektir. yani sırp, hırvat ve boşnakları ayıran şey, bunların etnik özelliklerinden çok, dinî özellikleridir. dilleri aynı dil grubundan ama katolik olana hırvat, ortodoks olana sırp, müslüman olana boşnak diyoruz.'

[hece edebiyat dergisi, şubat '09 sayısı]
bu sözlere esaslı bir kanıt bu şark'ılar.
araştırıp, öğrenmesem, bilmesem boşnak şark'ıları olarak dinleyebilirdim.
sırpça, tеодулија olarak yazılıyor isimleri.
latin mevzûna girersek, teodulija veya teodulia şeklinde.
ve grubun vino veritae albümünü dinlemenizi şedid bir hâlde tavsiye ediyorum.
ves'selâm.

vino veritae'yi indirmek için:

http://rapidshare.com/files/82316910/TeodulijaVinoVeritae.part1.rar
http://rs211.rapidshare.com/files/82279713/TeodulijaVinoVeritae.part2.rar

zenciderviş.
...

albümün şark'ıları,

1. Zaigrale, mamo, devojčinja ( narodna, vokal: Madam Piano, Nevena Reljin, Teodulija)
2. Zemi me, zemi (narodna, vokal: Mirjana Jovanović)
3. Đorđe (narodna, vokal: Iva Nenić i Sanja Kunjadić – grupa Arhai)
4. Kosovski božurovi (D. Nikolić, vokal: Jordan Nikolić)
5. Gugutka guka vo osoje (narodna, vokal: Merima Njegomir)
6. Bađang – tam deka ima (narodna, vokal:Teodulija)
7. Čoček ( I. Stojanović, klarinet: Ivica Mit)
8. Ječam žnjela kosovska devojka (narodna, vokal. Vasilija Radojčić, Teodulija)
9. O včar sam devet godini ( narodna, vokal: Aleksandar Vasov)
10. Krstonoše krsti nose (I. Stojanović, vokal:Dejan Najdanović – Najda, Hor Sv. Nikola)
11. Poletela dva sokola (narodna, vokali:Dečiji hor PBPD, gusle:Boško Vujačić)
12. Pesma kosovskih junaka (D. Karuović – Lj. Simović, vokal: Teodulija)
13. Stihira Sv. Savi (narodna, vokal:Aleksandar Novaković)
14. Koloplet (I. Stojanović)

...

12 mart: yalanla vals | 12 mart öldürür!

2009-03-12T22:29:00.003+02:00

1- Meclis ve hükümet, süregelen tutum, görüş ve icraatlarıyla yurdumuzu anarşi, kardeş kavgası, sosyal ve ekonomik huzursuzluklar içine sokmuş, Atatürk’ün bize hedef verdiği uygarlık seviyesine ulaşmak ümidini kamuoyunda yitirmiş ve anayasanın öngördüğü reformları tahakkuk ettirememiş olup, Türkiye Cumhuriyeti'nin geleceği ağır bir tehlike içine düşürülmüştür.

2- Türk milletinin ve sinesinden çıkan Silahlı Kuvvetleri’nin bu vahim ortam hakkında duyduğu üzüntü ve ümitsizliğini giderecek çarelerin, partilerüstü bir anlayışla meclislerimizce değerlendirilerek mevcut anarşik durumu giderecek anayasanın öngördüğü reformları Atatürkçü bir görüşle ele alacak ve inkılap kanunlarını uygulayacak kuvvetli ve inandırıcı bir hükümetin demokratik kurallar içinde teşkili zaruri görülmektedir.

3- Bu husus süratle tahakkuk ettirilemediği takdirde, Türk Silahlı Kuvvetleri kanunların kendisine vermiş olduğu Türkiye Cumhuriyeti'ni korumak ve kollamak görevini yerine getirerek, idareyi doğrudan doğruya üzerine almaya kararlıdır. Bilgilerinize.

Bilgilendirme böyle başlamıştı ve ‘kardeş kavgasına bir nihayet olsun’ diyen sineden devşirilmiş silahlı kuvvetler, gökten zembille indirilip kendisine verilmiş olan koruma–kollama görevini itina ile yerine getireceğini, hiç gocunmayacağını, üşenmeyeceğini, vicdanının sızlamayacağını taahhüt eylediği yukarıdaki metinle bildirmişti 12 Mart sabahı. ‘Başarılı’ olmuş ikinci, emir komuta zinciri içinde yapılan ilk darbemize muhatap olunulmuştur nihayet. 27 Mayıs’ta başbakan dahi asıldığına göre, ve ardından halkta birkaç cızırtı dışında güçlü bir frekans dalgası oluşmadığına göre, bu seferde üç-beş ‘anarşik’ çocuk asılabilirdi, doğaldı, gerekliydi. Üç yağlı urganla, ilke ve inkılaplara yağ çekilmiş olacak, düzen devlet alet edevat yoluna girecekti.

BiR iÇ KANAMA: DERiNiN iÇi KIRÇIL DEGiL
Derinin içi dışı gibi kırçıl olmamakla birlikte, vahim bir iç kanama mevzûna işaret etmekteydi. 12 Mart muhtırası verilmeseydi, ordu içinde yapılanmış olan ve başında Emekli Korgeneral Cemal Madanoğlu’nun bulunduğu gizli askerî cunta 9 Mart 1971 tarihinde darbe yapacaktı. Cunta içine sızmış ve mühim görevler üstlenmiş Mahir Kaynak aracılığıyla cunta haber alınmış ve 12 Mart muhtırasıyla birlikte, bu işe teşebbüs eden Orgeneral rütbesinden daha aşağı kıdemdeki tüm ordu mensupları re’sen emekliye sevkedilmekteydi. O tarihlerde TİP arasındaki ayrışma sonucu Mihri Belli çevresindeki TİP mensupları yapılacak devrimi iki aşamalı görmekteydiler: Önce Milli Demokratik Devrim ‘askeri darbe’ şeklinde ‘genç subayların’ önderliğinde gerçekleşecek sonra da ‘proleter devrim’ şiddete dayanmadan kesintisiz bir şekilde işçi sınıfının hakimiyetini kuracaktır. Muhtıraya giden süreçte Doğan Avcıoğlu’nun çıkardığı Devrim gazetesi çevresinde toplanmış olan, ve içerisinde 27 Mayıs darbesini yapan Milli Birlik Komitesi’nin gerçek lideri Emekli Korgeneral Cemal Madanoğlu’nun da bulunduğu ‘Milli Demokratik Devrimciler’, o dönemin siyasi patilerinin boş bir oyalamaca olduğunu öne sürmekteydiler ve ‘ulusçu-devrimci yöntem’ doğrultusunda parlemanto dışı muhalefete sahip çıkıyorlardı. Nitekim Devrim gazetesinin genel yayın yönetmeni Hasan Cemal, 25 Mart 2008 tarihli Milliyet’teki köşesinde şöyle yazıyordu:

‘‘… Neredeyse kırk yıl öncesine gittim. 1969’u, 1970’i, 1971’i düşündüm. Darbeci ya da cuntacı yıllarımı... Bu işlerin içindeki birçoğumuz gibi ben de mesleğimi o zamanlar devrimci diye tarif ediyordum. Bir araç olan askeri darbe ile ‘devrim’in önünü açacaktık çünkü... Öyle inanıyorduk. Gözümün önünden geçip giden filmin karelerinde kimler yoktu ki. Doğan Avcıoğlu’yla İlhan Selçuk vardı, İlhami Soysal’la Uğur Mumcu vardı, Cemal Madanoğlu Paşa’yla birlikte daha nice general ve asker kişi vardı. O tarihlerde ‘darbe’nin peşindeydik. Özellikle Ankara’da askerle ‘organize işler’in içindeydik. Bize çalışan bazı devrimci gençler sağda solda bomba patlatarak asker için darbe ortamı oluşturuyordu. ‘Ordu-gençlik el ele, milli cephede!’ mitingleri düzenleniyordu.’’

YALANLA VALS
Mesele buydu ve Genelkurmay Başkanı Memduh Tağmaç, Kara Kuvvetleri Komutanı Faruk Gürler, Hava Kuvvetleri Komutanı Muhsin Batur*, Deniz Kuvvetleri Komutanı Celal Eyiceoğlu’nun açıkladığı muhtırayla, içlerindeki düğüm böylece çözülüyordu. Bu kez parlamento fesh edilmedi, partiler kapatılmadı, Anayasa askıya alınmadı. Yayımı yasaklanmış olan tüm sol yayınlar toplatıldı, TİP ve DİSK kapatıldı, Deniz Gezmiş, Hüseyin İnan ve Yusuf Aslan tutuklandı.

Muhtırada tek kelime ordu içi vals’lerden bahis geçmiyor. Her şey anarşistlerin yaptığı anarşik hareketler sonucu oluşan anarşi ortamının suçuydu. Ve diyeti de ödetilmişti, ama esas sorumlulara değil tabiî ki her zaman olduğu gibi tali ‘kahraman’lara. Bu defa da, Deniz Gezmiş, Hüseyin İnan ve Yusuf Aslan, bütün bu görünüşteki ve görünmeyişteki valslerin kurbanıydılar.

*(General Muhsin Batur, yazar Enis Batur’un babasıdır. Enis Batur, babasıyla askerlik üzerine bir diyalogunu söyleşisinde şöyle anlatıyor: ‘‘Sorunlu bir genç, dikkafalı biriydim, her vakit başlarına dert oldum. Askerliğimi 12 Eylül döneminde Çankırı’da yaptım. Nokta dergisi benimle bir söyleşi yapmıştı sonrasında, ‘Askerliğin onurumu kırdığını’ söylemiştim ve babam bu cümleme üzülmüştü. Ne yapalım ki öyleydi.’’

Doğru, ne yapalım ki, baba ve oğul arasındaki ‘fark’ bu denli olabiliyor. Enis Batur adına söylersek, iyi ki de oluyor!)

YIL 2009
Madem yalanlar, valsler, bahaneler, uygulamalar, baskılar bu kadar sert ve yalan, ölümlerse gerçek; ‘öyleyse konuya ‘temel’ bir sorudan yaklaşılmalı’ düsturunu üstlenen yazıyı 3 Mart 2009 tarihli Taraf gazetesinde okuduk: Sevan Nişanyan ciddi bir ironiyle veya bir ironi ciddiyetiyle soruyordu: Türkiye’ye sahiden bir ordu lazım mı? 11 adet iç-dış ‘tehlike’yi sıralayıp yazar kendisi de bir cevaba varıyordu lakin biz cevabı bir şairimizden, Cahit Koytak’tan dinleyelim. Bu yazının ve hayatta kalmanın sadedi budur vesselâm:

can sıkıntısından oturup darbe planı yapan asker, sivil bütün generaller için dostça öneriler

bakın komutanım, herkes gibi benim de
ilk aklıma gelen:
her biriniz onar bin ağaç dikin,
yüzer bin ağaç dikin!
yahut kırmayı yüreğinizin kaldıramayacağı
düşman sayısı kadar ağaç dikin ki,
adınızla anılan ormanlar kaplasın
savaş meydanlarını,
çöller yerine

bakın, size söz, o zaman o ormanlarda,
ölüm nedir, unutmak nedir
bilmeyen rüzgârlara
şarkılarımla, sonsuza kadar
adınızı anarak uğuldamayı
öğretmek benden!

her biriniz ayrı bir mevzide,
ayrı bir geçitte, cinlere tuzak,
perilere pusu kurmak yerine,
bir bahçe, bir bağ yeşertin
ki, cinsi adınızla anılacak
elma ağaçları, kiraz ağaçları,
badem ağaçları yükselsin,
mezarlık servileri ve
şehitlik anıtları yerine
bakın, size söz, o zaman o bahçelerde
ölüm nedir, unutmak nedir
bilmeyen dereciklere
şarkılarımla sonsuza kadar
adınızı anarak çağıldamayı
öğretmek benden!

zihinlerinizdeki kışlaları, örneğin,
yatılı mekteplere çevirin,
resim atölyelerine, müzik atölyelerine,
şiir atölyelerine
kıtaları gezici tiyatro truplarına,
talimgâhları şenlik alanlarına
ki, adınızla anılan coşku çağları olsun,
çiçeklenme çağları olsun insanlık için,
sirenli, düdüklü korku dönemleri,
yıkım dönemleri yerine,
dar baharlar, upuzun kışlar,
karanlık zaman tünelleri yerine

insanların gülmeyi öğrendiği,
birbirine güvenmenin, kucaklaşmanın
vatan kurtarmaktan daha erdemli
ve daha kahramanca
olduğunun herkesçe bilindiği,
kucağı gök kadar derin,
tebessümü yeryüzü kadar geniş
ve bir erken bahar sabahı gibi
ölülere mezardan kalkma hevesi veren
altın dönemler olsun.
bakın, size söz, üç bin yıl sonra,
belki beş bin yıl sonra
adınızı, merihte ya da satürnde
bir sarı zeybek gösterisi için,
bir figaro yahut keremle aslı
operası için turneye çıkan,
mehmetçiğe, hansa ya da coniye,
şarkılarımla, sonsuza kadar,
en uzak yıldızların kulaklarına
fısıldamasını öğretmek benden!

kısacası, mayınlarınızı temizleyin,
aklınızın önündeki mayınları,
kalbinizin önündeki mayınları,
kafalarınızla kalpleriniz arasına
döşenmiş mayınları,
vehimleri, önyargıları, takıntıları
temizleyin,
temizleyin ve girin korkmadan,
heyamolalarla, çığrışmalarla
ikinci gençliğinize,
ikinci delikanlılığınıza,
ikinci çocukluğunuza...

ve bütün bu mucizevi şeylerden sonra,
yüzlerinizde ve ruhlarınızda hâlâ
askeri bölge girilmez uyarısı
asılı mıntıkalar gözüküyorsa,
herkes için bahar göçüp gitmeden
sonsuza kadar,
oraları kuşlara açın,
çocuklara açın,
meleklere ve insanlara açın!

ve bakın, görün o zaman,
onlara şarkılarımla,
adınızı anarak çığrışmasını
belletmek benden!

size söz, diyorum, söz!
ve bu, ebediyete yol şarkıları yakan
yoksul bir şairin sözü.

...

http://www.dunyabizim.com/

mütrüp fanzin gene geliyor!

2009-03-05T23:15:00.001+02:00

mütrüp'ün ikinci sayısı basılmak üzere!önceki fanzin için adres gönderenlere, ikisi birlikte gelecek, tez haber edile;ötekisini alıp tekrar isteyenler, gene gizelmutrib@gmail.com istanbul'da altıkırkbeş ve mephisto'ya, izmir'de hayalbaz ve türevi kıbrıs şehitleri üzeri bissürü güzel yere bırakılacak, ankara'da yer arıyorum bakalım, eskişehir'de olan varsa selam etsin zaten.

bin selam.

giz.

http://mutrib.blogspot.com/

türkiye'ye sahiden bir ordu lazım mı? | sevan nişanyan

2009-03-05T23:11:00.001+02:00

Diyelim ki gözbebeğimiz ordumuz yarın toptan terhis edildi. Muvazzaf zümre topluma daha yararlı olacakları işler için yeniden eğitildi, yaşlıları da emekliye sevkedildi. Askeri garnizonlar milli park veya üniversite kampüsü oldu. Orduevleri de, hatırasına hürmeten, emekli asker lojmanı yapıldı. Hurda demir-çelik piyasası patladı.

Acaba sonu ne olur? Memleket batar mı? Emperyalizmin kirli emellerine teslim mi olur? Fatih Altaylı’nın başına talihsiz şeyler gelir mi?

Teker teker ihtimallerden gidelim.

1. Rusya istila eder.

Etmez. Rusya daha dün tamamen silahsız ve ordusuz yedi milyon Azeriyle, beş milyon Kırgızla, üç milyon Letonyalıyla başa çıkamadığı için bu ülkeleri terketti. Yetmiş milyon Türkü ne yapsın? Deli değil ya bu adamlar? Dili, devleti, geleneği, benlik bilinci, siyasi partileri, kurumları, şirketleri, gazeteleri, bankaları, üniversiteleri, okuryazar insanları olan koskoca ülkeyi bu çağda arzusu hilafına yönetmek mümkün müdür? Yönetsen kaç sene yönetebilirsin? Amerika Irak’ı yönetebildi mi? (Ki Irak’ın ordusu da var, Amerikalıların emrinde.) Türkiye’nin 800 binlik ordusu 25 seneden beri bir avuç Kürt militanıyla başa çıkabiliyor mu? Sonra Türkiye’de mevcut düzenin sürmesinde çıkarı olan o kadar devlet var, batıda ve doğuda. Onlar izin verir mi?

2. Yunanistan istila eder.

Etmez. Salt İstanbul’un nüfusu Yunanistan’ın toplamı kadar. Alsalar başlarına bela olur. Atina bile on yıla kalmaz Türk belediye başkanı seçer; Akropol semalarında ezan okuturlar.

3. Suriye istila eder.

Etmez. Suriye devletinin toplam bütçesi 7 milyar dolarmış. Türkiye’ninki şimdilik 170 milyar dolar, ordu yükü memleketin sırtından kalksa herhalde iki misli olur. Parasını verip Suriye’yi satın alırlar, olur biter. Suriyeliler de memnun olur tahminimce.

4. Amerika istila eder.

Etmez. Memleket zaten ellerinde, istila edip ne yapsınlar? Hem Amerika’nın elinde 2,5 milyon kişilik Türk devlet teşkilatını yeniden kuracak yedek adam stoku mu varmış? Bugünkünden farklı ne yapmayı düşünüyorlarmış ki istila etmenin zahmetine, masrafına değsin?

5. Toptan istila etmezler, azar azar kemirirler.

Yunanlı İstanbul’u alamaz belki, ama Çeşme ile Alaçatı’ya göz koyarsa ne olacak? O da basit. Ordudan tasarruf edeceğin parayla adamların memleketinde üç banka, iki gazete, bir üniversite satın alırsın, Çeşme’ye bulaşacaklarına bin pişman edersin.

Peki, bir de sembolik sınır güvenlik gücü oluşturursun ki sınırlarına göz diken elini kolunu sallayarak emrivakiler yaratamasın, ulusal ve uluslararası bir rezalet çıkarmadan amacına ulaşamayacağını bilsin, ona göre hareket etsin. Bu iş için de bilemedin beş on bin kişilik bir güç yeter herhalde.

6. Dünya savaşı çıksa rezil oluruz.

Dünya savaşı çıksa katılmamaya çalışırız. İsviçre iki dünya harbine katılmadı, hem cephenin tam ortasında yer aldığı halde katılmadı. Bunu ordusu sayesinde yapmadı: aklıyla yaptı, kimseye tehdit oluşturmadığı için yaptı, silahtan daha kuvvetli bir şeye - para kurumlarına - sahip olduğu için yaptı. İkinci Dünya Savaşı’nda Türk ordusu içler acısı haldeydi. Almanlar girse iki günde İstanbul’a dayanır diye hesapladılar. Savaş dışı kalabildiysek ordu sayesinde değil, İsmet Paşa iki tarafı iyi dengelediği için kalabildik. Türkiye’nin petrolü yok, savaşanlara yarar ahım şahım başka bir şeyi yok, neden şanslarını zorlasınlar? Hem Almanlar krom istedi de (parasıyla) vermedik mi?

Peki, memlekette stratejiden, taktikten, askeri teknolojiden anlayan bir kadronun bulunması faydalıdır diyelim. Üniversitelerde iyi bir-iki fakülte kurulur, bu da temin edilir. Sivil kadrolardan söz ediyorum, şüphesiz. Akla ve hesaba dayanan bir işi sivillerin askerden daha kötü yapması için bir neden var mı? Serbest tartışma ve rekabet ortamında oluşacak yeteneğin çapı, emir komuta kültürünün cılız ürünleriyle kıyas kaldırır mı? Bir yanda bugünün Türkiye’sinde sivil sektörlerde - inşaatta, basında, reklamcılıkta, bankacılıkta - gördüğünüz bilgi ve beceri birikimine bakın, öbür yanda üniformalı zevatın üstlerine vazife olan ve olmayan konularda sergilediği düzeye bakın, karar verin.

7. Kürtler azar.

Azar belki. Ama benim o bölgedeki insanlardan duyduğum, bildiğim, gördüğüm o ki bugüne dek azdıkları kadar “azmalarının” esas nedeni Türk ordusunun yokluğu değil, tam tersine, varlığıdır. Baskı ve tehdit ortadan kalkarsa belki onlar da rahatlar, Türkiye gözlerine daha bir cazip görünmeye başlar. Hem diyelim ki bağımsızlık ilan ettiler. Acaba Türkiye’nin orayı üniversitesiyle, televizyonuyla, gazetesiyle, kalifiye personeliyle, müteahhidiyle, bankasıyla, Arçelik’iyle, Etibon’uyla, turistiyle ele geçirmesi mi daha sağlıklı ve kalıcıdır, silah zoruyla elde tutmaya çalışması mı?

8. Memleketi eşkiya sarar.

Sarmaz. Eşkiyayla mücadele mercii asker değildir, polistir. Polis teşkilatını biraz daha takviye etmek, jandarmayı tam profesyonel bir güce çevirmek gerekir belki. Son yıllarda özellikle polisin ve bir ölçüde jandarmanın asli görevlerinde gayet başarılı oldukları ortada. Ordu gidince niye başarısız olsunlar ki? Bizden çok daha vahşi bir ülke olan Amerika’da orduyu iç güvenliğe milim bulaştırmadan bunca senedir pekala idare etmişler.

9. Laiklik elden gider.

Yok ki gitsin. Nişantaşı’nın, Çankaya’nın, Alsancak’ın beş on sokağına sıkışmış özgürlüğünü ordu mu koruyor, yoksa paran, eğitimin ve uluslararası ilişkilerin mi koruyor, bir düşün.

10. Atatürk elden gider.

Bugünkü konumundan gider, orası kesin. Ama geçmişte kalmış, memlekete zor zamanlarda önderlik etmiş, sevabı kadar hatası da olan bir siyasi lider olarak anılmaya devam eder. De Gaulle’ler, Churchill’ler, Nasır’lar ve Nehru’larla birlikte hatırlanır. Ahalinin yarısının sevdiği ama bazen eleştirdiği, öbür yarısının sevmediği ama saygı duyduğu bir simge olarak siyasi hayatta etkisini sürdürür.

11. Memlekette yeşil alan kalmaz.

Bak bu ciddi. Türkiye’de kentsel alanda doğru dürüst yeşillik sadece askeri garnizonlarda kaldı. Ordu reformuyla beraber mutlaka kapsamlı bir milli park ve bahçeler yasası çıkarılması şart ki onlar da kapanın elinde kalmasın.

Konuyu perspektife koymak için hatırlatalım. Burada bahis konusu olan, son 330 yıldır girdiği her savaşı kaybetmiş bir ordu, Yunanistan ve Kıbrıs Rumlarıyla yaptığı üç savaş (1897, 1919-1922, 1974) hariç. Rusya’yla yedi kere savaşıp yedi kere yenilmek gibi dünya tarihinde eşi olmayan bir rekora imza atmış. Daha dün kurulmuş Bulgaristan’la Yunanistan ve Sırbistan karşısında iki ayda darmadağın olmuş. Güneydoğu’da üç-beş bin isyancıyla bunca senede başa çıkamamış, onları yeneceğim diye sivil halkı kırmış, işi büsbütün çıkmaza sokmaktan başka sonuç alamamış.

Modernmiş şuymuş buymuş. Türkiye’de üç gün askerlik yapmış biri bu iddiayı ciddiye alamaz. Mıntıka temizliği yaptırmayı Aziz Nesin komedisine dönüştürmeyi başaran, bir cemseyi tamir etmek için yüzlerce tutanak, emir, fırça, izin, ceza, dayak ve yalan üreten bir mekanizma mı modern?

MALİYETİ

1. Fakir bir devletin sırtından her yıl milyarlarca lira para, 2. En verimli çağında insan yaşamından heba edilen birbuçuk yıl, 3. Kontrolsüz gücün bir kanser gibi toplum bünyesine yaydığı hukuki ve ahlaki ve ekonomik yozlaşma, 4. Seksen yıldır aşılamamış bir korku rejimi, 5. Koskoca ülkeyi medeni dünyanın gözünde parya seviyesinde tutan çağdışı bir siyasi söylem.

Gerekliyse, ne yapalım, katlanalım. Düzeltmenin, modernize etmenin yollarını arayalım. Ama ya değilse? Ya bunca maliyet boşa ödeniyorsa? Gerçekten lazım mı diye soranı ben bilmiyorum. Belki lazımdır, olabilir, mümkündür. Ama soran yok ki bilelim.

Buyurun, merak ettim, ben sordum.
Ordu lazımdır diyenlerin daha başka gerekçeleri varsa anlatsınlar, dinleyelim, öğrenelim.

taraf, 3 mart '09

cafcaf mart 2009

2009-03-05T23:04:00.000+02:00

Bülent Akyürek, İbrahim Demirci, Ömer Faruk Dönmez, Suavi Kemal Yazgıç, Salih Kılınç, Betül Zarifoğlu gibi ünlü yazarları bünyesinde bulunduran CAFCAF, Mart sayısıyla birlikte Murat Menteş’i de kadrosuna dâhil etti.

28 şubat vicdan mahkemesi

2009-02-24T21:28:00.001+02:00

DARBEYE KARŞI 70 MİLYON ADIM KOALİSYONU
28 Şubat Vicdan Mahkemesi

Taksim Square Hotel

15.00 - 18.00

28 Şubat Vicdan Mahkemesi Başkanı: Fatma Benli
Mahkeme Heyeti: Nihal Bengisu Karaca, Mutlu Tömbekici, Yıldıray Oğur, Rojin, Sibel Uzun, Zeynep Tanbay, Gökşen Şahin, Cansu Vardan
Açılış Konuşmaları
Fethiye Çetin – 12 Eylül Vicdan Mahkemesi Başkanı
Ali Bayramoğlu

İddianamenin okunması: Av. Cüneyt Toraman

Tanıklar: Salim Uslu, Cengiz Çandar, Nurettin Şirin, Tarık Tufan, Muhammet Emin Özkan, Kamil Uğur Yaralı, Yıldız Ramazanoğlu, Atilla Dede, Akın Birdal, Ufuk Telör, Hakan Tahmaz, Volkan Akyıldırım, Reşat Petek, Neslihan Akbulut, Ayhan Ongan, Gülsüm Önal, Medine Bircan (Canlandırma)

Kararın açıklanması

Darbelere Karşı 70 Milyon Adım Koalisyonu kimdir?
Çeşitli sivil toplum örgütleri ve siyasi partilerin ve bireylerin oluşturduğu ‘Darbelere Karşı 70 Milyon Adım Koalisyonu’, 21 Haziran 2008’de İstanbul’da, 26 Temmuz 2008’de Ankara’da darbeye karşı mitingler düzenledi. Koalisyon 12 Eylül’de düzenlediği Vicdan Mahkmesi ile darbecileri vicdanlarda mahkum etti. 28 Ocak Çarşamba “Ergenekon Çetesinden Davacıyız” forumunu ve 31 Ocak’ta “Ergenekon Çetesinden Davacıyız” eylemini düzenledi. Darbelere Karşı 70 Milyon Adım Koalisyonu darbe yıldönümlerinde Vicdan Mahkemeleri düzenleyemeye devam edecek.

70milyonadimkoalisyonu@gmail.com

bir tek dileğim var, mutlu ol erbil | yıldıray oğur

2009-02-23T09:31:00.001+02:00

ERBİL
Uçakta yanımda oturan yaşlı kadının ısrarlı ikramlarından anladım güzel bir yere gittiğimi.

Peki, gittiğim bu güzel yerin adı neydi?..

Rivayetler muhtelifti.

Irak’ın kuzeyinden bir yerlerden yola çıkıp Kuzey Irak’a gitmenin anlamsızlığını uçak daha havadayken keşfetmem çok zor olmadı.

Buranın aslında Irak bile olmadığını anlamak için ise Saddam döneminden kalma Irak bayrağının burada gördüğü üvey evlat muamelesini görmek gerekti.

Erbil’de bulunan her müsait ya da münasebetsiz yere ortasında sarı bir güneş olan kırmızı-yeşil-beyaz Kürdistan bayrağı asılmış. Türkiye’den buraya sadece çubuk kraker değil, o dev bayrak gönderlerinden de ithal edilmiş anlaşılan. Ama “Türkiye’de birlik ve beraberliğimize kast edenlere karşı” dikilen o gönderler, burada “Irak’ın birlik ve beraberliğine kastetmiş” Kürdistan bayraklarını taşıyor.

Aslında Erbil’in her yerinden yükselen “Bir tek dileğim var mutlu ol yeter” melodilerine, tek kelime Türkçe bilmeyip “Kurtlar Vadisi ne zaman başlayacak” diye soran insan sayısının, “Türkiye Erbil’e ne zaman konsolosluk açacak” diye soranların birkaç kat üstünde olduğuna bakınca buraya Kuzey Irak yerine Güney Türkiye demenin daha doğru bile olacağını düşünüyorsunuz.

Ama sakın “Kuzey Iraklılık”tan yeni yeni kurtulmaya çalışan Kürtlere bunu söylemeyin. Onların mutlu olması için bizden tek bir dileği var: Bu güzel yerin adının Kürdistan olduğunu kabul etmemiz. Zor değil; 100 kez söyleyince alışıyorsunuz.

Bu arada çaktırmadan bu şehrin adının Erbil olduğunu söylediğime de bakmayın. O konuda da rivayet muhtelif. Kürtler için burası Hewlêr. Ama anladığım kadarıyla buraya Erbil denmesine bir Hint milliyetçisinin Mumbai yerine Bombay denmesine kızdığı kadar kızmıyorlar. Bu daha çok Tunceli-Dersim problematiğine benziyor. Amed-Diyarbakır da olabilir.

Erbil (kızmadıklarına göre) hakkındaki rivayet bile kabul etmeyen en çıplak gerçek şüphesiz şehirdeki Barzani hâkimiyeti. Şehrin en güzel yerine yerleşmiş Barzani ailesini ortalıklarda dolaşırken gören kimseyle tanışmadım. Ama Mesut Barzani ve babası Mustafa Barzani her yere asılan resimleriyle 24 saat Kürtleri izlemekte. Bu resimlerden en ilginci havaalanındaki arama noktasına asılmış Barzani’yi üstü aranırken gösteren resim.

Ama, “Barzani’yi bile arıyoruz sana ne oluyor” gibi bir mesaja Erbillilerin ihtiyacı var mı, doğrusu bilemiyor insan. Çünkü yola ayak bastığınızda bile arabaların yavaşlayıp yol verdiği bir yerden bahsediyoruz. 10 yıldır sadece üç kez hırsızlık vakası olmuş. Şehri birlikte gezdiğimiz Abdülmelik Fırat’ın torunu Diyar’ın dikkatini çekince fark ettim: Sokaklarda önünde dolar desteleri öylece oturan satıcılar var. Onların rahatlıkları sizi bile endişelendiriyor. Dükkânlar bez bir örtü gerilerek kapatılıyor. Bindiğimiz taksinin şoförü iki-üç kelime bile etmememize rağmen yabancı olduğumuzu fark edince bizden para almak istemedi, sonra da zorla uzattığımız üç doları beğenmedi. Havaalanından bindiğim Hello Taxi’nin (dünyanın en lüks taksileri Erbil’de) şoförü 20 dolar yerine 50 dolar verdiğimi fark edince gecenin bir vakti otelime kadar geldi.

Yani dünya gerçekliğinden kopuk insanlar Erbilliler. Fazla iyiler.

Ama Erbil, tam tersine hızla ve büyük bir iştahla o dünyanın tüm gerçekleriyle tanışıyor. Artan petrol gelirleriyle şehrin her yerinde inşaatlar yükseliyor. Yeni ve geniş yollar yapılmış. Çok ucuz olan arabaların pek çoğunun daha koltuk poşetleri bile çıkarılmamış.

Erbil’in tanıştığı dünyanın başka türlü gerçekleri de var. Havaalanından itibaren her yerde karşınıza çıkan Bangladeşli genç işçiler o gerçeklerin en acıklı olanlarından biri. “Erbil’in Kürtleri Bangladeşliler” dersem yeterince açıklayıcı olur herhalde.

Uzak diyarlardan Bangladeşli genç işçilerin bile gelip keşfettiği Erbil’i, kuzey komşu Türkiye’nin entelektüellerinin keşfetmesi Abant Platformu’nun Erbil toplantısına kısmet oldu. Ancak son gün oturumlarına yetişebildiğim toplantıyı tarihî yapan da zaten hararetli oturumlarda neler konuşulduğundan çok bu keşif ve karşılaşmaydı.

Bir zamanlar buradaki insanların Türkiye’deki muhatapları Necati Özgenler, Hasan Kundakçılar olmuştu. Bu toplantıyla onların yerini Murat Belgeler, Altan Tanlar, Etyen Mahçupyanlar, Ali Bulaçlar, Bejan Maturlar aldı. Herhalde esas mesele de buydu.

Tuzlu meyve suyunu bugüne kadar keşfetmemiş olmak ise bizim ayıbımız olsun.

Hemen “olur mu” demeyin. Çok güzel oluyor. Hadi, biraz cesaret...

taraf, 19 şubat '09

xece | metin&kemal kahraman

2009-02-23T00:15:00.004+02:00

eré Xece, tı je asma
gılé koude tıputeynara
bé, anya bé dusté mı
roşt béro na çhımé mı

Xece… Xece… Xece

Xece yena-sona heni dür vındena
je kıle kuta zeré mı, deznena

eré Xece, to remnon
asme ke vejiya, bé peé bon
heni qayte çhımé mı meke
xo darde kon, ax xo kison

kılame: kemal kahraman
qeyde : metin kahraman

türkçesi;

hey Xece sen aysın
dağların doruklarında yapayalnızsın
gel, gel şöyle karşıma
ışığın gözlerime dolsun

Xece... Xece... Xece

Xece gelir-gider, öyle uzak durur
alev gibi düşmüş içime, acıtır

hey Xece, seni kaçıracağım
ay doğunca evin arkasına gel
öyle bakma gözlerime
asarım kendimi, öldürürüm
.

bana anayasal gencin resmini çizebilir misin? | genç siviller

2009-02-20T20:09:00.000+02:00

istanbul valiliği, özgür-der'in kapatılması için dava açtı.

2009-02-19T20:59:00.004+02:00

özgür-der'in açıklaması:

İslami Kimliğimiz ve Düşüncelerimiz Suç Kabul Ediliyor!

İstanbul Valiliği Özgür-Der'in Kapatılmasını Talep Ediyor!
19 Şubat 2009

Özgür-Der Genel Merkezi'nin yaşadığımız ülkede bir asra yaklaşan uzun bir zaman diliminde karşılaştığımız haksızlıklara itaat etmeme çağrısı İstanbul Valiliği'nin savcılığa suç duyurusunda bulunması ve Özgür-Der'in feshedilmesini talep etmesiyle karşılık buldu.
7 Kasım 2008 tarihinde Özgür-Der Genel Merkezi, şubeleri ve bazı kardeş kuruluşlar tarafından imza edilip kamuoyuna deklare edilen "İnancımızın ve Kimliğimizin Aşağılandığı; Resmi İdeolojinin Dayatıldığı Törenlere Tavır Alalım!" başlıklı bildiri ile ilgili olarak İçişleri Bakanlığı'nın emri ile İstanbul Valiliği önce İl Özel Denetim Ekipleri tarafından bir denetim gerçekleştirdi. Özgür-Der'in söz konusu bildirisine imza veren şubeler ve diğer dernek ve vakıflarda bu süreçte İçişleri Bakanlığı'nın emriyle teftişe tabi tutuldu. Özel Denetim Ekipleri ile dernek merkezinde yaptığımız görüşmeden elde edilen izlenimler rapora "düşünce polislerinin niyet okuma operasyonları" olarak suçlamalara destek şeklinde mahkemeye intikal ettirilmiş. Ardından da Fatih Cumhuriyet Başsavcılığı'na dernekler kanunundaki bazı maddelere istinaden "Anayasa ve kanunlarla açıkça yasaklanan amaçları veya konusu suç teşkil eden fiilleri gerçekleştirmek amacıyla kurulamaz!" hükmü gereğince Özgür-Der'in kapatılmasını talep ediyor. Ancak Valilik makamı tarafından kaleme alınan suç duyurusunda Özgür-Der'in sadece kanuna değil aynı zamanda ahlaka da aykırı hareket ettiği iddiası yer almakta.
İstanbul Valiliği'nin, Özgür-Der'in amacı dışına çıkarak vatandaşı ayrımcılığa, kutuplaşmaya ve bölücülüğe sevk etmekte olduğu iddiası ile ahlaka aykırılık iddiasını bir araya getirince hem komiklik hem de büyük bir çirkinlik kendini göstermektedir. Ayrımcılık, kutuplaşma ve bölücülüğü esas alan ve üstelik hangi görüş ve inanca sahip olursa olsun resmi tören adı altında yediden yetmişe bütün bir topluma ilkel ve akıldışı saçmalıkları zorla, zorbalıkla dayatmak değil de bu zulümlere karşı çıkmak nasıl olur da suç ve ahlaka aykırılık sayılır?
Bizler Özgür-Der olarak düşünce ve inanç özgürlüğünü bu kadar pervasızca çiğneyen kanunların ve zihniyetin değiştirilmesini talep ediyoruz. Mülki İdare ise inanç ve ifade özgürlüğünü çiğneyen bu kanunları değiştirmek yerine bütün bir ülkeyi resmi ideoloji standartlarında düşünen, inanan ve yaşayan bir robotlar toplumu haline getirmekteki ısrarını sürdürüyor. Bu otoriter ve totaliter siyasetin adalet ve özgürlükleri savunan bir dernek hakkında kapatma davası açmış olması mülki idarenin adalet ve özgürlükler konusundaki düşmanca tutumunu ve yerini net olarak göstermektedir. İnsan iradesini hiçe sayan ve kapıkulu vatandaş hedefini eksiksiz bir biçimde tesis etmek için kanunlardan güç almaya çalışan mülki idarenin, sadece özgürlüklerimizi değil en temel yaşam haklarımızı da yok etmeye yönelik tehlikeli faaliyetler yürüttüğünü, yazdığı ihbar raporundan dahi takip etmek mümkündür. Özgür-Der, Haksöz ve İlkav'a ait internet sitelerinde haberlerin yanı sıra bir suçlu izler gibi yorumları da takibe alan Valilik, İl Özel Denetim Ekipleri ile İl Emniyet Müdürlüğü'nü de harekete geçirmiş. Böylece internet sitelerinde görüşlerini beyan edenlerin de duygu, düşünce ve ifade özgürlüklerinin üzerine kapkara bir gölge düşürülmüştür.
Türkiye Cumhuriyeti Devleti, gerek halka rağmen vaz edilen kanunlarla gerekse mevcut kanunları da hiçe sayarak oluşturulan darbelerle bireyi ve toplumu hiçe sayan, insanları iradesiz bir kukla durumuna düşüren geleneğini terk etmelidir. Devlet, bireye ve topluma inanç ve ibadet biçimi dayatmayı, bütün bir toplumu ulus devlet potasında eritmek ve tornadan çıkmış gibi tek tip hale getirmeye, anne-babalarının iradesine rağmen çocuklara ve gençlere ideoloji yüklemeye bir an önce son vermelidir. İstanbul Valiliği'nin suç duyurusu üzerine Fatih Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından Genel Başkanımız Hülya Şekerci'nin ifadesine başvuruldu ve derneğimiz hakkında Asliye Hukuk Mahkemesinde kapatma davası açıldı.
Devlet Tanrısı'na, Resmi İdeoloji İlahı'na inanmıyoruz ve bu tip akıldışı, çirkin dayatmalara itaat etmeyeceğiz. İlkel ya da modern hiçbir totemist ritüele tabi olmayacağız. Bizleri Alemlerin Rabbi olan Allah yarattı, O yaşatıyor, O öldürecek, muhakkak ki tekrar diriltip O hesaba çekecek. Kulluğumuz ancak O'nadır. İnancımızı ve kimliğimizi aşağılayan tören ve yasaklara karşı tavır almaya ve insan onuruna yaraşır bir hukuk düzenini tesis edinceye kadar mücadele etmeye devam edeceğiz.
Özgür-Der

grup yorum konseri

2009-02-19T16:39:00.001+02:00

28 şubat: türkiye'de bir parti olarak ordu | durde!

2009-02-19T15:54:00.002+02:00

» 28 şubat öncesi militarizm?

» 28 şubat sürecinde ne yönde evrildi?

» bugün ergenekon davasıyla birlikte ne durumda?

konuşmacı

• ömer laçiner [birikim dergisi genel yayın yönetmeni]

düzenleyen: ırkçılığa ve milliyetçiliğe durde girişimi

tarih: 24 şubat salı

saat: 19.00

yer: karakedi kültür merkezi

adres: istiklal caddesi, bekar sokak, no: 16/2, beyoğlu - istanbul

tel: 249 17 76

toplantı herkesin katılımına açıktır...

...

söylem ve hakikat | su hareketi söyleşileri

2009-02-19T03:43:00.001+02:00

tanrı bana uğramadı bu gece | altay öktem

2009-02-17T17:21:00.001+02:00

Tanrı bana uğramadı bu gece
Süt dökmüş kedilerle sarmaş dolaş uyudum
Bir ara terk etmiş gibiydim bedenimi
Çengilerle çalgılarla yalanlar dolanlarla

Çok kalabalık dünya!
Korkuyorum, ukala yastıklara gömüyorum yüzümü
Kapıları kitliyorum; perdeleri
Balmumuyla yapıştırıyorum sokağa
Yine de yer kalmıyor bana; çok kaba bu dünya
Odam çok sıkışık, ruhum görünüyor aynada
Eğri büğrü, kaotik bir beşgen şeklinde
İçinde yumuşak bir yuvarlak var, içimde
İçim dışım tanrılara gebe, aksi gibi
Hiçbiri uğramıyor bana bu gece!

Ben solak bir peygamberim
Tersinden okuyorum bildiğim duaları
Bilmediğim dualar zaten Latince
Zaten annem doğururken öldürmüş beni
Babam durmadan bir mahzene indirmiş
Basamağı gevşemiş bir merdiven şeklinde

Kırık bir yer aynası durup dururken
Kendimi yansıtıyor üstüme
Odam çok kalabalık, rüyalarım karışık
Kadınlar nasıl yatırdıysa artık yatağıma
O incecik, o upuzun bacaklarını
Hepsi tövbe mis kokulu, eğri büğrü tövbe
Yalamaya doyulmaz birer haç şeklinde
Tanrı bana uğramadı bu gece!

köylüleri niçin öldürmeliyiz? | şükrü erbaş

2009-02-17T17:18:00.001+02:00

Çünkü onlar ağırkanlı adamlardır
Değişen bir dünyaya karşı
Kerpiç duvarlar gibi katı
Çakır dikenleri gibi susuz
Kayıtsızca direnerek yaşarlar.

Aptal, kaba ve kurnazdırlar.
İnanarak ve kolayca yalan söylerler.
Paraları olsa da
Yoksul görünmek gibi bir hünerleri vardır.
Herşeyi hafife alır ve herkese söverler.
Yağmuru, rüzgarı ve güneşi
Birgün olsun ekinleri akıllarına gelmeden
Düşünmezler...
Ve birbirlerinin sınırlarını sürerek
Topraklarını büyütmeye çalışırlar.

Köylüleri niçin öldürmeliyiz ?

Çünkü onlar karılarını döverler
Seslerinin tonu yumuşak değildir
Dışarda ezildikçe içerde zulüm kesilirler.
Gazete okumaz ve haksızlığa
Ancak kendileri uğrarlarsa karşı çıkarlar.
Adım başı pınar olsa da köylerinde
Temiz giyinmez ve her zaman
Bir karış sakalla gezerler.
Çocuklarını iyi yetiştiremezler
Evlerinde, kitap, müzik ve resim yoktur.
Birgün olsun dişlerini fırçalamaz
Ve şapkalarını ancak yatarken çıkarırlar.

Köylüleri niçin öldürmeliyiz ?

Çünkü onlar köpekleri boğuşunca kavga ederler.
Birbirlerinin evlerine ancak
Ölümlerde ve düğünlerde giderler.
Şarkı söylemekten ve kederlenmekten utanırlar
gülmek ayıp eğlenmek zayıflıktır
Ancak rakı içtiklerinde duygulanır ve ağlarlar.
Binlerce yılın kalın kabuğu altında
Yürekleri bir gaz lambası kadar kalmıştır.
Aldanmak korkusu içinde
Sürekli birbirlerini aldatırlar.
Bir yere birlikte gitmeleri gerekirse
Karılarından en az on adım önde yürürler
Ve bir erkeklik işareti olarak
Onları herkesin ortasında azarlarlar.

Köylüleri niçin öldürmeliyiz ?

Çünkü onlar yanlış partilere oy verirler
Kendilerinden olanlarla alay edip
Tuhaf bir şekilde başkalarına inanırlar.
Devlet; tapu dairesi, banka borcu ve hastanedir
Devletten korkar ve en çok ona hile yaparlar.
Yiğittirler askerde subay dövecek kadar
Ama bir memur karşısında -bu da tuhaftır-
Ezim ezim ezilirler.
Enflasyon denince buğday ve gübre fiyatlarını bilirler
Cami duvarı, kahve ya da bir ağaç gövdesine yaslanıp
Onbir ay gökyüzünden bereket beklerler.
Dindardırlar ahret korkusu içinde
Ama bir kadının topuklarından
Memelerini görecek kadar bıçkındırlar
Harmanı kaldırdıktan sonra yılda bir kez
Şehre giderler !..

Köylüleri niçin öldürmeliyiz ?

Çünkü onlar otobüslerde ayaklarını çıkarırlar
Ayak ve ağız kokuları içinde kurulup koltuklara
Herkesi bunalta bunalta, yüksek perdeden
Kızlarının talihsizliğini ve hayırsız oğullarını anlatırlar.
Yoksulluktan kıvrandıkları halde, şükür içinde
Bunun, tanrının bir lütfu olduğuna inanırlar.
Ve önemsiz bir şeyden söz eder gibi, her fırsatta
Gizli bir övünçle, uzak şehirdeki
Zengin bir akrabalarından söz ederler.
Kibardırlar lokantada yemek yemeyi bilecek kadar
Ama sokağa çıkar çıkmaz sünküre sünküre
Yollara tükürürler...
Ve sonra şaşarak temizliğine ve düzenine
Şehirde yaşamanın iyiliğinden konuşurlar.

Köylüleri niçin öldürmeliyiz ?

Çünkü onlar ilk akşamdan uyurlar.
Yarı gecelerde yıldızlara bakarak
Başka dünyaları düşünmek gibi tutkuları yoktur.
Gökyüzünü, baharda yağmur yağarsa
Ve yaz güneşleri ekinlerini yetirirse severler.
Hayal güçleri kıttır ve hiçbir yeniliğe
-Bu verimi yüksek bir tohum bile olsa-
Sonuçlarını görmeden inanmazlar.
Dünyanın gelişimine bir katkıları yoktur.
Mülk düşkünüdürler amansız derecede
Bir ülkenin geleceği
Küçücük topraklarının ipoteği altındadır.
Ve birer kaya parçası gibi dururlar su geçirmeden
Zamanın derin ırmakları önünde...

KÖYLÜLERİ, SÖYLEYİN NASIL NASIL KURTARALIM ?

keman yayı | taha ayar

2009-02-17T17:09:00.002+02:00

Helak edilmiş kavimlerin kanı damarlarımda
mevsimler bir taşın yüzeyine çarpıp
sandalları denizden uyandırırlar

bir gemi deniz üstünde bir keman yayı!

gibi hani yırtar ya meşin köpükleri
işte öylece boşluğa kayan yıldızlar
bir kuşun şehrin içinde çizdiği kavisler
bu akşam ay kesik bir tırnak

kesik bir tırnak bir keman yayı!

derimin altına sığışan
ve parçalarcasına bağrımı tütün
beynimi beşe ona doğrar gibi onbeşe
ve ruhumu yağmalayan ifritler

gıcırdayan göklerde bir keman yayı !

ve gökten kopan bir melek
elinde bir vadiyle bana tutunuyor
birbirine koşuyor eşya

isim, eşya üstünde bir keman yayı!

Kollarım çok sert bugün, kollarım katı
kollarım bilmem hangi mobilyaya böyle iştahla baktı ki yumuşuyor,
yumuşuyor çiğ kefallerden sancıyan karnım
gözlerimi bir çocuğa açıyorum

bir çocuk annesine bir keman yayı!

çekiver saçlarımı rengine,saçlarım gündüzlere
saçlarım parmaklarına uzuyor

parmakların kıbleye bir keman yayı!

Ne üzgünüm bilsen !
midem kirli sularından çamura bulanıyor
bir sıcak odada bir masayla boğuşurken
iradem bir kiraza yenik düşüyor ;
iradem bir zerredir onu parçalarsan melodi
seyret bak ruh bulur cıvıldar sokağımız

ve ki sokaklarımız bir şehre keman yayı!

kollarım yoruluyor sesini dinlemekten
bir çiçek koklasam ve ritme abansam
nerede bu çiçeğin öznesi

Tanrı, bir çiçeğe bir keman yayı!

bir kadının soyunurken kendi vücudundan
göğüslerinden, kendi bileklerinden,
aynaya yapışmış mavi gözlerinden korkması
bir keçinin boynundaki ipin düğümlendiği kazığa öylece öylece bakması
korkuyorum kadından,
korkuyorum boynumdan,
inip bahçeye ben de mi baksam ilmeğe?
gözlerimi karanlığa kesip girsem
o bir buket mavinin
saçlarından tavana,
asılı olduğu kadının ovasına,
korktuğu aynaya bir yumruk sallasam
yüzümüzü kaybetsek ,
ve onun gözlerini eritip
bir barbar titizliğiyle kendime savaş aletleri yapsam,
ya da göçmüş avurtlarını emsem,
tekrar yaratılsan benden!
belki o zaman kadından tılsım kalkar

Adem, Havva'ya bir keman yayı!

kahkahalarla denize yakarıyorum.
bilinsin!
göklerin kodesinde bana ayrılan ezgiyi söylemeyeceğim
yakarıyorum ama
ölen kardeşlerimi bağışla toprağa!
ölen kadınımı bir sahile taşıyıp,
denizin sularının çekilmesini bekleyen bendim!
çünkü yüreğim inciniyor ezdiği ordularımdan
bilinsin!
korkan, bendim gözlerinden!

çünkü aşk; insanoğlu için bir keman yayı!

şimdi boşluyorsa cesedi denizlerin üstünde
ve güneş akdenizde bir çıban gibi sendeliyorsa
ve yarılan gökte bir yıldız enkazı,
iğrenç bir yarık gibi duruyorsa
ve durulmuyorsa güz'le bastıran kışların sis'i
gök tekrar yarılmayacak ve yarığından bir parça esenlik buyrulmayacak

-okunamayan bir abidedir, kadın
güzelliğinden bir abide gibi vazgeçen kadın,
yatarken; yastığına dişlerini geçirir
ve dişetleri kanayana dek uyuyamaz.
ağlayamaz ki o,
göklere kıstırdığı şarkısını mırıldansın
o kadın; erk sahibi bir ademoğludur artık

kadın, hüzne bir keman yayı!

ben de itiraf ediyorum göğün çıplaklığını
ve deniz suyu sahici değil!
bana destek çıkan nehirler bilirler ki;
çok yıkadım orda ayaklarımı
ayaklarıma kapandım
ve fırtınadan korunmak için
içlerine çok sığındım

ki; göklerdi yerler için bir keman yayı!

sürçmez mi, hiç telini yitirmez mi
yeknesak bir seyyah mıdır? her mezra da, oba da
bizi soruşturuyor,
beni soruşturuyor,
şakağımı yoklasam biraz jiletle çiziktirsem
altından
yüzü sürekli kasılmış
mavi penyeli çocuk
sabahtantır beklenen cılız yağmur
bir kelebeğin kanadını paralamaktan başkaca bir işe yaramadı
çok önceden yağmur yağmur bir çatıyla
ovuyorum gözlerimi
öteye çömeliyorum
gaybten korkunç patırtılar

Gayb ki; gerçeğe bir keman yayı!

işittim helak edilmişlerin başına gelenleri
işittim göğün sadık göründüğü bir günde ihanetini
çekirge sürülerinin ekinlere saldırışı
doğuyu bir melek kokusu tuttu
batıyı bir melek
kuzeyi bir
güneyi...
ağızlarına bir gürültü takınmışlardı,
edaları tuhaftı
denize eşit bakışlı bir melek,
haberimiz olmadan yıldızların yerini değiştirdi;
gökten yırttığı bir parçayı,
körlerin gözüne yamadı
hayır !
onarmaya gelmedi bu defa kentimizi
kaşları çatılmış demek ki!
çok çetin geçecek bu yaz çünkü cenk var!
rahmet bir portakal kabuğuna bürünmüş
ki, yasak meyvesidir artık buranın turunçları
melek sustu,
tuğlaları kırarak oyunlar bulan çocuklara doğru çevirdi denize eşit bakışlarını,
ve çocukları zembillerle çekmeye başladı yukarı
ırmağa bile biraz çocuk sesi sinmişse
Göğe bir ark deşildi;
Irmak göğe çekildi ;
Panayır hala şendi ;
Sümer kilimleri,
Urartu şerbetleri,
Gazel okuyan araplar;
Tüccar yahudi oymakları,
Akad, Babil, Mezra Botan Cizira Botan...

geniş bir alana koşulmuş bir tay gibi uygarlık
için helak, bir keman yayı!

Zaman, ibrik devrilirken kaybolan gölge
Etrafımızı saran buzlu cam
Esirge bizi ey zaman kuytuluklarından
Sen her zaman bir kadının suratına kazınmış olgun ifade
Bir taşa oyduğumuz heykele gizlice giren zorba konuk
Ardından intihar, buzlu camı kırmaktır
Ağ içre cinnet kavrar bedenimizi
Ardından intihar, bu ağdan kurtulmaktır
Ya bileğinde ya şakağında hafif sancısı
Tüm ırkları eşit yapan kuram
Değil başkasının cebinden zekat veriyoruz
Biz de ağzını aradık o leşin

İntihar cehenneme bir keman yayı!

ben böyle başı ve kalemi olan
bir ademoğlu olarak elimdeki sandukaların içine
bir küp şeker bırakmasaydım
çocukluğum canlanır
ve üstüme doğru çullanmaya yeltenirse
çocukluğumun öfkesinden korurmusun beni?
bilsen ne çok korkuyorum? etimde şişmiş elleri üç imam'ın
bir imamdan çok korktum elleri hala var mı?
siyah mı cübbesi rüzgarda bağırıyor mu hala ?
o rüzgar hala esiyor mu?
ölümden değil üzerime tutacakları
o hortumdan tedirginim!
şimdiden üşüyorum çıplaklığımdan
çıplaklığıma şafakları giydirin!
bronz bir telle boğun parmaklarımı
o civcivi boğan katil ırmağa atın!
yalandı şahdamarı oldukları kainatin ırmaklar
ırmakları dudağımı ısıran bir karıncadır.
şehirse buna koşut durgun bir tırtıldır

çıplaklığım; çocukluğuma bir keman yayı!

Kırmızı kadifeden dekoltesi bir fahişenin
Dişlerinden öperek uyuyorum sanki her gece
Sabahı kurtarılmış günlerde mahyalar ışıldarken
Fahişeler tövbe ederlerse
toprak çiğnemelerini bir iğde yaprağını ve bir
ormanı doya doya seyretmelerine izin verilir
Kafam da bir orospudur
Onu hangi kitaba sürsem orada uyuklar kalır

Fahişeler piçlere bir keman yayı

bu sokak çeşmesinden cam mı akar ?
rengi griyse şayet kulak kesil
şehrin tümüne yayılan iniltiyi hissediyor musun?
uzun süre susman lazım,
sokakları sağaltan bir ananın adımları
bereketli değil artık.
Tanrım! uzat tırnaklarımı!
ben bir yıldızı somururken
ben boşluğun serseri banisi
yıldızlar kederlendiğinde;
ay ve sema dürüldüğünde;
ve varlığın namusu gerçek
aklın egemenliğince kirletildiğinde!
Tanrım! tekrar deremez misin çiçekleri ?
bir örnek getiriyorum bahçelerden
bahçelere göre dürüst kıl meyvaları
kafamda imkansız bir soru
kalbime saldırıyorum
ne hazin bir bölge! heyhat!
ne kanlı bir hesaplaşma bu
ne dur durak bilmez yollar geçtim
kulak kabarttım damarıma
soracağım sorunun yanıtı sendedir ey damar-ı kalbimin
kulak kabarttım ve göğsüme fısıldadım:
-Ey kalbim
SEN KİMİN İÇİN BİR KEMAN YAYI?

...
izdiham.com

mevsim, tahassur ve efendim | yahya kurtkaya

2009-02-13T00:56:00.000+02:00

-birinci gazel-

bir damla kucağında ateş söner efendim
bağıştır kelâm güne akşam döner efendim

parmağımdan yorgunluk şiir emziren âh’ın
mihrâbına dökülsün teker teker efendim

çöl kırığı mecâlken hasret büyütür dünya
sadağında gül bile acı çeker efendim

çatlamak şöyle dursun sağında melâlimin
buz kesip hicrân olur öyle gider efendim

lâl makamına meyyâl bilse garîb hâlini
mahzûn renkli vechinde sürûr eder efendim

mümkünse çoğalayım nisan altında imlâ
sırrımı öpüverdi oldu miğfer efendim

hurûfat kervanında heyhat nâkıstır gâye!
tekmil nazar kapında eşya nefer efendim

makbûl niyâz bahsinde tebessüm kirpiklerim
yükselir mâbedine eşref iner efendim

arz-ı hâlim ne cüret âciz kelâm ve dilim
andıkça mesrûr olup derdim diner efendim

-ikinci gazel-

kervan suda eğleşti rüzgâr poyraz efendim
çöl nihâyet eyledi zaman mecaz efendim

şiltesinde ağaran dervişana gül gerek
ecrin bahis anında bize niyaz efendim

tırnağımla kazıdım içerime melâli
kirpiklerim aczine derman biraz efendim

tasvir için zülâli ar gerek hurûfâta
nazar buyur o vakit sana iyâz efendim

dökülür yaprak yaprak zamanın taneleri
esridikçe sükûnet ‘kabuldür’ yaz efendim

sözümüz kadar yazık düştüğümüz karanlık
ışık senden vurmalı biraz beyaz efendim

efendim, hicâb olsun gayrı hâlet afâki
teskin olayım sözle zaman araz efendim

-son beyt-

bir kapı aralandı geldik dünya efendim
senden gayrı ne varsa bildik hülya efendim

şart | sümeyye betül

2009-02-13T00:44:00.002+02:00

bir
-yalnız müntehir ateşinin şahididir-

intiharı birikmiş camlardan sarkıtalım fuzuli’yi
çünkü şairleri yakalım en çok şiirlerinden sonra
baharmış yine sarıya boyanalım saçlarımızdan ağaca duralım toprağa
gözüm! kör bakalım taşlara otursunlar içimize ağlasınlar
bu isyanımın tasdikidir bağırın beni vurun beni vurun

beni v u r u n . . .
beni
kalemimi on parmağımdan kırsınlar
affetmesin beşir fuad doktor zahmetini
üçüncü katta kalıyorum sık sık boğuluyorum
para yetmeyince kurşuna seni özlüyorum
hükmüm kırk harun bekleyişinde.

iki
- unuttuğunun tozunu içine çekmektir nevha-

ben ölünce yanıma göm nazını, batsın kara topraklara leheeey
aklımı çarpan ritimler zeka ekseninden kovulsun
vakte ihaneti çeksin muhabir şam sabahlarına
zannımı zehir tutsun nasıl da kandırdım kendimi
sularda güler aynalarda ağlarım madem
ertele geçmişi ölümün adını biçtim ardından

güle bakarım dün olur
yarın ölürüm bir ömür.

üç
-hitama ermiş her söz vasiyettir-

kayda geç hatamı gençliğine ders olsun üç koyu şartın gölgesi
sır saymak bilmez öğüdümdür; tut!
ki gömleğim cebirdir baş edemezsen
toysun benim kadar ölmek için gençsin /daha
hacminden taşar bu boşluk
şarkım:
bitiyor ama sen bekleme
ben öldümdü
öleceğim daha/.

ez ji te hez dikim | yaşasın halkların sevgililiği

2009-02-12T11:57:00.006+02:00

yurttan kürtçe sesler korosu

Seni Seviyorum

I Love You

Ich Liebe Dich
Je T’aime
Hepsini biliyorsunuz değil mi?

14 Şubat Sevgililer Günü'nde, Türklerden ve Kürtlerden oluşan koromuz şarkılarla

‘EZ JI TE HEZ DIKIM’

diyor.

Konserimize davetlisiniz.

Şarkılara eşlik etmek zorunlu, sahneye çıkmak serbesttir.

14 şubat '09 cuma ertesi

19:00

muammer karaca tiyatrosu

[tabi ki konser ücretsizdir.]

http://www.batsinbudunya.org/

gençsiviller

muktedirler mahkemeye düşünce | mithat sancar

2009-02-12T11:50:00.002+02:00

Mehmet Ağar, mahkemeye düşmüş; yani hâkimin huzuruna çıkmış. Muktedirler için mahkemeye düşmek, gerçekten “düşmek”tir; hâkimin huzuruna çıkmak, gerçekten “huzur”dan çıkmaktır, sonunda hüküm giymeseler de daha baştan huzursuzluğa mahkûm olmaktır.

Bir zamanlar, ekrandaki görüntüleriyle, hatta sadece isimlerinin anılmasıyla bile insanları huzursuz edebiliyorlardı; bir kelimeyle istedikleri kişiyi istedikleri yere düşürebileceklerini hissettirmekten hoşnut, sonsuz kasılabiliyorlardı.

Onlara bu imkânı veren, “dokunulmazlık”tır; ne yaparlarsa yapsınlar, kimsenin onlara dokunamayacağına dair inançtır. Zira iktidarın ruhu, dokunulmazlıkta saklıdır. Bir muktedire dokunulduğu anda, o ruh uçar, geriye bütün zavallılığıyla ölümlü bir beden kalır.

Şimdi Ağar’a bakın, o kara ruhtan eser yoktur. Bir zamanlar, böbürlenerek “bin gizli operasyon”dan söz eden; “Türkiye bir San Marino değildir, etrafı ateşle çevrili bir ülkede değişik örgütlenmelere gidilmesi kaçınılmazdır” diyebilen o “yeryüzü Tanrısı edalı adam”, şimdi sorular karşısında kem küm ediyor.

Ergenekon’dan tutuklu generallere bakın, yine aynı şeyi görürsünüz. Kendilerini acındırmaktan bile medet umuyorlar. Hepsi sürekli hasta; onları cezaevinden kurtaracak bir rapor peşinde koşturuyorlar.

Arjantin’de cunta yıkıldıktan sonra, generallerin mahkemeye çıkarılmalarını, sanık sıralarında süklüm püklüm oturmuş hallerini hatırlıyor musunuz? Arjantin cuntasının sembol ismi ve korkunç yüzü Videla’nın geçtiğimiz aylarda yeniden hapse konduğunu, kurtulmak için sağlık bahanesine sığınmasını herhalde bu ülkede çok az kişi bilir. Onları bu hale düşüren, mahkemeye düşmüş, yani kendilerine dokunulmuş olmasıydı.

Peki, Pinochet’nin Londra’da gözaltına alındığı ve aylarca ev hapsinde tutulduğu zamanları hatırlıyor musunuz? Tek sığınağı, hastalık iddiasıydı. Londra’da kaldığı süre içinde hep tekerlekli sandalyedeydi. Uzun tartışmalardan sonra Londra’daki mahkeme, Pinochet’nin yaşlılık ve hastalık nedeniyle yargılanamayacağına karar verdi. Pinochet, Şili’ye gitmek üzere uçağa bindiğinde, yine tekerlekli sandalyedeydi. Uçak Santiago Havaalanı’na varır; Pinochet kapıda görünür, hâlâ tekerlekli sandalyededir. Ama o da ne! Yere iner inmez, tekerlekli sandalyeden adeta zıplayarak kalkar. Demek ki, aylarca numara yapmıştır.

“Haberim olmadan Şili’de yaprak kıpırdamaz” diyen o acımasız diktatörü bu zavallı hale düşüren de, ona dokunulmuş olmasıydı. Pinochet, o an bitmişti; “siyaseten ölmüştü”. O dokunuş, Şili’deki korku duvarının yıkılmasını da sağlamıştı. Savcılar, art arda davalar açmaya başladılar. Gerçi bu davaların hiçbirinden mahkûmiyet almadı; zaten öldüğünde çoğu dava henüz sonuçlanmamıştı. Davalar yağmur gibi geldikçe, her şeyi inkâr etti. Oysa bir zamanlar, işkenceyi bile açıkça savunuyordu. Ona göre, ülkeye komünizm mikrobu bulaşmıştı, bu mikrobu yok etmek için işkence dahil her türlü yöntemi kullanmak gerekiyordu. Yargısız infazlar, kaçırma ve kaybetme uygulamaları gündeme geldiğinde, şu cevabı veriyordu: “Demokrasi arada bir kanla yıkanmalıdır ki, varlığını sürdürebilsin.”

Pinochet’nin Londra’da gözaltına alınması, Şili’de farklı tepkilere yol açmıştı. Türkiye’de Ergenekon operasyonu çerçevesinde “büyük isimler”e dokunulmasının doğurduğu tabloyu anlamak bakımından önemli dersler içeriyor Şili’deki tecrübe. Bu tepkileri üç grupta toplamak mümkün:
- Pinochet’nin gözaltına alınmasını, “çok gecikmiş nihaî bir hesap, bir tür ilahî adalet olarak değerlendirenler.
- Bu olayı “milli gurura ve bağımsızlığa ağır bir hakaret olarak görenler.
- Olaya şüpheyle yaklaşanlar; bin bir gerekçeyle açık tavır koymaktan kaçınanlar.

İkinci gruptakiler, yani Pinochet’nin açık yandaşları, “kendilerini yabancıların saldırılarına ve sömürgeciliğe karşı ulusun savunucuları olarak ilan ettiler”. Bu pervasızlığa, hangi akıl inanır, hangi yürek dayanır, diyeceğim, ama ülkemize bakınca, bunlardan her yerde her zaman epeyce bulunduğunu kabul etmek zorunda kalıyorum. Sanki Pinochet, 11 Eylül 1973’teki darbeyi, “ulusal güçler” adına emperyalizme karşı yapmıştı. Sanki Pinochet yönetimi, 17 yıl boyunca uluslararası tekellere, ABD’nin “milli güvenlik doktrinine uşaklık etmemiş de; dış güçlere karşı “milli duruş” sergilemiş, “milli onur”un bayraktarlığını yapmıştı. “Dış güçler”, “milli gurur”, “milli egemenlik”, “milli duruş” ve hatta “emperyalizm” kelimeleri nelere kadir olabiliyorlar, değil mi?

Aslında en büyük muktedir, ne şu ne budur; “korku”dan başkası değildir; herkese diz çöktürebilir, herkesi bir anda hiçleştirebilir. Ergenekon operasyonu, korku duvarının yıkılması için bulunmaz bir fırsattır. Yıkım başlamıştır; onu tamamlamak için cesaret ve basirete ihtiyaç var.

Ergenekon’da, tarihi kan ve kirle yazılmış bir zihniyetin, bir yönetim anlayışının, bir toplum tasavvurunun çıplak hale gelmesi söz konusudur. Üzerine ışık düşünce, yaşaması mümkün olmayan bir mikrop yuvasıdır ortaya çıkmakta olan.

Ağar’ın her zaman kara gözlüklerin arkasına saklamaya çalıştığı gözlerinden geriye doğru bakın, Susurluk diye anılan o kan gölünü ve bataklığı göreceksiniz. Oradan daha öteye bakın, daha neleri göreceksiniz. Bakın Karamehmet olayına; Ahmet Altan’ın dediği gibi, bütün bir yapının ve sistemin mide bulandırıcı anatomisini göreceksiniz.

Kan ve kirle örülmüş ve şimdi bir bir delinmekte olan dokunulmazlık zırhlarını parçalamak için, meselâ Cumartesi Anneleri’nin yeniden eylemlerine başlamalarında olduğu gibi, geçmişi sürekli hatırlatmak çok gereklidir. Zira Galeano’nun dediği gibi “dokunulmazlık kötü hafızanın yavrusudur”. “Yüzümüzde olduğu gibi ensemizde de gözlerimiz olmalı,” diyor Galeano; “çünkü iyi biliyoruz ki, binlerce kez tökezlenen taşlarda yine tökezlememek ve her zamanki tuzaklara düşmemek için, ileriye doğru bakarken geriye doğru da bakmak kaçınılmazdır.”

taraf, 12 şubat '09

anneler ve kudüsler | nuri pakdil

2009-02-11T02:05:00.002+02:00

I
Güz suları bizim şehrin önünden akar
Kış savunması
Bizim şehir üs öbür şehirlere
Dakka şimdi bir doğu kamerası
Ölümü çeken

Geleceği parmakların bir bir gösterdi
Yeşil bir harmani dizlerinde
Çek denizi aradan
And anıtları koy
Eski çağ taşlarının üstüne
Yeni çağ silahları üstüne

Eylem öğlesi
Gül kurularını birbirine bağladık
Ekmeğimize bulaşan çağın hakkını
kitabı açarak
Yonttuk

Soluğunda gül kokusu
Okunan ve bitmeyen bir sayfa
Gibi
Beni çeker bir girişime

Daha dinç ötede
Gerçekte olduğundan daha parlak
Yeresel
Otuzüç katlı bir yapı gibi
Damarlarımızda dolaşan kan gibi
Hamid çizgisi
II
At ipi atladı
Kitap soluyan atlar
Çocuk atı çağırdı
At çocuğu tanıdı

Denizi çek annemin başörtüsüyle ey sevgili
At geçer o zaman denizi

Bilirsiniz ormanlarla sonsuz bir at gelir
Görmüşsünüzdür çocukların rüyalarında da gelir
Biner ona
Sünnetçi

Cezayir'e atlarla gidilirdi
Babam atla bağa gelirdi
Yeni Ali
Paris'i atla dolaşacak

İyi binen ata
Bir solukta geçer Hazer'i
Yavaş yavaş ingiliz
Tuzağına düşer at süren yiğitlerin

III
Tûr Dağını yaşa
Ki bilesin nerde Kudüs
Ben Kudüs'ü kol saatı gibi taşıyorum

Ayarlanmadan Kudüs'e
Boşuna vakit geçirirsin
Buz tutar
Gözün görmez olur
Gel
Anne ol
Çünkü anne
Bir çocuktan bir kudüs yapar

Adam baba olunca
İçinde bir Kudüs canlanır

Yürü kardeşim
Ayaklarına bir Kudüs gücü gelsin

IV
Narin bir üzüm anne yüreği
ağlaması çocuğun
çöl tülbent üstünde
sarar onunla anne yüreğini

Çocuk harita
anne çocuğun gözleriyle bakar
uyur çocuk
anne bekçi daim

Sokaklar dar mı
boğulur anne
bu atlar
geniş alan isterler

Çocuk koşar
ardından K da
insanın yüreğinde bir parça Kudüs vardır yani K
anne şimdi eline aldığı yüreğini yerine bırakır
Irmak yatağıdır
coçukların cepleri
bilmeyiz bütün ırmaklar sabahları
akşamları çocuk ceplerindedir

Erişince kelime beyi
çocuğun etine
pamuk gibi yumuşak olur o dağ
anneler her yerde o dağı ararlar

Dener çocuk
öndeki çocuk boynu mitralyözdür
toz kalktı mı ayaklarından
Alttaki çocukla birlikte ikisi de attır

Doğudan mı batıdan mı
yürüyen bir çocuk göreceğiz Kudüse
ben çok önce çıktım doğu'dan
anneler her yerde ararlar beni

Çocuk akdeniz görmüş
her ülkede bulunan
bir
K'dır

Büyüyor elinde bomba
bombanın gerçeği yumuk çocuk eli
ama çocuk
aykırı görülür ölüme

Ölüm de yasadır
artar K
annelere sunu günaydın
çocuk önder
V
Mavi ışın dolanır anne gömleğinde
bal arısı deniz suyu
tayfı çocukların
gözetir Kudüsleri

Kar yağmaz uçar anne gözlerinden
anne eli ovadır
oynayınca çocuk
daha genişler

Kudüse şiir gömlek dikişi annenin
gösterir yönümüzü igneden çıkan ipliğin konumu
kare ya dikdörtgen
annenin çocuk yanağındaki izi

Düşününce anne
Kudüsler yakınlaşır
bir tanrı tanımazın elinde de
Kudüs haritası bakar Kudüs yaklaşımıyla

Kelime anne dişleri
kiminde otuz iki kiminde otuz üç kelime
çocuk bu kelimeleri
öğrenerek yaş alır

Tapınakla yürek arasında en canlı ilişki
yüreğimiz sıkışınca
anladık
El- aksa'dan bir taş düşürülmüştür

İnsan
soyaçekim
göğe yansır umudu
baktıkça aynada
Ve çocuk gülünce
ışır El-Aksa
El-Aksa bilir ki
çocuk koyacak o taşı

Ki biraz kirazdır ki biraz silâhtır
çocukların
gözleri
parmakları

Getirince baba
Kudüsü özümseyen ekmeği
yeniler anne andını
kirazın ve silâhın üstüne

Deniz kabartısıyla
aynı andadır anne andı ve çocuk solunumu
bilir baba
toprağı süren makinanın hüzünle Kudüsü söylediğini

Ağıt yakışmaz
şiire ve çocuk yüzlerine
ki çocuk yüzleridir getirir bizlere
gereğini bağımsızlığın

İlerler zaman
Kudüs koşusunda
ancak anlar
çocukların daim önde olduklarını

[Edebiyat dergisi, Ocak 1972]

özel ansiklopedi [insanlar, sokaklar ve şeyler] | enis batur

2009-02-10T01:33:00.011+02:00

kediler krallara bakabilir

Yedi-sekiz yıl önceydi, Ankara'da Ulus Meydanı yakınlarındaki Kediseven Sokağı'nın adı değiştirilince, Orhan Duru'nun Soyut dergisinde incelik dolu bir yazısı çıkmıştı. Hayli sonra, onun 1950'lerde bu sokak üzerine bir de şiirini görüp okuyacaktım. Nurullah Ataç da, Günce'sinde Kediseven Sokağı'ndan sözeder: "Bunlar güzel adlar doğrusu, ne var ki kolay değil böylesini bulmak. Böyle adları kolay kolay bulamadıkları için de ölüleri düşünüp odalarını koymaya kalkıyorlar." Yanılıyormuş Ataç, bu satırları yazışından 20 yıl sonra Kediseven'in adı değiştirilmeye kalkışıldı, gerçekten de o kolaycı yöntem benimsenecek oldu. Paris'te bir Balık Avlayan Kedi Sokağı vardır. Bir romana başlığını da veren bu dar, küçük sokakla oyalanmayalım şimdi: sokak isimleri, başka bir yazımızın konusu olacak nasıl olsa.gönderen: enis batur

Aztekler mektuplarını neye,nasıl yazar, neyle, nasıl gönderirdi?Eskimolar mektup yazmak mı, bizim gibi miyazarlar mektuplarını?Karıncaların PTT merkezi var mıdır?Güvercinler taşıdıkları mektupları okurlar mı?Çin'de bir horoz yumurtlamıştı ya:Ölüler kendi aralarında yazışır mı,geçen yüzyıl postalandığı halde sahibine halaulaşmamış bir mektup yok mudur,neden bombalı mektup almıyorum hiç,neden kimi mektupları yazıp yollamıyoruz,bir anda dünyadaki tüm adresler biribirine karışamaz mı, bir günde bir postacının çantasındaki mektuplara neler sığar: Kaç ölüm-dirim haberi,kaç hülya, kaç yanlış anlaşılma?kırkpâre

Bilmem, bazı okurların Flaubert'in kan grubunu, Virginia Woolf'un ayakkabı numarası, Şair Nigâr'ın yükselen burcunu, Necip Fazıl'ın tiklerinin ayrıntılı betimlerini bir ansiklopedi maddesinde görmek istemeleri bağışlanması güç bir sapkınlık türü müdür?Enis Batur'un kişisel ansiklopedisindeki maddelerden bazıları:

Albeni * Alkol * Alp Zeki Heper * Anka * Baba (m) * Bahar * Banyo * Pisuvar Sıkıntısı * Radyo Günleri * Telefobi * Terazi * Ütopya Kırıntıları * Yakmak * Yalancılar Adası * Yoğurtçu Zülfü Sokağı * Zilsu, tüyün üstünde bekler

Enis Batur ''özel ansiklopedi''sinde yayımladığı "Kediler Krallara Bakabilir", "Gönderen: Enis Batur" ve "Kırkpare"nin ardından gelen bu yeni kitapta, "soru"ları kuşatıyor. Karşısına koyduğu soruları genellikle tartıyor Batur, onlara kesin yanıtlar aramaya kalkışmıyor: Bir buluşlar zincirinden çok bir kayboluşlar zinciri ile okurun önünden kayıyor. Sorulara gelince, onlardan birkaçı, kitabın güzergahını göstermeye yetiyor: Godot yoksa güzel bir kadın mıydı? Korkunun tek umarı mı korkuluk? Ölüm mü insana verilmiş en büyük ceza, ölümsüzlük mü? Gecenin kaç çocuğu vardır? Zaman nereden gelir, kaydırağımı onabilir mi?kurşunkalem portreler

Enis Batur, "özel ansiklopedi"sinin insan maddesinde, mahşer kalabalığından ayrılmış tenha bir kavmin kırk dört bireyinin karakalemle yapılmış, gölgeleri özenle işlenmiş portrelerini sunuyor okurlarına. "Gerçekte, kimse kimseyi tanıyamaz" diyor yazar: "Ama, zaman ayırırsak, insana yaklaşabilir, hatta ona dokunabiliriz."

yazboz

Coğrafyamızda bulunmuş en eski kafatası iki milyon yaşında. İlk yazı örnekleriyle altı bin yıl öncesinde karşılaşıyoruz. Katlanmış sayfalardan oluşan elyazması kitaplara İsa'dan sonra rastlanıyor. Noktalama işaretlerini ilk kez Bizanslı bir keşiş kullanıyor. Saint-Augustin yazılı metinleri içinden okumaya kalkışınca herkes şaşırıyor, ondan öncesinde kitaplar yüksek sesle okunuyor. Montaigne, Erasmus gibi "büyük" kişisel kütüphaneye sahip olanların elinde yaklaşık 300 kitap bulunuyor. Sonrasında: Gütenberg'in baskı makinesinden "cep kitabı"na baş döndürücü bir hız.Enis Batur, belki de son perdesinde rol aldığımız bir oyunun, adına "Yazı Uygarlığı" dediğimiz bir tarihsel kesitin labirenti içinde, ayrıntılara büyüteçle bakıyor: İthaf, önsöz, anekdot, alıntı, daktilo, piktogram, yazma hastalığı, okuma tutkusu, kitabın gövdesi, kütüphanenin sınırları gibi uçlar arasından "Özel Ansiklopedisi"nin on beş yılda tamamladığı bu altıncı cildiyle okura bir düş evreninin kapısını aralıyor.gövde'm

Özel Ansiklopedi'sinin bu yedinci kitabında, kendi gövdesinden öteki gövdeye uzanan ana ve ara yollara açılıyor Enis Batur. Anatomi dersinden yapışık ikizlere, şeytan tırnağından osuruğa, hasta gövdeden olmadık gömülme törenlerine sıçrıyor. Erotizm, mistik bakış, ironi, Hayat'ın şakaları ve şiddeti, organlar ve maskeler sayfadan sayfaya "can"ın sınırlarında dolaştırıyor okuru. Gövde'm, romanesk bir deneme kitabı.

dipnotu,

özel ansiklopedi

şimdilik yedi cilt,

şimdilik.

...

allahuekber diyen adam*

2009-02-07T23:03:00.001+02:00

aliya izzetbegoviç bosna ordusunu selamlıyor.
hakan albayrak'ın yönetmenliğinde, ebubekir kurban'ın yönetmen yardımcılığında çekilen saraybosna sevgilim filminin son sahneleri.

etrafına bakıp allahuekber dedi
ve o aşamada
aslında bütün aşamalarda
ekleyecek bir şeyi yoktu*
*h.a.

israil'in duvarlarına fedai bildirileri | nizar kabbânî

2009-02-07T12:35:00.003+02:00

Bizim halkımızı asla
Döndüremeyeceksiniz Kızılderili halkına.
Biz burada kalacağız
Bileklerine çiçekten bilezikler
Takınan bu toprakta.
Burası bizim yurdumuz
Ömrün şafağından beri buradayız
Burada oynadık, burada sevdik, burada şiir yazdık
Körfezlerine kök salmışız
Denizin yosunları gibi.
Kök salmışız tarihine
Yufka ekmeğine, zeytinine,
Sararmış buğdayına
Kök salmışız vicdanına.
Martlarında kalıcıyız
Kalıcıyız nisanlarında
Haçlarında çivi gibi kalıcıyız
Kalıcıyız keremli nebisinde, Kur'anında
Ve On Emir'de kalıcıyız.

Zafer sarhoşluğuna kapılmayın sakın
Halid'i öldürdüyseniz Amr gelecek
Verde'nin / Gül'ün kanını döktüyseniz
Itır / Reyhan kalacak!

Mescid-i Aksa yeni bir şehit
Eski hesaba onu da ilave ettik
Ateşler değil, yangınlar değil
Kandiller aydınlatıyor yolumuzu

Cangılların kamışından
Cin gibi çıkarız karşınıza. Cangılların kamışından
Posta kolisinden, otobüs koltuklarından
Sigara paketlerinden, benzin bidonlarından,
Mezar taşlarından,
Tebeşirlerden, tahtalardan, kızların saç örgülerinden,
Haçların ahşabından, tütsü kaplarından, namaz örtülerinden,
Mushaf kâğıdından geliyoruz size karşı
Satırlardan ayetlerden...
Rüzgâra, suya, bitkilere katılmışız biz,
Renkere seslere yoğrulmuşuz biz
Kaçıp kurtulamayacaksınız
Nil kıyısından Fırat'a kadar
Her evde bir tüfek var.

Bizimle rahat edemeyeceksiniz
Öldürdüğünüz her kişi yanımızda
Bin kez daha ölüyor.

Dikkat edin dikkat edin
Pençeleri var nurdan direklerin
On gözü var pencerelerin
Ölüm sizi bekliyor her geçen yüzde
Her bakışta her belde
Sizin için saklanmış ölüm
Her kadının tarağında
Saçının perçeminde.

Ey İsrail oğulları, gurura kapılmayınız
Saatlerin akrepleri durduysa da, dönmesi lâzım
Yeryüzünü gasb etmeniz korkutmuyor bizi
Kartalların kanatlarından düşen tüy
Uzun susuzluk korkutmuyor bizi
Kayaların kalbinde hep kalacak su
Orduları bozguna uğrattınız ama bilinçleri yenemediniz
Tepelerinden kestiniz ağaçları, kökleri kaldı

Zebur'da gelenleri okumanızı öğütlüyorum size
Tevrat'ınıza dayanmanızı öğütlüyorum size
Tur yolunda peygamberinizin ardından gitmenizi
Size ekmek yok burada, huzur yok size
Her caminin kapısından
Her kırık minberin gerisinden
Haccac çıkacak geceleyin, Mansur çıkacak

Hüznün çocukları var, büyüyecekler
Uzun acının çocukları var, büyüyecekler
Toprağın, mahallelerin, kapıların çocukları var,
Onların hepsi büyüyecek.
Otuz yıldır toplandılar
Sorgulama odalarında, polis merkezlerinde,
Hapishanelerde
Gözlerde yaş misali toplandılar.
İşte onların hepsi
Bir an gelecek, bir an gelecek
Filistin'in bütün kapılarından girecekler.

Türkçesi: İbrahim Demirci

heves 20 | şiir eleştiri dergisi

2009-02-06T20:12:00.003+02:00

http://hevesdergisi.blogspot.com/

beşir'le vals

2009-02-06T19:42:00.006+02:00

Ortadoğu'yla bağı olan filmlerin siyasi bir zemine oturması hiç de yadırganacak bir durum değil. Çünkü karmaşık bir siyasi ortamdan beslenen yapımların içine çeşitli yaşanmışlıkların sızması gayet anlaşılır. Abbas Kiarostami ya da Amos Gitai filmlerinin kimi zaman metaforlarla örülü yapısı bir kenara, bu coğrafyadan çıkan kimi filmler doğrudan Ortadoğu'nun tarihiyle hayat buluyorlar. Üstelik bu durum, ortaya çıkan film, genelde 'hafife alınan' animasyon türünde yapımlar olduğunda bile değişmiyor. Misal, "Persepolis" (2007), sade çizgilerle bir kişinin hayatını anlatırken, İran'daki değişimi perdeye yansıtıyordu. "Beşir'le Vals" ("Vals Im Bashir", 2008) de yönetmen Ari Folman'ın hayatına ışık tutmakla birlikte, 80'lerde yaşanmış katliamları ve bölgedeki olayları aktarıyor.
"Beşir'le Vals"in üzerinde en fazla durulması gereken özelliklerinden biri "kişiselliği". Filmde izleyici, Folman'ın bakış açısını paylaşıyor. Folman gibi, olayların içine git gide giriyor ve film ilerledikçe daha çok noktanın ucu aydınlanıyor. Şahsi olmasının ve yönetmenin bakış açısını yansıtmasının film için belli avantajları var. "Beşir'le Vals" bu sayede, belli sorumluluklardan kaçınabiliyor. İsrail-Filistin meselesinin tarihine, ya da filme ismini veren Beşir Cemayel'in Lübnan'daki falanjistler arasında neden bu kadar popüler olduğuna ve onun fikirlerine girmiyor mesela. Filmin en fazla eleştirilen noktalarından birisi de bu. Ancak Ari Folman'ın önceliği, bizi kendi deneyimine ortak etmek olduğu için bu noktaları atlayabiliyoruz. Bu açıdan film, İsrail'in tarihi değil, Folman ve arkadaşlarının kişisel tarihi olarak karşımızda duruyor.
'Ortada' bir film
Savaş karşıtı ve hümanist bir tarafı olmasına rağmen film, radikal bir duruş taşımıyor. Bu bakımdan biraz 'ortada' bir film izlenimi veriyor. "Beşir'le Vals"in İsrail'de solcular kadar sağcılardan da destek görmesi ve her iki kesimin filmi benimsemesi bununla alâkalı olabilir. Bununla birlikte film, katliamların karşısında duruyor ama Lübnanlı lider Beşir'in öldürülmesinin ve bu durumun falanjistler üzerinde ne kadar büyük bir travma yarattığını açık bir şekilde dile getirerek, Lübnan'daki katliamların çıkış noktasında Filistinlilere topu atıyor sanki. "Hatamız var, göz yumduk ama asıl suçlu falanjistler ve onların da liderleri öldürüldü" diyerek kendini de aklıyor yani. Bu bakımdan filmde bir karşı açının eksikliği hissedilebilir. Karşı taraftan birinin, mesela olaylara bir şekilde tanık olmuş bir Filistinlinin de filmde yer alması pekâlâ mümkün olabilirdi. Bir arkadaşını görmek için Hollanda'ya giden yönetmenin bir Filistinliyi bulmaya da gücü yeterdi herhalde. Ancak bu durum yine yönetmenin tercihine bağlanabilir ve biz de bu noktada filmin 'kişisel' bir belgesel olduğunu hatırlayabiliriz. Film nihayetinde İsraillilerin bakış açısı, deneyimleri ve yönlendirmeleriyle şekilleniyor. Bu 'kişisellik' meselesi filmin sığınak noktası gibi.
Filmin "hafıza" meselesiyle de yakından bir bağı var. Folman'ın geçmişi hatırlama, hafızasını tazeleme çabası filmin çıkış noktası. Bununla birlikte, Folman askerliğine dair görüntülerinin hafızasından nasıl silindiğine dair taşlı yolu izlerken bir dedektif titizliğine başvuruyor. Bu süreçte biz de hafızanın nasıl canlı olduğuna, travmatik durumlardan kaçınmak için ne gibi hilelere başvurduğuna şahit oluyoruz.
Hepimiz seyirciyiz...
Filmin seyirci olmaya dair doğrudan bir sözü de var. Filmde bir psikolog, savaş zamanındaki bir fotoğrafçıdan bahsediyor. Söz konusu fotoğrafçının savaşa günübirlik bir gezi gibi yaklaşarak, yani çatışmaları ve felaketi kendine yabancılaştırarak, kendini bu olayların uzağında tutmaya çalıştığını öğreniyoruz. Bu noktada, o fotoğrafçının durumu seyirciyle özdeşleşiyor. Bu noktada filmin kendisiyle birlikte biz izleyenleri de 'suçlu' olarak itham ettiği de iddia edilebilir. Çünkü biz de o fotoğrafçı gibi, yaşananlara ancak dışarıdan ve pasif bir konumda bakıyoruz.
"Beşir'le Vals"in hafızanın savunma mekanizmalarına değinmesi, Lübnan'daki katliamları, bilmeyenler açısından göstermesi, tüm bu çatışma sürecinde bizim de birer seyirci olduğumuzu hatırlatması önemli bir girişim. Üstelik animasyon olmasına rağmen gerçekçiliğinden ödün vermemesi de filmin olumlu bir yönü. Biliyoruz ki, filmin gösterdikleri gerçekten oldu ve Folman da olanları etkileyici bir biçimde aktarıyor. Ancak "Beşir'le Vals"in kişisel bir film olduğu gerekçesiyle birçok noktayı açıkta bıraktığı ve tek bir bakış açısı taşıdığı da aşikâr. -gökhan şeker

zenci not; beşir'le vals, zat-ı katil yönetmenin bir tür vicdan borç ödeme tahsilat denemesi olsa gerek. ısrarla bir adamın kişisel hikayesi diyor söyleşilerinde. -yani one man's personal story! bir adam karşındakini öldürdüğünde, bu mesel nasıl kişisel kalabiliyor? filmi izleyelim de, bakalım. mutlaka izlenmeli, mutlaka.

http://waltzwithbashir.com/

fragman,

no çi halo | mehmet atlı

2009-02-02T15:16:00.007+02:00

ben ulrike, bağırıyorum.

2009-02-01T14:51:00.012+02:00

Adı: Ulrike. Soyadı: Meinhof. Cinsiyeti: Kadın. Yaşı: 41. Evet, evlendim. Sezeryan doğumlu iki çocuğum var. Evet, eşimden boşandım. Mesleği: Gazeteci. Milliyeti: Alman.

Bundan sonra 4 yıl boyunca modern bir devletin, modern bir cezaevine kapatıldım. Suç? Özel mülkiyete ve bunun korunmağı için yaptırılan ve yasalara ve sonuçta her şeyin mülkiyet hakkını sınırsızca genişleterek, patron haklannın gerçekleştirilmesine karşı saldırıda bulunmak. Her şeyin: Beynimizin, düşüncelerimizin, sözcüklerimizin, tavırlanmızın, duygularımızın, işlerimiz ve aşklarımızın, kısacası tüm yaşamımızın. Hukuk Devletinin patronları, bu nedenle beni yok etmeye karar verdiniz. Kutsal yasalarınıza boyun eğildiği sürece yasalarınız herkesi için eşittir. Kadının özgürlük ve eşitliğim en üst düzeylere eriştirdiniz; gerçekten bir kadın olarak beni bir erkek gibi cezalandırdınız. Size teşekkür ederim. Beni cezaevinden daha berbat bir yere koyarak ödüllendirdiniz. Morgdan da soğuk ve aseptik bir yerde ve "duyu organlarımdan yoksun bırakarak" beni işkencelerin en büyüğüne tuttunuz. Deyim yerindeyse yani, beni sessiz bir hücreye gömmüş oldunuz. Beyaz bir sessizlik, beyaz bir hücre, beyaz duvarlar, beyaz döşemeler, kapının sır işlemesi bile beyaz, masa, sandalye ve yatak, tuvaletten bahsetmek yersiz zaten. Neon lambası beyaz, hep yanık duruyor: Gece gündüz. Gece hangisi, gündüz hangisi peki? Nasıl bilebilirim? Pencerenin arasmdan sürekli olarak beyaz bir ışık sızıyor. Sahte bir ışık, pencere gibi sahte, beni beyaza boyayarak buraya kapattığınız zaman gibi sahte. Sessizlik. Dışarının sessizliği, ne de bir ses, ne bir gürültü, ne bir insan sesi. Ne koridordan geçip giden işitiliyor, ne de açılıp kapanan kapılar. Hiçbir şey!
Tümü sessiz ve beyaz. Beynimin içi sessiz ve tavan gibi beyaz.
Sesim beyaz çıkacak, konuşmayı denersem.
Beyaz tükürüğüm ağzımın kenarında bir burukluk bırakıyor. Gözlerimin içi, midem, boş atan damarım sessiz ve beyaz.
Bir akvaryumda yelpaze yüzgeçlerim kaybetmiş, sessizlikte batmamaya çalışan bir Japon balığı gibi çekingenim. Sürekli olarak kusma duygusu hissediyorum. Beynim, odaya süzülen ışığın boşluğunda kafatasımdan kopuyor. Çamaşır makinesindeki deterjan köpükleri gibi yükselen tozların hepsi üzerimde: Onları temizliyorum, yanyana diziyorum... Yeniden üzerime yapışıyorlar... Yoo, hayır! Hayır! Onları durdurmalıyım. Beni delirtmeyi başaramayacaksınız... Düşünmeliyim! Düşünmek! İşte düşünüyorum.. Sizi düşünüyorum. Bana bu işkenceyi yapan sizleri düşünüyorum: Sizi, bu akvaryumun kristal camına burnunuzu ezerek dayamış ve beni hapsetmiş olmanın ilginçiliğini izlerken görüyorum. Gösteriye bayılıyorsunuz... Direnç göstermemden korkuyorsunuz... Benim gibi olan diğerleri ve yoldaşlarım tasarladığınız güzel dünyayı bozmanın arayışında olduğundan korkuyorsunuz.
Gözalıcı renklere boyadığınız çürümüş ve grileşmiş dünyanızdan dışlayıp, tüm renkleri yasakladınız bana, ne grotesk!
insanlar hiçbir şeyin farkına varmadan tüm renkleri tüketsin diye zorladınız onları: Ahududu şurubunu çiğ kırmızıya boyadınız, kanser yaptığı kimin umurundaydı, aperatifleri yaldızlı portakal rengine. Zümrüt yeşili, krom sarışı yağlar ve reçellerin zehirli renklerim çocukların midelerine indirdiniz.
Delirmiş palyaçolar gibi boyadınız kadınlarınızı bile... Yanaklara pespembe, gözkapaklarına Cezayir moru ve menekşe mavişi, dudaklara zencefil kırmızısı ve karnavalın tüm renklerinde tırnak cilaları: Altın, gümüş, yeşil, turuncu hatta kobalt mavisi bile...
Ve beni beyaza zorlayın, çünkü beynim bir sürü renkli kağıtlar arasında paramparça oldu: Korkunuzun lunapark ve karnavallarının renkli kağıtları. Evet, çok güvenli görünüyorsunuz ama kocaman bir korku sizi delirtmeye ve katılaştırmaya yetiyor. Bu nedenle her yeri saran renkli neon ışıklarına gereksinim duyuyorsunuz. Ve vitrinler ve sesler ve gürültüler ve radyo ve büyük ses dalgaları her yerde, açık, büyük mağazalarınızda, evlerinizde, arabalarınızda, kafebarlarda, aşk yaparken yatağınızda bile.
Sessizliğin korkunçluğuna ise beni mecbur edin... Çünkü siz terörün starısınız tek başmıza ve beyninizle... Çünkü sizin dünyanızın dünyaların en iyisi olmadığına dair korkunç şüpheleriniz var... Ama daha da beteri: En çöle dönmüş, en kurumuşu.
Beni bu akvaryuma kapatmanızın tek nedeni var... Hayır, sizin yaşamınızı onaylamıyorum. Hayır, sizin şeffaf giysili kadınlarınızdan biri olmak istemiyorum. Cumartesi gecesi, bir restorandaki masamzda çeşitli yabancı menlilerle ve budala ama bağıran müzikle küçük gülücükler, aptal tebessümlerle baştan çıkartan bir kadın olarak sunulmayı istemiyorum. Ve o mahzun ve göz süzen ve bazen deli, öngörüsüz ve aptal ve çocuksu ve ana ve orospu ve aniden sizin hiç eksik etmediğiniz banal bir fıkraya kibarca gülümsemeye kendimi zorlayan biri olmamalıyım. Ah, işte hafif bir hışırtı: Kapı açılıyor, bir gardiyan görünüyor. Ve bana sanki saydammışım ve burada yokmuşum gibi bakıyor. Hiçbir şey söylemiyor, ama elinde öğlen yemeği için getirdiği bir tabak var. Masanın üzerine bırakıp gidiyor. Kilitliyor. Yeniden sessizlik.
Yemek için ne getirdiler? Hamburger. Bir bardak greyfurt suyu. Haşlanmış sebze, bir elma. Aklıma intihar düşüncesi takılır diye endişelendikleri anlaşılıyor. Gerçekten kağıt tabak, kağıt bardak. Bıçak yok, çatal yok. Sadece jiklet gibi yumuşak plastik kaşık var. Kendi kendimi yok etmeme razı değiller. Bu onlara ait bir karar olacak. Zamanı geldiğinde kendimi yok etmem için emirler verilecek ve o andan sonra bu hücrenin penceresindeki engel buruşuk bir çarşafın ve bir kayışın aşılabileceği kadar kaldırılacak ve kendimi asmam için bana yardımcı olacaklar... Hatta çok fazla yardımcı olacaklar. Temiz bir iş... Beni öldürmeye hazırlanan sosyal demokrasimiz gibi tertemiz... iyi bir emir bu.
Kimse tek bir çığlığımı, iniltimi duymayacak... Bu temiz ulusun mutlu insanlarım huzurlu uykularında rahatsız etmemek için herşey sessizlik içinde gayet tedbirli olacak... Emir verin. Uyuyun, uyuyun Almanyamın ve hatta Avrupanın şaşkın ve semiz halkı, öngörülü halk, sakince uyuyun, ölüler gibi! Çığlığım sizi uyandırmayacak... Mezarlıkta yatanlar da uyanmayacaklar. Öfke ve nefret, büyük geminizin makine dairesinde terden geberenlerde birleşecek biliyorum: Türk, İspanyol, italyan. Yunan, Arap göçmenler ve tüm Avrupanın düzülmüşler!, düzülmemişleri, tüm kadınlar, ezildiğinin aşağılandığının, sömürüldüğünün bilincinde olan tüm kadınlar neden burada olduğumu ve neden bu devletin beni öldürmeye karar verdiğim anlayacaklar...
Tıpkı cadılar zamanındaki bir cadı gibi... iktidar için bugün de cadılar zamanı sürmektedir. Cadılar tezgahlarla, makinelerle, mengenelerle, zincirlerle, gürültülerle, patırtılarla, tiz çığlıklarla birlikte olmak zorundadır. Plafff... tritritritriii... vroommm hahaha! Tritritri, vrommvroomm... Mengene! Frufrufrufrufluuutttss... Pres! Paat! Matkap! Frufrufrufru... motor! Popopopo... kazanlar! Ploffploffploff...
Gürültü, curcuna, çığlık ne güzel! Ah, ah bu patronları siz yarattınız, kazancınız için... ve bende bundan yararlandım.
Sessizlik yeter artık! Kendi kendime gürültü yapacağım: Mengene: Frufrufru... Pres: Paat, paat... matkap frufrufru... kazanlar: ploffploffploff...
Gaz, gaz çıkıyor! Öksür: Öhö öhö öhöö!
Zincir: Ritmik zamanlamayla, ritmik olarak ilerle, vrınnn vroonngtraktrak tatata tatata fırrfırr-rfırrr...
Yeter, yeter! Makineler dursun, susun!.. Sessizlik ne kadar güzel, bana bu sessizliği sağladığınız için teşekkür ederim, gardiyanlar... kesinlikle... Ah, nasıl tadım çıkarıyorum, zevk alıyorum... Dinleyin, ne tatlı, huzur verici... Ben cennetteyim... Gardiyanlar, yargıçlar, politikacılar umrumda bile değilsiniz... Asla beni delirtemeyeceksiniz, beni sağlam öldüreceksiniz... Mükemmel bir ruh ve beyinle... Böylece herkes katillerin devleti ve katillerin hükümeti olduğunuzu anlayacak, emin olacaklar.
Şimdiden cesedim! kaçırıp saklamanızı, kapıyı avukatlarıma engellemenizi görür gibiyim... Hayır, Uirike Meinhofu göremezsiniz. Evet, kendini astı. Hayır, otopsiyi izleyemezsiniz. Hiçkim-se. Sadece hükümetimizin bilirkişisi, o da zaten kararım verdi. Meinhof kendini astı. Ama boynunda boğulma izleri yok... Boynunda hiçbir morarma lekesi yok... Buna karşılık tüm vücudu çürük içinde... Öteye gidin, donun, bakmayın! Fotoğraf çekmek yasaktır, bilirkişi tutanağından bir şey sormak yasaktır. Cesedimi incelemek yasaktır. YASAK. Düşünmek yasak, tahmin etmek, konuşmak, yazmak yasak, hepsi yasak! Evet hepsi yasak! Ama kendi aptallığınızı, her katile özgü bu klasik aptalığınızı, kahkahalarınızı yasaklayamazsınız.
Cesedim bir dağ gibi ağır... Yüzbin ve yüzbin, ve yüzbinlerce kadın kolu bu kocaman dağı kaldırıp omuzlarına alırken sizin yerinizi sarsacak müthiş bir kahkaha atacaklar.

[dario fo]

* ulrike marie meinhof

''üzgün olmaktansa öfkeli olmayı yeğlerim.''

Alman radikal sol kanadı militanı ve gazeteci.
Baader-Meinhof Grubu olarak da bilinen Kızıl Ordu Fraksiyonu'nun [Almanca: Rote Armee Fraktion - RAF] kurucularından biriydi.
İlk başlarda nükleer karşıtı hareketin bir üyesiydi ve konkret adlı radikal sol gazetenin editörüydü. 1961 yılında bir komünist olan Klaus Rainer Röhl ile evlendi. Bu evlilikten Bettina ve Regine adlı ikizleri oldu.
1968 yılında boşanan Meinhof, Berlin'deki daha radikal solcuların arasına karıştı. Sol kanadın kullandığı sıradan mücadele araçlarının etkisizliği nedeniyle hüsrana uğrayan Meinhof, 1970 yılında Andres Baader'in hapisaneden kaçmasına yardım etti ve daha sonra kimi soygunlarda ve sanayi siteleriyle Amerikan askeri üslerinin bombalanması eylemlerinde rol aldı. Grup Alman basını tarafından hemen "Baader-Meinhof Çetesi" olarak adlandırıldı. Meinhof 'şehir gerillası' kavramı da dahil olmak üzere grubun ürettiği pek çok broşür ve manifesto kaleme aldı. Bunlar sıradan insanın sömürülmesi ve kapitalist sistemi suçlayan yazılardı.
1972'de Langenhagen'de yakalandığında "ön duruşmalarda" 8 yıl cezaya çarptırıldı. Kendisine ömür boyu hapis cezası veren duruşmalar sırasında 9 Mayıs 1976'da JVA Stuttgart-Stammheim'daki hücresinde "ölü bulundu". Kızıl Ordu Fraksiyonu'nun üyeleri de dahil olmak üzere pek çok insan daima onun Alman iktidarının temsilcileri tarafından öldürüldüğünü söylediler.
2002 yılında, Meinhof'un beyninin ailesinin izni olmadan kafatasından çıkarıldığı ve üzerinde çalışmalar yapıldığı ortaya çıkarıldı.

karanlığın yüreği'nden obama'ya | m. fatih kutan

2009-01-30T07:04:00.004+02:00

Hâkkari’de Bir Mevsim [1] filminin ilk sahneleri köye gelen öğretmenin bir eve girip, odayı dolduran köylülerle birlikte çay içmesiyle tamamlanır. Odadaki herkes çayı kaşıksız yani kırtlama içerken, bir tek öğretmen şekeri çayın içine atar. Kaşık olmadığını fark ettiğinde köylülerin bu duruma gülmelerini engellemek için çok geçtir. O odada bütün bakışlar öğretmenin üzerindedir. Başka yerden gelmiştir, biz’den değildir, yabandır, yabancıdır, farklıdır. Bu yabanlık ve farklılık olumlu bir izlenim sonucudur ama. Öğretmenin yaşam şekillerindeki bir inceliği bilmemesine katıla katıla gülseler de, öğretmen yukarıdadır, önemsenecek birisidir, birinin başı sıkıştığında, en basit bir danışma ihtiyacı doğduğunda, koşulup kapısı çalınacak olan öğretmendir. Bir anlamda artık itaat edilen odur, bir gelişme için ondan ‘medet’ istenecektir, kurtarıcı odur. En hafif konumla, bir anlaşmazlıkta danışılacak ‘hakem’dir. Bütün bu yüksek ilgiye/konuma sebep olansa öğretmenin kişiliği değildir tabi ki, daha tanınmıyor, belki ismi dahi bilinmiyordur [misal, bu filmde ismini bilmiyoruz öğretmenin]. Bunca ‘yüceltme’ye layıktır çünkü geldiği yer/çevre, köydekilerin gözünde kendi çevrelerinden çok farklı ve ayrı bir yer görünümündedir, ve bu fark çay kaşığı kullanmak gibi basit bir eylemle kendini açık etmiş olsa dahi, o çevre kendi çevrelerinden bu anlamda bile daha ‘gelişmiş’ ve ‘müreffeh’tir. Onların yapmadığı/yapamadığı bir şeyi rahatça yapabilmesi veya yapabileceğine olan inanç da böyle bir ‘yüceltme’ye yeter bir sebeptir.

Aynı ilişkiyi farklı mekan, kahraman ve olgular üzerinden Joseph Conrad’ın Karanlığın Yüreği [2] kitabında da görürüz [ki Joseph Conrad, Karanlığın Yüreği’ni yazmadan sekiz buçuk yıl önce Kongo’da bir buharlı geminin kaptanlığını yapmış ve yolculuğu sırasında karşılaştığı zulüm manzaralarına dayanamayıp kısa bir süre sonra bu işi bırakmış bir yazardır]. Kurtz adında bir Alman vardır ve Afrikalı zencilerle birlikte fildişi ticareti yapmaktadır. Emrindeki zenciler, Kurtz bir beyaz olmasına rağmen ve beyazlar hakkında malum ‘yaşanmışlık’ mirasları sabitken, aralarında bu adama karşı hafif güvensizlik kırıntıları varsa da, bir zenciden ‘beklendiği’ gibi davranmayıp, onun emrinde onunla iş yaparlar. Bir basamak önce bahsettiğim olay gibi film burada kopuyor yine. Öğretmene biçilen rol ile Kurtz’a gösterilen sadakat aynı yerden köken alıyor: ‘kazanılmış’ güvensizlik. Her iki topluluk da kendi aralarından bir ‘kurtarıcı’, önder, yol gösterici çıkarmak yerine bir yabancıya, kendileri gibi olmayan birine ihtiyaç duyuyorlar. Onda görülen farklı olma hâli, bir kudret hâlesiyle bezenip bütün bir topluluğun önüne dikiliyor.

Meselenin ikinci perdesi de burada açılıyor. Bu ‘kurtarıcı/yarı tanrı’ kimliğine büründürülenler/bürünenler her zaman veya her meselde Hâkkari’ye giden öğretmen gibi masum olmuyorlar. Karanlığın Yüreği’ndeki Kurtz, sömürge düzenine hizmet eden, amacı o toprakların zenginliklerinden faydalanarak hayatını ‘kazanmak’ –böyle kazançlar da var, başlı başına kayıp, ayıp, zarar barındıran.- olan, bunu yaparken de o toprakların yerlilerini/sahiplerini kullanarak işe koyulan biri. Peki böyle bir kişiliği varken, Kurtz’a gösterilen ‘ilgi’ ne? Öykünün bir yerinde Kurtz’un ‘zalimlere ölüm!’ diye bağırması bu olumsuz karakterinin nasıl ‘görünmez’ kılındığı konusunda önemli bir nokta. Bir ‘kurtarıcı’ olarak görülmesini ‘sömürgeci’liğinin önünde kalın bir perde olarak kullanan Kurtz, bu iki olgu birleşince ortaya çıkan ‘sömürgeci kurtarıcı’/‘olumsuz kurtarıcı’ imajı perdelemek için de bir başka perde kullanır: Kendisi de biz zalim olduğu hâlde ‘zalimlere ölüm!’ diye bağırabilme ikiyüzlülüğü. Perdeyi perdelemek, kısaca sinsilik.

Nasıl göründüğü, görünmek istediği, bu ‘tılsımlı imaj’ çok büyük önem taşıyor. Bazı zamanlarda ise bunun yapılmasına gerek dahi kalmadan ‘kurtarıcı’ olarak görülmesine yetecek imaj ‘biçilmiştir’, onun hâli hazırda bir parçasıdır da. ‘Kurtarıcı’ olarak görülmesi yolundaki nihai zafer için ‘biçilmiş kaftan’. ABD seçimlerinde Barack Obama için yapılan tam da buydu. O bir siyahiydi, farklıydı, yabancıydı, tüm ABD başkanları içinde yegane ve özel olacaktı. Bu zamana değin gelen başkanlardan daha ‘kudretli’ işler yapardı o. Bir tabuyu yıkmıştı hem, hiç de küçümsenmeyecek bir tabuyu, açık bir faşizmi. Peki ne diyor bütün dünyanın ‘umud’ bağladığı, değişim rüzgârına kapıldığı Obama? ‘‘Afganistan’daki savaşı sürdüreceğiz. Irak’ta kalıcı bir yapılanma içine gireceğiz. İran Devrim Muhafızlarını ‘terörist örgüt’ olarak göreceğiz. (…) Kudüs’ü asla böldürmeyeceğiz.’’ [3]

Fazlasıyla iç yakan bir soruyla karşı karşıyayız. Bu zamana değin mazlumluğun en belirgin sembolü olan ‘siyahi deri’, Obama özelinde, ‘sömürgeci kurtarıcı’ kimliği için bir perde görevi görüyorsa ne yapacağız? ‘Mazlumun zulmü’ kavramı, hiç de uzak görünmüyor.*

-

*Bu yazı, bir dostumun Joseph Conrad’ın mevzu bahis kitabıyla ilgili yapması istenen ödevi sebebiyle, kitap üzerinden yaptığımız tartışmanın izleğinde yazıldı. Dostum, bu yazıdan da faydalanarak hazırladığı ödevden, 15 üzerinden 8 alabildi. Hocamızın sebebi, ‘hiçbir şey anlamadım’ olmuş. Bilmem, iyimser davranıp, İngilizce’ye çeviri yapılınca ‘ruhunu’ kaybetmiştir yazının bazı kısımları, ondan anlaşılmamıştır gibi düşünmek geçiyor içinden insanın. İyimser değilim, bu yazıyı anlayanlar el kaldırsın ve sen eli hâlâ havada olan arkadaşım bil ki, Amerikan Dili ve Edebiyatı bölümündeki bir prof’un ortalama zekâsından daha yukarıda bir zekân var, kıymet bil, selametle kal.

…
Dipnotlar:
[1] Yönetmen, Erden Kıral. Yapım yılı, 1982. ‘‘Yakın çevresine sinemayı toptan bırakabileceğini söyleyen Kıral’ı bu bunalımdan o zamanki eşi Tezer Özlü kurtarır. Onu Ferid Edgü’nün ‘O / Hakkâri’de Bir Mevsim’ adlı romanıyla tanıştırır Özlü ve sinemaya devam etmesi için destekler. Ferid Edgü ve Tezer Özlü’nün katkılarıyla Onat Kutlar tarafından yazılan senaryo, Erden Kıral’ın elinde Türk sinemasında daha önce görülen hemen hiçbir şeye benzemeyen, alabildiğine gerçekçi ama bir o kadar da şiirsel bir filme dönüşür.’’ [Erden Kıral: Aynadan Yansıyan Köyler, Sürgün Şehirliler; Abbas Bozkurt; Altyazı Sinema Dergisi; Ekim ’08; sayı 77]
[2] Karanlığın Yüreği, Joseph Conrad, İletişim Yayınları
[3] Değişim Hayâli ve Yeni Fetihler; İbrahim Karagül; Mostar Dergisi; Aralık ’08, sayı 46

[tasavvuryirmiüç]

mütrüp fanzin!

2009-01-28T20:56:00.000+02:00

mütrüp fanzin geliyor!
giz sıkıntıdan ne yapacağını şaşırmış zira (:

bir hafta içinde basılacak -basıldı ki!-, isteyenler irtibata geçsin efem.
gizelmutrib@gmail.com

geldi.

adresler tez postalana.

http://mutrib.blogspot.com/

utku lomlu'dan harikalar

2009-01-28T19:36:00.043+02:00

www.utkulomlu.com

yirmibeş yıl sonra bir akşam ilhami çiçek'le | arif ay

2009-01-28T15:06:00.003+02:00

Işıklar içinde bir düğün
Düğüm düğüm anılarıyla yılların
Elimden tutuyor akşam
Oğlun Abdurrahman Nuri'yi gördüm ilk kez
Büyümüş dal gibi delikanlı İlhami

Akar gider yaslar da
Yeisler de bilinmez ki
Yolun sonu ışık mı
Karanlık mı

Sürmeseydin akıl atını boşluğa
Hiç olmazsa ümit ederdim
Pendik'ten İlhami Çiçek gelecek diye

Hazan mı sorma
Toprakta yanık türkü buğusu
Cüzzamsa mevsimleri de aştı
Ruhumuz mat
Acımız plastik

Bakıp sığındığın barınaktan
Şu saçma halimize
İyi ki buradayım mı diyorsun
Özledim be kardeş
Kırılsa da baktığın 'o küllî aynalar'
Hâlâ yanar içimde o eski ateş

kırmızı pazar | attilâ ilhan

2009-01-28T14:54:00.004+02:00

kız sen burda yeni misin peki leylâ nerde
hani çekirdek gözlü örümcekten korkan
kim ulan beni herkes tanır git patronuna sor
elektrikçi ihsan dedin mi içkide üstüme yoktur

leylâ güzel kızdı ben böyle göz görmedim
sen de güzelsin bak omuzların meselâ
biz elektrikçi kısmı karanlıkla güreşiriz
ölüm tellerde ıslık çalar gözümüz pektir
saçların kendinden mi sarı boyadan mı
öyle örtülü bakma içimi karıştırıyorsun

buranın tesisatını biz yaptık cahid'le beraber
düğmeye şöyle dokun süt gibi aydınlık
cahid askere gitti bak leylâ da gitmiş
geceleri uyku tutmuyor işin yoksa cıgara iç
yıldızlar boğazıma dizili inanmazsın
dilsiz misin nesin bir şey söylesene
istanbul'dan mı geldin yalnız mısın

yenilgi: vicdan ayaklanması > annemiz hacer’e ne kadar da benziyor.

2009-01-25T00:03:00.002+02:00

sustuk. çukurlar kazdılar. sustuk. öldürdüler. sustuk. kobay yaptılar bizi. sustuk. yeraltı zenginliklerimiz listesine ölülerimizi de dahil ettiler. sustuk. inançlarımız işgal altına alındı. sustuk. asit kuyuları. sustuk. kör karanlık. sustuk. köpeklik. sustuk. fosfor bombaları. sustuk. çocuklara hediye misket bombaları. sustuk. kalbimiz uğuldadı. sustuk. göğümüz metale büründü. sustuk. susmaktan pes etmedik. pes etmekten yorulmadık. annemiz rosa parks’a kulak vermedik:
“insanlar sürekli o gün yerimi yorgun olduğum için vermediğimi söylüyorlar, ama bu doğru değil. fiziksel olarak yorgun değildim, ya da genelde bir işgünü sonunda olduğumdan daha yorgun değildim. yaşlı da değildim 42 yaşımdaydım. hayır, tek bir yorgunluğum vardı: pes etmekten yorulmuştum.”
pes etmekten yorulmuyoruz anne! bütün otobüslere biniyoruz biz! bütün beyazlara göz kırpıyoruz! el hak şükrediyoruz ki hâlâ yüzüne dua diye sığınabileceğimiz annelerimiz var, ve onlar annemiz hacer’e ne kadar da benziyorlar.

> bir devrimcinin armonikası
umut nasıl var! / azam ali
dideban’dan özgürlük tartışmalarına ‘‘haddi zatında’’ bir katkı / mehmet akdağ
kazanmak, kaybetmek ya da hiç maça çıkmamak / edip hekimoğlu
ön-insanlar toplumu olarak türkiye / serkan ekin

> müfredat
asude zeynep toprak ile söz’leştik
müfredat 2.4

> temrin
rızkolan zehir / yahya kurtkaya
hilal seferleri – golyat: çivi çiviyi söker / mehmet akdağ
kerbela senfonisi ve şiir / leyla marankoz
başını yasladığın gece çözer uykumu / bilal can

yenilgi’den bekleniyorsunuz, zafer sarhoşlarının devirdiği kadehlere inat.

yenilgi.

www.yenilgi.com

.